Günlüksel

İzlemediğim Filmler Antolojisi vol. 10

2012-01-18T14:53:00.002+02:00

KOMİKLİK CİDDİ BİR MÜESSESEDİR...
Yaşanılan sıkıntılardan, taşıdığımız yüklerin ağırlığından, bizi üzen olaylardan; kısacası gündelik hayatın içindeki olumsuzluklardan uzaklaşmak isteyip sadece mutluluğun nasıl bir his olduğunu hatırlamaya, gülmeye ihtiyaç duyduğumuz zamanlar olur. Tabii ki herkesin kendine göre bir kaçışı vardır fakat zihinsel ve fiziksel olarak en rahatlatıcı yöntemlerden biri herhalde gülmek olsa gerek. İnsan arada sırada içine düştüğü olumsuz durumlardan kendi başına kolay sıyrılamadığı zaman onun için katalizör gerekiyor. Bu yardım da genelde komedi’den geliyor.

Gülerken hissedilen rahatlama ve hafifleme hissinden olsa gerek komedi bir çok insana sanki çok kolay bir işmiş gibi görünür. Oysa çok dikkatli olunması gerekilen bir alan, çünkü güldürü sırasında kaş yapmak isterken göz çıkartılabilecek bir çok hassas noktaya değinilir. Antik Yunan'da komik tiyatro, siyasi hicivlerle başlamış bu yüzden komedi ne kadar gündelik hayatın zorluklarından bir kaçış olsa da diğer bütün sanat dalların da olduğu gibi hayatın içinden çıkmıştır. Bu yüzden ne kadar özellikle sinema alanında bazı izleyiciler tarafından trajedi ve drama tarzına göre aşağı görülse de arka planda en az onlar kadar bir birikim, çalışma ve entelektüellik barındırabilir.

KOMEDİ RETROSPEKTİF
Sinema tarihinin en önemli komedyenlerinden Charlie Chaplin’in Diktatör (1940), Modern Zamanlar (1936) ve Altına Hücum (1925) filmleri toplumsal meseleleri güldürü olarak ele alışı bakımından sinema tarihinde önemli bir yer tutar. Stanley Kubrick’in Dr. Strangelove’si (1964) de yine sinema tarihindeki belli başlı komedi yapımlarından sayılabilir. Adı komediyle anılan daha modern isimler arasında ise Amerikalı Mel Brooks, Uçak (1980) ve Sıkı Atışlar (1991) filmlerinin yapımcıları ZAZ ve İngiltere’den Monthy Python sayılabilir. Bu gruplar, yapımlarında genellikle toplumsal meseleleri ele almak yerine sinemada sık kullanılan bir takım klişeleşmiş ve konvansiyonel teknikleri abartı ve absürtlük yoluyla kırarak gülme unsurunu oluşturuyorlar.

Komedi de en az diğer sinema türleri kadar ciddi bir çalışma ve yetenek gerektiren bir alan. Güldürü, kısa bir süreliğine de olsa içinde bulunduğumuz hayata daha farklı bir gözle bakmamızı sağladığı için en önemli, en ciddi sanatlardan biridir.

Planet (Ekim 2011)

PS: Bu da işte hazırladığım küçük minik bir dosyaydı komediyle ilgili. Öyele pek detaylı işleme imkânımız olmuyor tabi. Yoksa sayfa sayfa konu çıkar. Mesela Metalocalypse'ten kesin bahsederdim.

Lorkey the Sailor: Aye, Comedy ain't never about humor. T'ain't no difference if you ask me.

Toki: But, that just doesn't seem to make any sense at all...

Lorkey: Comedy is about expressing your hate. The more hate you have, the funnier those rusty dildoes sitting at them tables will think you are!

İzlemediğim Filmler Antolojisi vol. 9

2012-01-18T14:38:00.000+02:00

GÜLÜYORUZ AĞLANACAK HALİMİZE

Dick ve Jane İşbaşında (2005) ekonomik kriz döneminde işsiz kalmış bir çiftin içinde bulundukları zor dönemi komik bir dille anlatıyor.

Ekonominin çalkantılı olduğu dönemler bir çok insanın hayatlarını ciddi şekilde etkiliyor. İflas eden ya da iflasın eşiğine gelen kurumların yelpazesi çekirdek ailelerden çok uluslu şirketlere kadar geniş. Zaten küçük ailelerin iflasa sürüklenmesinin sebebi de bu büyük şirketlerin ekonomik krizden en az zararla çıkma stratejilerinden bir tanesi olan işten çıkarma. Adeta bir domino etkisi yaratan bu durum işten çıkarılan bireylerin alım gücünün azalmasıyla küçük işletmeleri de etkiliyor. Zaten boğazına kadar kredi borcuna, kiraya ve taksitlere batan sıradan vatandaş adeta bir var olma savaşı veriyor. İşinde daha yeni terfi alan Dick ve bundan dolayı işinden istifa eden Jane de kendilerini hiç beklemedikleri bir anda bu savaşın ortasında buluyorlar.

Mevcut ekonomik düzenin acımasızlığıyla ne yapacağını şaşıran çift en sonunda seri banka soygunlarına kadar giden oldukça uç noktada bir yöntemle bu savaşta kendi cephelerini alıyorlar. Hayatın kendilerini ezmesine izin vermemek için giriştikleri bu mücadele komik bir sinema dili ile izleyicilere sunuluyor.

Planet (Ekim 2011)

PS: İzlemediğim Filmler dediğim ama izlediğim filmler de az değilmiş yani.

Dikkat Zombi Çıkabilir!

2011-12-19T15:52:00.001+02:00

Kendimi bildim bileli zombili filmlerin hayranı olmuşumdur. Nedir peki bu filmlerde bu kadar çeken şey? Korkunç olması mı? Heyecanlı ve aksiyonlu olması mı? Aptalca olmaları mı? Belki. Nedir acaba diye düşünürken bir anda fark ettim ki bütün o konvansiyonel korku filmleri temaları arasında bana en gerçekçi gelen filmler zombili olanlar. Ne kadar kötü olursa olsun şu ana kadar hiç bir zombi filmini izlerken sıkılmadım. Bunun sebebi ise gündelik yaşamın sıkıcılığını muhteşem anlatan alegoriler olduğunu fark ettim. Onca korku teması arasında bana en gerçekçi gelen zombi filmleri ve bu filmler sayesinde gerçeklikle kurduğum bağ beni etkileyen sanırım.

Neden gerçekçi bu zombi fimleri? Aslında... Gerçekçi değil. Gerçeğin ta kendisi. Modern insanı nasıl tanımlarsınız? Ben şöyle tanımlarım: şuursuz, otomatiğe bağlanmış, aç gözlü, doyumsuz... Zombiyi nasıl tanımlarsınız: şuursuz, otomatiğe bağlanmış, aç gözlü, doyumsuz. O zaman şöyle bir denklem çıkıyor: modern insan = zombi. Son dönem zombi filmlerine baktığımızda insanları zombiye dönüştüren virüsler ya bazı tıbbi araştırmalar yapan çok uluslu şirketlerin, biyolojik silah araştırmaları yapan hükümetlerin ürettiği virüslerin veya asıl amacı bir hastalığa çare olması beklenen tedavilerin bir kaza sonucu kontrolden çıkıp insanları zombiye dönüştürdüğüne şahit oluyoruz. 28 Gün Sonra, Resident Evil, I am Legend, Day of the Dead bu filmlerden bir kaçı. Bu filmlerden benim aralarında oyununu da sevdiğim için favorim olan Resident Evil'a göz atarsak:

Umbrella şirketi tıbbi araştırmalar yapan bir şirkettir. Fakat bu Umbrella'nın bir de başka özelliği var ki sormayın. Bunlar biyolojik silah araştırmaları da yapıyorlar. Bu araştırmalar sırasında da bir virüs buluyorlar. Virüs'ün asıl amacı yanlış hatırlamıyorsam süper asker oluşturmaktı. Öyle değildiyse bile pek önemli değil. Nitekim bu virüs başa bela olup insanları beyinsiz mutantlara dönüştürüyor ve bir anda kontrolden çıkıyor. Tabii ki bu kontrolden çıkma durumu bu şirketin araştırmalarını ve çalışmalarını durdurmuyor ve virüsü sürekli geliştirmek (?) için bir çaba içerisindeler hala. Taa 1976'da Network filminde de geçtiği gibi çok uluslu şirketlerin yönettiği dünyada buna karşı çıkacak bir güç de yok. Hatta bu zombilerle baş eden insanlar olmasa (muhalefet?) zaten bu şirketlerin de kâr etme ve büyüme amaçları da kalmayacak. Diğer yandan kendi pisliklerini temizleyebilmek de ayrı gelir oluşturabilecek bir girişim alanı oluşturuyor bu şirketler için. Double win! Bu senaryo içinde yaşadığımız dünyada da çok farklı değil. Dünya'da sanata en çok yatırım yapan şirketlerin petrol şirketleri ve sigara markaları olması; Otomobil şirketlerinin "çevre dostu" projeler üretmesi gibi... Matrix'ten bildiğimiz ve pek sevdiğimiz Hugo Weaving'in canlandırdığı Ajan Smith insanlığın tamamını bir virüs olarak görmekte haklı olsa da zombi filmleri de oldukça gerçeği yansıtıyor. Gündelik yaşam içinde bizi insan yapan değerleri kaybedişimizi daha iyi anlatan başka bir alegori düşünemiyorum açıkçası. Zombiler de gruplar halinde dolaşıp önlerine ne konuyuorsa, ellerine ne geçiyorsa tüketiyorlar, biz de...

Jenna Jameson da bir keresinde bir zombi filminde yer almıştı. Zombie Strippers'ı dehşetle izleyiniz.

İzlemediğim Filmler Antolojisi vol. 8

2011-12-16T14:27:00.005+02:00

DÜŞÜNCELER KURŞUN GEÇİRMEZDİR

Özgürlüğünü kaybetmiş bir bireyin ve toplumun kaybedecek başka bir şeyi kalmamış demektir.

Bir toplumu özgürlüğünden koparmak için düşünmesini ve fikir üretmesini engellemek, bunun için de sanatla ilişkisini kesmek gerekir. Bütün sanat mecralarının sadece propaganda aracına indirgendiği bir ortamda toplumun özgürleşmesi için bir tohum atılması ve bu tohumun filizlenip meyve veren bir ağaç olması için özenle yetiştirilmesi gerekir. Bu tohum, düşüncelerdir. Düşünce bir kişinin çabasıyla yeşerip önce bir ağaç olur. Sonra bir fidanlık ve yeterince sahip çıkılırsa orman olur ve durdurulamaz bir şekilde yayılabilir. En umutsuz gibi gözüken zamanlarda bile kurtuluş için her zaman bir çıkış yolu bulunabilir. Bunun geçmişte örnekleri olduğu gibi gelecekte yaşanırsa da tarih tekerrür edebilir.

DİSTOPYADAN KAÇIŞ

George Orwell’in 1984’ünden Aldous Huxley’nin Cesur Yeni Dünya’sına edebiyatta, Fritz Lang’ın Metropolis’inden (1927) Terry Gilliam’ın Brazil’ine (1985) sinemada gelecek genelde oldukça karamsar kurgulanmış, gerek bireylerin gerekse toplumun bu otoriter baskıdan nasıl kurtulabileceği düşünülmüş. Sanatçıların, karamsarlıklarından mı ya da zamanlarındaki dünya düzeninden çıkardıkları öngörüyle mi geleceği bu şekilde kurguladıkları bilinmez ama bilim kurgu eserlerinde medyanın toplum üzerinde kurduğu otorite ve hakimiyet genelde değişmez bir olgudur. Çizgi roman dünyasını değiştiren isimlerden biri olan Alan Moore’un eserinden beyaz perdeye uyarlanan V For Vendetta da benzeri bir atmosferde geçiyor. Güzellik ve estetik adına ne varsa yasaklanmış; insanların, mevcut sistemin işlemesi adına hissetmeyen ve düşünmeyen robotlar haline geldiği dünyada askeri bir deneyin sonucu ortaya çıkan ve kendini “V” (Hugo Weaving) olarak adlandıran bir özgürlük savaşçısı, yok olmaktan kurtardığı kitaplar, plaklar, filmler ve diğer sanat eserleri ile kendini geliştirerek toplumu içinde bulunduğu şuursuzluğun içinden çekip çıkarmanın mücadelesini veriyor.

Natalie Portman, kel olmanın yakıştığı nadide kadınlardan biri olsa gerek

ANONİM KAHRAMAN

“V” amacına ulaşmak için kendi kimliğini saklayarak 17. yüzyılda önemli bir özgürlük figürü olan Guy Fawkes’in maskesini takıyor. Maske sadece kendi kimliğini saklamak için kullandığı bir aksesuar değil. Yanına topladığı destekçilere de dağıttığı için toplumsal ve otoriter hiyerarşiden uzak ve eşitlikçi bir sistemin de sembolü. Ayrıca maskenin anonimlik temsilinin, akıllara kazınan “bu maskenin ardında et ve kemikten fazlası var. Bu maskenin ardında bir düşünce var Bay Creedy. Ve düşünceler kurşun geçirmezdir.” repliği ile özellikle altı çiziliyor.

Bir çok edebiyat ve çizgi roman uyarlamasının aksine düşünsel yönünün görselliğin altında ezilmediği bir film V For Vendetta.

Planet (Eylül 2011)

PS: V'yi tabii ki 5 kere falan izledim. Fazla söze gerek yok =)

İzlemediğim Filmler Antolojisi vol. 7

2011-11-18T16:37:00.001+02:00

GERÇEĞİN KOPYASI DÜNYA’NIN TAKLİDİ

Anıların bire bir yaşandığı gibi anlatılması dinleyene her zaman heyecan vermez. İyi hikâye anlatanlar ona mutlaka bir üslup ve yaratıcılık katarlar. İhsan Oktay Anar bir kitabında “...realistler de gerçeği ve Dünya’yı kopya ediyorlar; ama masalcılar, aslında gerçekleşmiş bir hayal olan Dünya’yı örnek alıp, onu ve üslubunu taklit ederek yeni hayaller yaratıyorlardı. Kopyalar ne kadar kuru ve tatsızsa, taklitler o kadar canlı ve seçimliydi. Sonuç olarak realist romanlar, yazarlarının suratları kadar tekdüze, şaşırtıcılıktan yoksun, ve aslında gerçekdışı şeylerin anlatıldığı kitaplardı. Çünkü bir mucize olan gerçeğin kendisi şaşırtıcı ve hayranlık uyandırıcı iken, aynı gerçeği anlatan bir realistin romanındaki hemen her şeyin bu kadar tekdüze, bu kadar aşina ve bu kadar alışılmış olması başka nasıl açıklanabilirdi?” diyor.

GERÇEK HİKÂYELER
Tim Burton’un yönettiği 2003 yapımı Büyük Balık (Big Fish) filmi de tam olarak bunun üzerinde duruyor. Masalcı babası ile oğlunun hesaplaşması olan film, ölüm döşeğindeki babanın, oğlunun eşine hayat hikâyesini yaratıcı bir şekilde anlatmasını konu alıyor. Film, gençliğini Ewan McGregor yaşlılığını ise Albert Finney’in oynadığı Ed Bloom karakterinin sıradışı yaşam öyküsünü hem izleme hem dinleme sunuyor. Will Bloom (Billy Crudup) babasının anlattığı masalsı hikâyelerden sıkılmış ve hayatı boyunca bu hikâyeler yüzünden babasını gerçekten tanıyamadığını hissediyor. Bu yüzden babasına karşı bir öfke besliyor ve en sonunda dayanamayıp babasıyla görüşmemeye karar veriyor. Fakat bir gün babasının ölümcül bir hastalığa yakalndığını öğrenip son günlerinde onu ziyaret etmeye karar veriyor. Bunun artık babasının gerçekte kim olduğunu öğrenmek için iyi bir fırsat olabildiğini düşünüyor fakat babası yine masallarını anlatmaya başlıyor. Başlarda tekrar sinirlenmesine rağmen zamanla fark ediyor ki aslında babasının anlattığı inanılması güç hikâyeler onu tanıması için en iyi fırsat.

YARATICI ANLATIM
Hem bireyler arasındaki iletişimde hem de bir çok sanat dalında vazgeçilmez bir unsur olan anlatım biçimi bu filmin en öne çıkan yönlerinden biri. Baba Bloom’un hikâyeleri anlatış biçimi ile Tim Burton’un sıra dışı sinema dili birleşince ortaya keyifli ve sürükleyici bir film çıkmış. Gerçeğin de bir kurgu olduğu düşünülünce, Büyük Balık gerçekten kaçırılmaması gereken bir film. Aynı zamanda kendi hayatınıza nasıl renk katabileceğiniz konusunda da size rehberlik edebilir. Sonuçta Ed Bloom’un anlattıkları, hem oğlunun hem de izleyicinin, onun aslında oldukça sıradan sayılabilecek hayatını renklendirmesini sağlayan Dünya’ya bakış açısını da anlamasını sağlıyor. Sonuçta “güzellik bakanın gözündedir” boşuna söylenmiş bir söz olamaz.

Planet (Eylül 2011)

PS: Yine yazmadan önce yakın zamanlarda izlediğim bir film olan Big Fish'i zaten izlemeyen yoktur ama ne olur ne olmaz izlemeyenler izlesin izleyenler tekrar bi dönip baksın.

İzlemediğim Filmler Antolojisi vol. 6

2011-11-17T16:21:00.001+02:00

BÜTÜN DUYULARINIZA İTHAFEN...
Hayatınızda hiç “bu kadarı da ancak filmlerde olur” dediğiniz rastlantılar oldu mu? Aşk Tesadüfleri Sever tamamen böyle anlar üzerine kurulmuş masalsı bir aşk hikâyesini konu alıyor.

Sinemada izleyiciyi tatmin etmek oldukça zor iş. Temelinde ne kadar görsellik olsa da bilinçli bir sinema izleyicisi her zaman biçim ve içerikte bir bütünlük; anlatılan hikâye ne kadar olağanüstü de olsa bir inandırıcılık ve tutarlılık arar. Bu iki açıdan bakıldığında Aşk Tesadüfleri Sever filminin son zamanlarda çekilen Türk filmlerinin arasından sıyrılabildiğini görmek mümkün. Tesadüf kavramı gerçek hayatta karşımıza çıktığında bile inanmakta güçlük çekerken tamamen bu kavram üzerine kurulu ve belki de birçok insanın hayalini bile kuramayacağı kadar büyülü bir aşk hikâyesinin filme konu edilmesi aşılması gereken ciddi bir zorluk.

Film, başlangıcından itibaren rastlantılara seyirciyi hazırlayacak şekilde, başarıyla kurgulanmış. Bu özellikle bazı sahnelerin tekrarları ile görsel açıdan oldukça iyi şekilde destekleniyor. Özellikle biçim ve içerik uyumunu sağlayan en önemli unsurlardan biri bu. Yönetmen Ömer Faruk Sorak, G.O.R.A. ve Yahşi Batı filmlerinde olduğu gibi filme en uygun görsel dili yakalamayı başarmış görünüyor.

Hem görsel olarak hem de metinsel olarak filmdeki süreklilik kırılmaları; sık sık geriye dönüşler, uzun müzikal aralar ile görsel ağırlıklı sahneler sayesinde izleyicinin filmdeki gerçeküstü hikâyeyi yadırgamaması sağlanıyor. Bir yandan da filmin başı ile sonundaki bağlantı belki de film boyunca “hadi oradan!” denilebilecek bir çok şeyi bir anda seyircinin boğazında düğümlenen bir hüzne dönüştürüveriyor. Filmin sonu ise Yeşilçam’a selam verir nitelikte seyirciye buruk bir mutluluk hissiyatı veriyor.

Mehmet Günsür hem yakışıklı hem yetenekli bir fotoğrafçı romantik bir aşık ve hisli bir müzisyen. "Bir dur bize de bir şey kalsın kardeşim" diyesi geliyor insanın.

FOTOĞRAF, MÜZİK VE SİNEMA
Özgür (Mehmet Günsür) doğuştan kalp rahatsızlığı olan bir fotoğrafçı ve müzisyen. Deniz (Belçim Bilgin) ise başarılı bir oyuncu olmayı düşleyen bir genç kadın. İkisinin yolları aslında daha çocukluktan itibaren kesişmesine rağmen çocukken başlarına gelen tesadüflerden yaşayamadıkları aşkı yıllar sonra yine tesadüfler sayesinde yaşama imkânları oluyor.

Filmin kurgusunda fotoğraf ve fotoğraflar sayesinde insan zihnindeki geri dönüşler ve nostalji duygusu yoğun bir yer tutuyor. Hem toplumsal hem de bireysel bellekte fotoğrafın ve sinemanın şüphesiz ki önemli bir yeri var. Ömer Faruk’un filmdeki başka bir başarısı ise bu kavramları kullanarak, temelinde bir aşkı anlatan bu filmde verdiği ufak dönemsel popüler kültür ürünlerine ait görsel ipuçları ile filme bir alt metin ekleyebilmesi. Bu alt metin tabii ki anlatılan aşka paralel olarak gelişiyor. Duvarlardaki posterler, dönemin popüler mekânları ve bir yandan müzikle veriliyor.

Belçim Bilgin ise hayalleri peşinde koşan vasıfsız bir oyuncu. Yani sıradan bir hanımefendi. Öyle çok da güzel değil hani.

Özgür ve Deniz, fotoğraflara baktıkça çocukluklarında birbirlerinde duydukları aşkı yeniden yaşıyorlar. Daha doğrusu kendi aşk hikâyeleri eski fotoğraflar sayesinde yeniden yazılıyor. Hatta adeta baştan yazılıyor. Fotoğrafın toplumsal belleğe de etkisi benzeri şekilde gözlemlenebilir. Geçmişteki olaylar fotoğraflar aracılığıyla anımsanarak gerçek kurgulanır. Bu yüzden bir fotoğrafın, belge niteliği taşıyor olsa da, sinema gibi gerçeküstü bir yanı da vardır. Aynı Özgür ve Deniz’in aşkındaki masalsı hikâye gibi...

Öte yandan müzik de filmde oldukça başarılı kullanılan başka bir etken. Özellikle filmde Özgür ve Denizin aşkını anlatan doruk noktası sahnelerden bir tanesi Demir Demirkan’ın Zaferlerim şarkısı eşliğinde yaşanıyor.

Daha önce izleyenlerin detaylara dikkat ederek keyifle tekrar izleyebileceği, ilk kez izleyecek olanların ise görsel, duysal ve duygusal bir yoğunluk yaşayabileceği bir film Aşk Tesadüfleri Sever.

Planet (Ağustos 2011)

Yazıyı yazmadan önce yakın zamanda izlediğim nadir filmlerden olma şerefine ait Aşk Tesadüfleri Sever'i gerçekten beğendim. Yani hiç bana yakıştıramayabilirsiniz ama beğendim yani. Napim...

İzlemediğim Filmler Antolojisi vol. 5

2011-11-17T14:53:00.001+02:00

POSTMODERN BİR YİNG-YANG HİKAYESİ
Gece ve gündüz kadar birbirinden farklı iki ortağın heyecan verici serüvenlerini ve birbirleriyle olan zıtlıklarından doğan mizahı izlemeyi kim sevmez ki? Lethal Weapon serisinin çatlak dedektifleri Martin Riggs (Mel Gibson) ve Roger Murtaugh (Danny Glover) 1987 ile 1998 arası tam 4 filmde izleyicilere keyifli anlar yaşattı.

Roger Murtaugh meslek hayatında her şeyi kitabına göre yapan, ahlaklı, özel hayatında ise kendisini ailesine adamış ve onların huzuru ve mutluluğu için elinden geleni yapan bir adam. İlerlemiş yaşından dolayı emekli olup kendini tamamen ailesi ile geçireceği keyifli günlere hazırlarken yeni ortağı Martin Riggs bir anda onun bu huzurla geçirmeyi planladığı meslek hayatının son zamanlarını ona zehir eder. Bu da yetmiyormuş gibi bir de on yıl kadar gecikmesine neden olur. Tabii, zavallı Murtaugh’nun emekli olamamasının asıl sebebi sinemaseverlerin bu ikiliyi çok sevmesi ve tam 3 devam filmi çekilmesi.

Fotoğrafta da görüldüğü gibi dedektiflerimizin sadece karakterleri değil deri renkleri de ying yangı andıracak kadar zıt

Martin Riggs ise ortağı Murtaugh’nun tam tersi bir karaktere sahip. Genç, hareketli, olayları çözmek için kendi yöntemlerini uygulamayı tercih eden ve otoriteye karşı bir yapısı var. Yalnız yaşayan, pasaklı bir genç. Gerçi serinin son filminde artık onun bile emeklilik zamanı geliyor. Yine de kendini belanın tam ortasına atmaktan çekinmiyor. How I Met Your Mother dizisine bile konu olan, Murtaugh’nun meşhur “Bu işler için çok yaşlandım...” repliği de Riggs’i yalnız bırakmamak için onunla beraber tehlikeye atılmasından çıkıyor. Tabii ki filmde Riggs’e olan öfkesinden dolayı bu kadar kibar bir dille söylemiyor Murtaugh bu repliği.

Murtaugh ve Riggs ne kadar zıt karakterlere sahip olsalar da hem bir yandan birbirlerini dengeliyorlar hem de birbirlerinin benzer yönlerini de keşfediyorlar. Yani aslında ikisi de ne tamamen siyah, ne de tamamen beyaz. Aynı Ying-Yang’da olduğu gibi siyahın içinde ufak bir beyaz nokta ve beyazın içinde ise ufak bir siyah nokta var. Aralarında hiç bir iktidar problemi yok ve bütün anlaşmazlıklarına rağmen birbirlerini sürekli destekliyorlar.

RIGGS’İN UNUTULMAZ NUMARASI
Filmi izleyenler bilir; Martin Riggs’le seyircinin ilk tanıştığı sahnelerden birinde çalışma arkadaşlarıyla girdiği bir iddia sonucu kendisine giydirilen deli gömlediğinden akıllara zarar bir numara ile kurtulmayı başarıyor. Filmi henüz izlememiş olanlar için tabii ki Riggs’in deli gömleğinden nasıl kurtulduğunu anlatmak doğru olmaz. Fakat aynı numarayı kullanarak bir kaç kez başını beladan kurtarmayı da başarıyor Riggs.

CEHENNEM SİLAHININ GENİŞLEYEN KADROSU
Serinin ikinci filminden itibaren oyuncu kadrosuna katılan Joe Pesci (Home Alone, Raging Bull, Casino), Üçüncü filmde katılan Rene Russo (Get Shorty, The Thomas Crown Affair, Two For The Money) ve son filmde katılan Chris Rock (Dogma, Everybody Hates Chris) ve Jet Li (Hero, The Expendables) seriyi tam anlamıyla yıldızlar geçidine dönüştürüyor.

Kısaca Lethal Weapon serisi gerek oyuncuları, gerekse içeriğindeki macera ve komedi ile izleyenlerin keyfini doruk noktaya ulaştıracak bir seri.

Planet (Ağustos 2011)

Bu da, hepsini yine yazıyı yazmadan yıllar önce izlediğim Cehennem Silahı serisi ile ilgili bir anımdır.

İzlemediğim Filmler Antolojisi vol. 4

2011-11-17T14:13:00.001+02:00

YETİŞKİNLERE MASAL

Kırmızı Başlıklı Kız Büyüdü; Bir Aşk Çıkmazı ve Kurt Adam Tehlikesi ile Karşı Karşıya.

Sözlü edebiyat denince akla gelen ilk biçimlerden biri olan masalların farklı coğrafyalarda ve farklı dönemlerde değişik yorumları olabilir. Kulaktan kulağa, kişiden kişiye ve nesilden nesile aktarılan bu yazılı olmayan anlatım biçiminin zaman içinde çok fazla değişikliğe uğraması da çok şaşılacak bir şey değil herhalde. Zamanla yazıya da dökülen masalların asıl amacı genç erkek ve kadınları, alegoriler kullanarak, yaşamlarında ileride karşılaşacakları deneyimlerle ilgili eğitmekti. Yani aslında şimdi bildiğimiz çocuk hikâyelerinden çok farklıydılar. Özellikle kurtizanlar tarafından anlatılan bu hikâyelerden en bilinenlerinden bir tanesi de Kırmızı Başlıklı Kız.

Filmde Kırmızı Başlıklı Kızı şekilde görüldüğü gibi genç ve güzel bir hnımefendi olarak tasvir etmişler

EDEBİYATTA KIRMIZI BAŞLIKLI KIZ
Kırmızı Başlıklı Kız’ın bilinen kökenlerinin 14. yüzyıl Fransa’sına kadar uzandığı düşünülüyor. Fakat ilk basılı versiyonunun 17. yüzyıl sonlarında Charles Perrault tarafından yazıldığı tahmin ediliyor. Daha sonra ünlü masalcı Grimm Kardeşler tarafından düzenlenen başka bir uyarlaması da 19. yüzyılda yayınlandı. Perrault’nun kaleme aldığı hikâye, şu anda genel geçer bilinen hikâyeyle kıyaslandığında daha çok ergen ve yetişkinlere yönelikti. Masal, Grimm Kardeşler’den sonra da gerek kitap, gerekse kısa hikâyeler halinde bir çok farklı uyarlaması ile okuyucularla buluştu.

Filmde Gary Oldman da var. Üstelik deneyimli ve ihtiyar avcı rolünde.

SİNEMADA KIRMIZI BAŞLIKLI KIZ
Kitap yazarları için olduğu kadar film senaristleri ve yönetmenler için de sonsuz bir kaynak olan Kırmızı Başlıklı Kız’ın daha önce 1989’da Adam Brooks (Definately Maybe) tarafından yönetilen bir çocuk filmi, Randal Kleiser (Grease) tarafından yönetilen 2007 yapımı bir müzikal ve 2005 yapımı Hoodwinked! ismiyle gösterime giren, Anne Hathaway ve Glann Close’un da seslendirme kadrosunda bulunduğu bir animasyon uyarlaması da bulunuyor.

YETİŞKİNLER İÇİN KIRMIZI BAŞLIKLI KIZ

Kırmızı Başlıklı Kız belki kökenlerine en yakın sinema uyarlamalarından biriyle 2011 yılında da yeniden izleyicilerin karşısına çıktı. Bir kurt adam hikayesine yakışır bir aktör olan Gary Oldman’ın da başrolü paylaştığı filmin diğer oyuncuları, güzel yıldız Amanda Seyfried (Mamma Mia!) ve yakışıklı aktör Shiloh Fernandez.

Kurt olsam ve gece ormanda böyle bir şey görsem korkar kaçarım gerçekten.

Yönetmen koltuğunda Catherine Hardwicke’nin (Twilight, Thirteen) oturduğu filmin hikayesi şöyle: Ailesinin baskısıyla zengin demirci Adrian Lazar’ın (Michael Shanks) oğlu Henry (Max Irons) ile evlendirilmek istenen Valerie (Amanda Seyfried), aşık olduğu yetim oduncu Peter (Shiloh Fernandez) ile kasabadan kaçmak üzere plan yapar. Fakat kasaba halkını korku içinde evlerine kapanmaya zorlayan Kurt Adam, genç çift tam bu planı gerçekleştirmek üzereyken yeniden kasabada terör estirmeye başlar. Bu olay üzerine kasaba halkından ava çıkan bir kaç gönüllü bir kurt öldürürler ve bunun kasabaya dehşet saçan Kurt Adam olduğunu düşünürler. Fakat kasabaya uğrayan deneyimli avcı Solomon (Gary Oldman) kasaba halkının hatalı olduğunu ve aradıkları Kurt Adam’ın aralarından biri olduğunu söylemesi üzerine gergin dakikaler başlar. Hardwicke bu klasik hikâyenin yorumunda, hem Valerie’nin kendi aşk hayatındaki gerilimi hem de kasaba halkını ölesiye korkutan Kurt Adam’ın yarattığı gerilimi güçlü bir dille ifade etmeyi başarmış ve seyri keyifli bir film ortaya çıkarmış.

Planet (Temmuz 2011)

Yine izlemediğim bir film olan Red Riding Hood filmi ile ilgili bir yazı. Açıkçası izleyenler veya izleyenlerin arkadaşları ve imdb cephesinden aldığım verilere göre çok başarılı değilmiş film.

İzlemediğim Filmler Antolojisi vol. 3

2011-11-17T13:37:00.001+02:00

ÇİN MAHALLESİ’NDE KARMAŞA
Sıradan Bir Kamyon Şoförü Kendini Binlerce Yıllık Bir Efsanenin İçinde Bulursa Neler Olur?

Büyük şehirlerdeki azınlıkların yoğunlukla ikâmet ettikleri mahallerler, bir çok şehirli insan için zaman zaman merak, zaman zamansa tedirginlik ve korkuyla yaklaşılan yerlerdir. Bu, yabancı olduğu bir kültüre duyduğu merakla, bilinmeyene duyduğu korkunun karışımındandır büyük ihtimalle. Bu tedirginlik ve merakla karışık duyguyu belki de en iyi anlatabilecek kavramlardan biri oryantalizmdir. Özellikle 19. yüzyılda Batı’lı sanatçıların kendileri deneyimlemeden, tamamen Doğu’yu ziyaret eden tüccarların abartılı hikâyelerinden duyarak resmettikleri Doğu imgesi hep hayal güçlerinin sınırlarını olabildiğince zorlayıcı şekilde olmuştur. Devler, cüceler, garip hayvanlar ve büyü bu dünyanın vazgeçilmez parçalarıdır.

Filmin orijinal afişi olmayan bu afiş pek hoşuma gitti

Modern Dünya’da, Doğu ve Batı ne kadar iç içe geçmiş olsa bile özellikle göçmen mahalleleri Batılı şehir sakini için genelde çekingenlikle ama yine de karşı koyamadığı bir merakla yaklaştığı yerleşkelerdir. İşte böyle bir noktadan çıkış yaparak izlenmesi gereken bir film Küçük Çin’de Büyük Bela.

Tek istediği kamyonunu geri almaktı

Jack Burton (Kurt Rusell) San Francisco’daki Çin mahallesine sıkça nakliyat yapan bir kamyon şoförüdür. Yakın arkadaşı Wang Chi’nin kız arkadaşının Çin Mahallesi’ndeki çetelerden biri olan Lords Of Death tarafından kaçırılmasına tanık olur. Kaçıran çete üyelerini takip ederken istemsizce kendini büyük bir çatışmanın içinde bulur. Aslında binlerce yıllık geçmişi olan, iyi ve kötü arasındaki bir savaşın ortasına düştüğünü fark ettiğinde ise pek gönüllü olmadan iyilerin yanında safını almıştır bile.

Küçük Çin'de Büyük Bela muhteşem görsel efektlerle donatılmış fantastik bir macera filmi

Zamanı için oldukça etkileyici dövüş sahneleri ve görsel efektlere sahip olan, görselliğin ve eğlencenin yanında çok yüzeysel olsa da toplumsal ve aslında tarihsel bir soruna da değinen bir film Küçük Çin’de Büyük Bela. Şehirde ötekileşmiş bir, içine kapanık şekilde kendi kültürlerini asimilasyondan korumaya çalışan topluluklara ait, bize ufak görünen detayların aslında kendi içlerinde ne kadar büyük sorunlar olduğunu ve belki dışarıdan küçük de olsa bir yardımla çözülebileceğini anlatıyor. Bizim hiç içinde olmadığımız bir mesele bu küçük topluluk için dünyanın sonu bile olabilir.

Küçük Çin’de Büyük Bela, Kurt Rusell ve Sex And The City dizisiyle tanıdığımız Kim Cattrall’ın başrollerini paylaştığı, çok keyifle izlenebilecek bir fantastik-macera.

John Carpenter

YÖNETMEN JOHN CARPENTER HAKKINDA
Seksenlerin hatırı sayılır sayıda kült filmine imza atan yönetmen John Carpenter 1986 yapımı Küçük Çin’de Büyük Bela filminde kaba komedi ve aksiyon tarzlarını başarılı bir şekilde harmanlıyor. Bu filmden önce The Thing (1982) ve Escape From New York (1981) filmlerinde de Kurt Rusell’la çalışma fırsatı bulan Carpenter aynı zamanda kendi alanında bir efsane olan Halloween sersinin ilk filmini yönetti ve bu filmde de Jamie Lee Curtis ile çalıştı.

Planet (Temmuz 2011)

Anlaşılağı üzere Küçük Çin'de Büyük Bela filmi hakkında yazılmış bir yazı. Daha öncekilerin aksine izlediğim bir film olmasına rağmen Küçük Çin'de Büyük Bela'yı, hakkındaki bu yazıyı yazmadan çok daha eski bir tahite izlemiştim.

İzlemediğim Filmler Antolojisi vol. 2

2011-11-17T13:04:00.001+02:00

SARI KAZAKLI ÇOCUK

Sadece Çocukların Değil, Yetişkinlerin de Örnek Alması Gereken Bir Karakter: Charlie Brown.

Günümüzden aşağı yukarı 60 yıl önce sıradan sorunları olan sıradan bir çocuk olarak karşımıza çıktı Charlie Brown. Sarı üzerine siyah zikzak çizgili kazağı, hayalperest köpeği Snoopy ve onun en yakın dostu Woodstock ile tanındı. Bir çok televizyon ve çizgi roman karakteri çocuğun aksine gayet munis, kendi halinde ve sakin bir çocuktu. Biz büyüdükçe büyümeyen diğer çocuk karakterler arasında, içimizde kalan saf, masum ve uysal yanımızı en güzel temsil eden karakterlerden biri oldu. Bir diğer yandan da arkadaşları arasında sorunlarla yüzleşmesi açısından belki de en olgunuydu. Kafasındaki tek tel kalmış ve hiç uzamayan saçıyla da yaratıcısı Charles Schulz tarafından bu yönü vurgulanmak isteniyordu belki de. Kazanamadığı beyzbol maçlarıyla, hiçbir zaman vuramadığı Amerikan futbolu topuyla, Lucy’den işittiği azarlarla veya asla uçuramadığı uçurtmasıyla bir başarı ve yetenek abidesi olmadığı çok açık olmasına; kendine olan güvensizliği ve gergin karakterine rağmen sorunlarıyla yüzleşmenin bir yolunu bulur ve arkadaşlarına ilham verdiği de olurdu.

EN UZUN DEVAM EDEN BOL ÖDÜLLÜ ÇİZGİ ROMAN
Charlie Brown’un hikayesi 1947 yılında Charles Schulz’un çalıştığı St. Paul Pioneer Press adlı yerel gazetede çizdiği Li’l Folks köşesinde başlamış. Kendi mecrasında tek bir kişi tarafından anlatılan en uzun hikayelerden bir tanesi olma ünvanına sahip olan Peanuts, çizgi roman tarihinde oldukça önemli bir yer tutuyor. Hatta bant-karikatür standartlarını Peanuts’ın belirlediği bile söylenir. Schulz, Peanuts ile 1962’de National Cartoonists Society Humor Comic Strip (bant-karikatür) Ödülünü kazandı. Ayrıca aynı kurumun 1955 ve 1964 yılında Reuben Ödülü’nü iki kez kazanan ilk isim. Diğer yandan televizyon uyarlamalarının Emmy Ödülü adaylıkları ve bu ödülü kazanmışlığı bile var.

CHARLES SCHULZ VE CHARLIE BROWN
Charlie Brown’un karakteri, yaratıcısı Charles Schulz ile benzeşen özelliklere sahip. Anlatılanlara göre Schulz da Charlie Brown gibi çekingen ve içine kapanıkmış. Schulz’un da Charlie Brown’un da babası berber, annesi ise ev kadını. Peanuts’ta Charlie Brown’un yakın arkadaşları Linus ve Shermy isimlerini Schulz’un gerçek hayatta çok yakın iki arkadaşından alıyorlar. Ayrıca Charlie Brown’un aşık olduğu Küçük Kızıl Saçlı Kız gerçekten Schulz’un aşık olduğu ve onu reddeden bir kadından esinlenilmiş bir karakter. Aslında ironik bir şekilde kendi hayatını tiye alan Schulz belki de birçok insan tarafından başarısızlık olarak görülebilecek özellikleri küçük bir çocuk üzerinden anlatıyor ve Charlie Brown ile kendini bir çocuk olarak yeniden kurguluyor. Peanuts ve Charlie Brown karakteri ile çok önemli başarılara imza atan Schulz belki bu yönüyle sadece çocukların değil yetişkinlerin bile örnek alabileceği biri.

HEM YETİŞKİNLER HEM ÇOCUKLAR İÇİN
Birçok yetişkinin çocukluğundan hatırladığı Charlie Brown, Schulz’un ölümünden sonra da tekrar bölümleriyle yayınlanmaya devam etti, hala da ediyor. Hala DVD’leri satılan, televizyonda bölümleri yayınlanmaya devam eden, hem internette hem de basılı medyada tekrar tekrar yayınlanan en eski çizgi romanlardan biri olan Peanuts, bir süre daha hem çocukları hem de yetişkileri etkilemeye devam edecek gibi gözüküyor.

Planet (Haziran 2011)

Hapiness Is A Warm Blanket Charlie Brown filminden yola çıkarak yazılmış bir yazıdır. Filmi izlemediğim herhalde filmden zerre bahsetmemiş olmamdan anlaşılıyor olsa gerek.

Yeni Köşe - İzlemediğim Filmler Antolojisi vol. 1

2011-11-17T12:07:00.001+02:00

Yeni bir köşe ile karşınızda olacağımdan daha önce de bahsetmiştim. Düşündüm, taşındım ve bu köşeye Türk Hava Yolları'nın kabin içi eğlence dergisi olan Planet'e yazdığım, çoğu izlemediğim ama bir kısmı da izlediğim filmlerden oluşan yazıları yayınlamaya karar verdim. Böylece her ay THY uçağına binme zahmetine katlanmadan -ki Planet bütün THY uçaklarında mevcut bir sistem değil- muhteşem yazılarıma siz de ulaşabilesiniz. Şu ana kadar oldukça birikmiş yazı olduğundan bugün fazlasıyla yoğun okunacak malzeme postlayacağım. Keyifle okuyunuz.

ERGENLİKTEN YETİŞKİNLİĞE FANTASTİK BİR YOLCULUK

CS Lewis’in klasikleşmiş romanlarından uyarlanan Narnia serisinin son film Şafak Yıldızı’nın Yolculuğu. Pevensie kardeşlerin İkinci Dünya Savaşı sırasında korunmak için Profesör Digory Kirk’in evindeki büyülü dolaba girerek başladıkları maceralarının sonuncusu. Beyaz Cadı’nın ebedi kışını sonlandıran ve Prens Caspian’ın amcasına karşı mücadele veren Pevensie kardeşlerden bu sefer Lucy (Georgie Henley) ve Edmund (Skandar Keynes) büyük kardeşlerinin de yüklerini omuzluyorlar. Şafak Yıldızı’ndaki maceralarında Lucy ve Edmund’a bu sefer huysuz kuzenleri Eustace Scrubb eşlik ediyor. Lucy, Edmund ve Eustace, Reepicheep’in de desteğiyle, artık kral olan Caspian’ın Telmar’ın Kayıp Yedi Lord’unun gizemini çözüyorlar. Macera sırasında birbirinden fantastik yaratıkların ve ortamların olduğu bir çok adayı gezen çocuklar aynı zamanda hem kendilerinin hem de birbirlerinin iç dünyalarıyla ilgili de yeni keşifler yapıyorlar.

CS Lewis Narnia serisinin tamamını 1950 ve 1956 yılları arasında yazmış. Bu yüzden filmler günümüz çocuklarının olduğu kadar Lewis’in kitaplarıyla büyümüş yetişkin bir neslin de ilgisini çekebilir. Kitapları okumamış bir yetişkinseniz bile sinemanın ve yüksek teknolojinin yarattığı büyülü ve fantastik dünyalara girerek bundan etkilenmemek ve keyifli vakit geçirmemek elde değil. Filmlerde Pevensie kardeşlerin Narnia’daki yolculuklarının yanı sıra kendi iç dünyalarına yaptıkları yolculuklar ve ergen olmaktan yetişkin olmaya attıkları adımların süreci de anlatılıyor. Şafak Yıldızı’nın Yolculuğu filminin deneyimli yönetmeni Michael Apted (Amazing Grace, Enigma, The World Is Not Enough) filmdeki çocuk kahramanların gelişimi ile ilgili şunları söylüyor: “Hikaye bir yolculuk. Çocukların seyahatinde beni etkileyen, farklı arayışlarla değişik adalara gitmeleri oldu. Bunların hepsinin neyle ilgili olduğunu düşündüm? Hristiyan kilisesinde büyüdüm. Maneviyatı olan birisiyim ama Hristiyan değilim ve bana öyle geldi ki bu da maneviyatla ve dahası yetişkinliği bulup çocukluğu aşma, yaptığın şeyin sorumluluğunu almayla ilgili bir hikayeydi. Beni çeken bu oldu.”

Planet (Nisan 2011)

Ben şahsen filmi hala izlemedim. İzleyene de rastlamadım. Merakınız varsa izleyin derim çünkü film hakkında okuduklarım enteresan. Ayrıca bu yazı için imdb, rotten tomatoes vb. web sitelerine şükranlarımı sunuyorum.

Meşrutiyet

2011-10-21T13:50:00.002+03:00

Doğrudan konuya giriyorum. Bir şeyin meşru olması ille de onu doğru kılmaz. Hassas bir konu o yüzden üzerinden belli bir zaman geçtikten sonra yazmak istiyordum. Gel gör ki sonra kesin unuturum diye hemen yazayım dedim. Aslında hemen yazıp sonra da postlayabilirdim ama ecnebilerin attention whore diye tabir ettikleri bir insan tipiyim sanırım. Bu girizgâhtan sonra konu başlığına bir değineyim: terör.

(T)Error

Konunun hassas olduğunu söyledim. Eğer milliyetçi damarınız kabarık bir insansanız lütfen bundan sonrasını okuyup da benim başımı ağrıtmayın. Hakkâri'de yaşanan olaylardan sonra başta medya ve sosyal medya olmak üzere herkeste bir milliyetçilik damarı kabardı. Bu beni rahatsız ediyor. Önceliklle "terör" kelimesinin semantik kökenine bakalım. Wikipedia'nın dediğine göre terör kelimesi Latince kökenli "terrere" kelimesinden geliyor. Anlamı korkutmak. Tarih içinde genel kullanımına bakılacak olursa da bugünkü anlamı ile ilk kez (yani siyasi olarak) Fransız Devrimi'nde Jakobenlerin genel tavrını tanımlamak amacıyla Robespierre tarafından kullanılıyor. Terörizm ise şiddet yoluyla halkın direncini kırma amaçlı sistematikleşmiş bir mücadele. Bu epistemolojik ve semantik tanımlar üzerinden gidince iki çeşit terör olabileceği sonucuna varıyorum ben şahsen. Meşru terör ve gayrimeşru terör. Terörün de meşrusu mu olurmuş demeyin. Bal gibi olur. Şiddet yoluyla ve "korkutarak" halkın direncini kırmak için sistematik mücadele veren dünyanın en büyük terör örgütleri aslında mevcut siyasi sistem tarafından meşrulaştırılan hükümetler ve ikditarlardır. Soğuk savaş dönemi Amerika'sını ele alalım mesela. Medya, hükümetler ve iktidar organları tarafından topluma salınan "komünizm korkusu" bence dünyanın en uzun soluklu ve başarılı terör eylemlerinden biriydi. Şiddet peki bunun neresinde? Şiddet bir davranış biçimi. Sözlü şiddet, görsel şiddet olarak da vuku bulabilen bir kavram. Fransız Devrimi süresince eşitlik ve demokrasi adına Jakobenlerin uyguladığı baskı ve şiddet ile arasında ciddi bir fark göremiyorum ben açıkçası. Günümüz çok mu farklı. Dillerden düşmeyen iki kelime halâ: "özgürlük" ve "demokrasi". "Bırak bu Aristo mantığını" diyenler olacaktır bu satırları okurken. "Eğer devlet olmasa; hükümetler, ordular, iktidar olmasa kim koruyacak bizi terörden?" diye soranlar oalbilir. Soruya soruyla cevap vermek gibi olacak ama: "Şimdi çok mu koruyor?" Hakkâri'de ölen askerlerin gerçek sorumlusunu; terörün asıl kaynağını çok uzakta aramaya gerek yok. Irak sınırına kadar gitmek yerine az biraz daha Anadolu'nun iç bölgelerine gelin. Hah orada bi şehir var. "A" ile başlayıp "a" ile biten. Bildiniz mi? Asıl kaynak oralarda bir yerde.

Hate maillerinizi sabırsızlıkla bekliyorum.

Lost Çok Bozdu

2011-10-18T15:34:00.003+03:00

Öyle bir insan olsun ki çıksın herkesin karşısına konuşsun da konuşsun. Ama o kadar iyi, o kadar etkileyici konuşsun ki milyonlar peşinden sürüklensin. Yüzmilyonlar alkışlasın. Milyarlar fikirlerini savunsun. Sonra aynı adam çıksın desin ki "yalan söyledim". İşte bu insan bence dünyanın en gerçek insanıdır. Zaman zaman okuduğum kitaplardaki veya izlediğim filmlerde veya tiyatro oyunlarındaki karakterler tanıdığım bütün insanlardan daha gerçek gelir bana. Neden bilmiyorum. İlerlemiş yaşıma rağmen bir Holden Caulfield sendromu yaşıyorum galiba. İlerleyen yaş dediğim de 28 ya... Hayat daha yeni başlıyor. Neyse asıl konumuza dönecek olursak bazen kurgudaki samimiyeti etrafımda "kurgu olmayan" gerçeklikten alamıyorum. Bu durumda gerçek olanla kurgu arasında tercih yapmam gerekirse neden kurguyu seçmeyeyim?

Çocukluğumda sokakta yürürken hayali düşmanlarla savaşırdım. Bu savaşlarda bazen kaybettiğim bile olurdu. Çok yadırgardı etrafımdaki insanlar bu hareketlerimi. Bir süre öncesine kadar ben de yadırgıyordum. Büyüdüm ya. Adam oldum. Erkek oldum. Ya da toplumun bana uygun gördüğü her ne sıfatsa işte "o" oldum. Bir görevim, rolüm var artık toplumda. Şimdi ise şu şekilde düşünüyorum: "Ben sizin dünyanızda yaşamak zorunda mıyım?" Tamam elimden geldiğince ayak uyduruyorum ama çok sıkıcısınız be. İnsan bi kaçmak istiyor arada sırada. Hatta imkânım olsa külliyen pılımı pırtımı toplar giderim de bu dünyadan... Kolay değil galiba o kadar.

Neticede bu yazının bir yere varacağı yok. Tek söylemek istediğim: yaptığı işlerle, "başarılarıyla", kazandıkları paralarla toplumsal hiyerarşide kendine bir yer edinmiş güzel insanların da hayatta varacağı bir yer yok. Hep derim zaten. Hayatın en güzel yanı amaçsızlığı. Neden zorla her şeye bir anlam yüklemeye çalışırız ki. Kardeşim ölüp gideceksin zaten. Günü kurtarma. Günü yaşayıver azıcık. 1 saat ya da 10 saat... Ne kadar kendine (gerçekten) vakit ayırabiliyorsan yanına kâr kalır.

Çarşambayı Sel Aldı

2011-10-13T13:19:00.002+03:00

Henüz Kasım ayına girmemişken Aralık'ı ortaladım. Haftaya Aralık bitiyor. Modernite'nin bittiği yerdeyim. Aynı anda 3 farklı ay; gerekirse iki veya daha fazla farklı yıl içindeyim. Hop buradayım, zıp oradayım. Zihnimin uzayında boşlukta süzülürken güzelliğine kapıldığım yıldız kümeleri, galaksiler ve nebulaların yanlarından ışık hızınından daha süratli bir şekilde seyahat etmekteyim.

Normalde etrafımda çok fazla rahatsız edici, çirkin şey var farkındayım. Fakat içim güzel. Bunları görmek istemediğimde içime dönüyorum. O zaman büyüleniyorum kendi kendime. Etrafımda gördüğüm, tanık olduğum kötülükleri ve çirkinlikleri filtreliyorum birer birer. Kendime ait bir evren yaratıyorum. En az dışarıda olanlar kadar gerçek bir evren. Veri dış dünyadan geliyor ne de olsa. Sonra içimdeki güzelliklerle idealleştiriyorum. Burada her şey çok güzel. Hüzün, acı ve melankoliyi yaşamanın bile ayrı bir zevki var burada. Geçmiş ve gelecek yok. Şimdiki zamanın sürekliliği var sadece. O yüzden pişmanlık ve kaygı yok. Hala çocuğum. Günahsız, saf ve huzurlu. Tanrı gibiyim. Bütün görsel ve işitsel öğelerin örgütlenmesini istediğim gibi ayarlayabiliyorum. Zamanın akış hızı da benim elimde. Her yer yepyeni yağmur almış taze toprak kokuyor. Her yer sessiz ama o sessizliğin içinde istediğim sesi duyabiliyorum. Aynı gökkuşağını oluşturan renklerin birleşince beyaz olması gibi. Bütün sesler birleşip sessizliği oluşturuyor. Üstelik sesler ve görüntüleri tek duyuyla algılamak zorunluluğu yok burada. Bir çeşit sinestezi söz konusu. Renkleri tadabiliyor, sesleri koklayabiliyorum.

Mutluluktan çok huzur bu sanırım.

November by max richter

Taş Gibi Semsert

2011-10-05T16:57:00.003+03:00

İlk olarak Assasins Creed 3 Revelations trailer'ında dinlediğim yukarıda kilibini izlediğiniz güzide şarkı bugün öğleden sonra takıntım olmayı başardı. Ha benim takıntım olmayı başarmak çok matah bir iş mi? Estağfırıldak.İstiyorum ki insanlar egolarının esiri olmasınlar. Ego demişken de aklıma şimdi Bergman'ın Persona adlı sahane filmi geldi. Ayıptır söylemesi yeni izledim. Lütfen kınamayın. Amma ve lakin kavramı sinema diliyle o kadar güzel anlatmış ki hayran olmamak elde değil. Filmi izlerken fark ediyorsunuz ki gerçekten en ufak detayın anlatıma devasa etkileri var. Sinema filmi izlemeyi öğrenmek de bir yabancı dil öğrenmek gibi. Cümleyi öğelerine ayırmak teker teker analiz etmek gerekiyor iyice anlamak için. Ne yalan söyleyeyim bende henüz bu refleks haline gelmedi. Az da film izleyen bir insan değilimdir hani. Yine bir dili akıcı ve şiir gibi konuşmak var bir de anlaşılmaz ve kaba bir şekilde konuşmak var. Dili şiir gibi konuşan birinin ne dediğini anlamasanız bile o akıcılık içinde kendinizi kaybeder, bir anlamda bir büyünin etkisindeymişçesine donar kalırsınız. Karşınızdakinin konuşması bittiğinde ise dünya daha farklı bir yerdir sizin için artık. Zaman zaman daha güzel görürsünüz dünyayı, kimi zaman ise çirkinlikler sizi daha fazla rahatsız eder. İkisi de kötü değil. Bir şekilde farkındalık kazandırır yaşadığınız deneyim size. Ha bunların yukarıdaki klip ve şarkıyla ne alakası var. Ne bileyim? Şiir gibi, şarkı gibi bir şey... E bunları diyince de aklımda başka düşünceler tetiklendi. Sanki üstüste yakılmış kibritler gibi. En alttakinin parlamasıyla bir üstündeki de alev alıyor. Şimdi güçlü bir nefes alıyoruz... hüüüüüüüüüüp... ve üflüyoruz ki kibritler sönsün... püffffffffffffffff...

*

Tarihte Bir Gün -iptal-

2011-10-05T16:18:00.002+03:00

Sevgili okurlar, izleyiciler ve takipçiler,

Çok üzgünüm ki internette Milliyet dışında doğru düzgün arşiv tutan gazete olmadığından ya da ben bulup erişemediğimden bu köşeyi iptal ediyorum. Zaten her Pazartesi de yazamıyordum. Pazartesi günleri açıp blogumu hayal kırıklığına uğruyordunuz. Farkındasınızdır zaten 2 haftadır bir yayın yapmıyorum. Olsun dostlar. En yakın zamanda size çok keyifle okuyacağınız bir kavramsal köşe hazırlayacağım. Ne de olsa etrafımız incir ekirdeğini bile doldurmayacak ama bizim fazlasıyla büyüttüğümüz -İngiliz atalarımız overrating demişler- bir sürü kavramla falan dolu. Argo fakat sansürlü bir tabirle "bir tarafımızı sallasak kavrama çarpıyor". Bir de geçen aklıma aslında güzel bir kavram -bildiğin konsept- gelmişti ama unuttum. Yeminnen o kadar güzeldi ki. Kesin yarın öbür gün bir yerde görüp "Allahıma kitabıma aklıma gelmişti bu benim" diyeceğim. Fakat sevgili izleyici, takipçi ve okur, bu, biliyorsunuz hayatta size, tabiri caizse bir tatak kazandırmıyor. Adama -hadi seksist olmayalım kadına da- demezler mi: "Madem aklına geldi sen yapsaydın kokonat!!" Derler tabii o yüzden aklıma gelen şeyi başkasının yaptığını görünce bunu dile getirmeyeceğim. Hep içime atacağım sevgililerim. İçimde bir tümor gibi büyüyen bu dertleri ne yapacağım peki? Bir ameliyatla aldırırım belki. Şair ne demiş "yok mu bunun ilacı?" Efendim bizim millet öyle bir tembel öyle bir üşengeç ki "Ölüme çare bulundu!" deseler; affınıza sığınıyorum kıçını kaldırıp da gitmez o çareyi almağa, ayağına bekler. Ama zaten dememişler mi ki iyi olacak hastanın doktor ayağına gelirmiş. Demek ki bizim milletin iyileşeceği yok hayatımın bahar çiçekleri. Bu manikliğin de bir sonu var ama. Hepinize öpücükler. Bu yazıyı da Türk psikiyatristlerinin yorumuna havale ediyorum.

Saygılar,
AH Diker

Tarihte Bir Gün vol. 3 (5 Eylül Pazartesi)

2011-09-05T11:33:00.007+03:00

Ufak bir gecikmeyle tarihte bir gün köşemin üçüncüsü ile karşınızdayım. Bu haftanın kelimesi "işgal". Aşağıda gördüğünüz haber işgal kelimesinin kullanım alanının genişliğinin ibretlik bir paylaşımı olacaktır. Çünkü hayatımız daimi bir işgal altında ve işgal her yerde. Hayatımıza isteğimiz dışında ya da rızamızla müdahil olan bir çok dış mihrak var. Açıkçası işgal o kadar genel bir kavram ki aslında hiç bir şekilde kaçışı olmayan bir eylem ve durum. Algımızın filtrelediği ve artık farkında olmadan, belki doğduğumuzdan beri boyun eğdiğimiz bir durum. Kabullendiğimiz, 4 bir yandan kuşatma ve kendi koyduğumuz veya toplum tarafından çizilen, sınır dediğimiz sanal kavramın aslında sürekli aşıldığı daimi bir işgal altındayız. Pasif bir şiddet içeren bu kavram o kadar sinsi ki. Biri gelir hayatınızı işgal eder farkına varmazsınız. Oturduğunuzda bile bir işgal halindesinizdir. Bir yer işgal ediyorsunuzdur. Orası geçici bir süre size aittir en azından. İşgalci olmak için var olmak yeterli. İşgal ve işgalcilik var olmak kadar normal.

Haber ise gerçekten zamanın Bilim-Kurgu kafasını muhteşem yansıtıyor. İkinci Dünya Savaşı'nın bitişinden aşağı yukarı 4 sene kadar sonra yayınlanmış bir haber olduğunu var sayarsak; sanırım insanlığın ihtiyaç duyduğu ucuz iş gücünü karşılamak üzere labratuvarlara kapanan (ya da kapatılan) bilim insanları yeni bir "köle ırk" yaratmak için ciddi bütçe almış olmalılar. Şu an bu canlı mâhlukat belki biz farkında olmadan aramızda dolaşıyor olabilir gibi bir komplo hipotezi üretilebilir. Ya da araştırma sırasında insanları sadece mısır nişastası ve gıdalardaki bir takım katkı maddeleriyle ucuza çalıştırmanın yolunu bulmuş olabilir bu bilim adamları. Belki de bu insan-maymunların hepsini Çin'e göndermiş olabilirler. Orasını ancak CIA, FBI falan gibi bir örgütün, gün ışığını nadiren gören odalarından çıkana kadar (yani belki hiçbir zaman) öğrenemeyeceğiz.

Haftanın Kelimesi: İşgal
Haftanın Tarihi: 9 Mayıs 1950
Haftanın Haber Kaynağı: Milliyet
Haftanın Haberi:

Tarihte Bir Gün vol. 4 (12 Eylül Pazartesi)

2011-08-26T13:11:00.005+03:00

Tekrar bir günlük gecikmeyle Tarihte Bir Gün köşesine hoşgeldiniz. Bu haftaki kelimemiz "risk". Nice şehir efsanelerine konu olmuş bir kavram kendisi. Risk nedir gerçekten peki? Hayatımızı, geleceğimizi, paramızı, arkadaşlarımızı veya genel olarak ilişkilerimizi nasıl riskler altında yürütüyoruz? Risk yaşamımızı yaşanılır kılan bir adrenalin faktörümü yoksa aptallıkla cesaret arasındaki sınırda kalan bir eylem mi? Bu soruların cevaplarını kesin olarak verebilir miyiz? Demagojiye ne gerek var? Bu arada bana internetten ulaşılabilecek iyi bir kaynak bulun ya. Sıkıldım sadece Milliyet'in arşivinden... ve Tarihler 12 Mayıs 1955'i gösteriyor. Bülent Akkurt bildiriyor: "Hakemlerimizi tecavüzden koruyalım"

Peki neden 12 Eylül gibi mühim bir tarihte "darbe", "demokrasi", "deniz gezmiş" vb. bir şey seçmedin gibi eleştirecek olanlara da bir çift sözüm var: "komik olmayın." 12 Eylül ile ilgili bir şey görmek isteyen açsın TV'yi ya da bi haber sitesini doya doya toplumsal duyarlılık mastürbasyonu yapsın. Ya da ne bileyim çıksın meydanlara bağırsın çağırsın. Tabii ki mühim bir şey geçmişi hatırlatmaya çalışmak fakat zaman zaman blogumda bu tarz siyası şeylere az da olsa yer veriyorum zaten. Şu anda da istemiyorum.

Tarihte Bir Gün vol. 2

2011-08-22T13:24:00.004+03:00

Merhaba,

Yeni bir Tarihte Bir Gün köşesi ile karşınızdayım. Bu haftanın köşesinde 14 yıl kadar önce yazılmış bir köşe yazısına yer verdim. Yazıdan da anlaşılacağı üzere Türkiye'de siyaset anlayışı geçitiğimiz 14 yıl içinde ciddi bir ilerleme kaydetmiş. Bir yandan habercilik anlayışının da aldığı uzun yolu belirtmem sanırım kör göze parmak olacak. Gerçekten politikacılarımız şu anda birbirlerine sataşırken çok daha agresif, yırtıcı ve yaratıcılar. Magazin anlayışıyla mega ciddiyetli siyasetçileirmiz girdiği saçma polemikleri topluma aktarma konusunda da medyamız artık daha hassas. Zaten magazinel yönü olan gereksiz detayları olduğu gibi aktarmak yerine her şeyi magazin şeklinde sunarak aslında çok sıkıcı ve insanların ilgi göstermeyeceği konuları kamuoyuna sunarak toplumsal sorumluluklarının ne kadar yüksek olduğunu kanıtlamışlar. Gelin bu gelişmeye kendi gözlerimizla şahit olalım.

Haftanın Kelimesi: Hacı
Haftanın Tarihi: 11 Temmuz 1997
Haber Kaynağı: Hürriyet
Haber:

Politikada Hıyarın Önemi
Faruk BİLDİRİCİ

Benzetmenin kategorileri

Türk siyasetinde benzetmelerin yoğunlaştığı kategori meyve-sebzeler ve hayvanlar. Bu kategorileri mutfak benzetmeleri ve havalı benzetmeler izliyor. Benzetmelerin doğruluğu ise hiç tartışılmıyor. Ne de olsa politikacılarımız da ‘Teşbihte hata olmaz’ özdeyişiyle yetişen kuşaktan..

‘Süleyman Korutürk’ benzetmesi, siyasetin popüler deyimleri arasındaki yerini aldı. Hem de benzetmelerin siyasetteki önemini bir kez daha sergiledi. Rakiplerinin yapamadığını, Tansu Çiller bu benzetmesiyle başardı. DYP'liler, eski liderlerinin ‘Çankaya noteri’ne benzetilmesini kabullenemeyip, isyanlara kalktılar. Çiller, yanıtını Hüsamettin Cindoruk'un benzetmesiyle aldı: ‘İmelda Marcos Çiller...’

Aslında bu benzetme, Türk siyasetinin dışa açıldığının bir kanıtı. Çünkü bizde benzetme deyince ilk akla gelen de doğadır, meyve-sebzelerdir. Türk politikasında ‘hıyar’ın çok özel bir konumu vardır. Politikacılarımız, sevmedikleri rakiplerine kestirmeden bu adı verirler: ‘Hıyar’. Bu sebzenin anlatım gücünü, sonunda ANAP Lideri Mesut Yılmaz bile kabul etti. Yılmaz, geçen gün Bursa'da bir pazarda dolaşırken salatalıkları görünce dayanamadı: ‘‘Başkent bunlarla dolu.’’

‘Hıyar’dan sonra en çok başvurulan doğa benzetmesi de ‘bostan korkuluğu’ 1997'nin altı aylık arşivleri ‘bostan korkuluğu’nu kullanan ilk politikacının CHP Genel Sekreter Yardımcısı Haydar Oymak olduğunu gösteriyor. Oymak sormuş: ‘‘Erbakan yoksa bostan korkuluğu mu?’’ Erbakan, bu soruyu üstüne almamış. Bir süre sonra Yılmaz, bu işin üstüne gitmiş: ‘‘Hükümetin kendisi bostan korkuluğu.’’ Refahyol hükümetinin ‘bostan korkuluğu’ndan hoşlanmadığını açığa vuran da Şevket Kazan olmuş: ‘‘Ben Adalet Bakanıyım, bostan korkuluğu değilim.’’ Söz bostandan açılınca, karpuzu unutmak olmaz. Yılmaz'ın Erbakan tanımlaması da karpuzlu: ‘‘Erbakan karpuz gibi, dışı yeşil içi kırmızı.’’

Çiller de Cindoruk'a şeftaliyi hatırlatıyordu: ‘‘DYP Kongresi şeftali şenliğine benziyor. Orada şeftali güzeli seçildi.’’ Cindoruk, Türkiye'deki durumu anlatırken de portakala başvurdu: ‘‘Ülkeyi bugünkü durumuna, seçimi portakal sandığı sananlar getirdi.’’ Anlaşılan o, meyveleri seviyor!

Doğa benzetmelerine şairane katkılar da olmamış değil. Milletvekili İsmail Ünlü, BBP'ye katılırken şiir gibi konuştu: ‘‘BBP, Bozok yaylasının serin rüzgarı.’’ Anlaşılan ANAP'ta çok terlemişti!

DTP Genel Başkan Yardımcısı İsmet Sezgin'in, eski partisi için yaptığı benzetme de şiirleri çağrıştırıyordu: ‘‘DYP milletvekilleri gölgede kalmış ayçiçekleri...’’ Doğa konusundaki en kibar benzetme Aydın Menderes'ten geldi: ‘‘Demokrasi hassas ve nazik bir fidandır.’’ Tabii doğa benzetmeleri bu nezaketin tersi örneklere de vesile olabiliyor. Ne demişti, MDP lideri Turgut Sunalp: ‘‘Cop sokmaya ne gerek var, taş gibi delikanlılarımız var.’’ Taş da böylece işkenceye alet edilmişti.

Cumhurbaşkanı Demirel de kayaları daha farklı bir örnekte kullandı; ‘‘Türkiye Cumhuriyet kaya gibi, yel kayadan ne aparır.’’

Benzetme bir birikim işi. Yumruğu atıp, yüzünü benzetmeye benzemiyor. Her benzetme, politikacının kültürünü, birikimini yansıtan bir ayna...

Kimileri mutfağı iyi bilir

Benzetebilmek için benzettiğini iyi bilmek gerek. Bilmeden benzetemezsiniz. O zaman politikacılarımızın, mutfaklardan, yemeklerden yola çıkmaları da çok doğal. Yoksa politika tarihinin en ünlü benzetmesi, Erbakan'ın ‘‘Kadayıfın altı kızarmadı’’ sözleri olur muydu? Demek ki, Erbakan kadayıfın iyisini biliyor.

Bu alandaki son örneği YDP Genel Başkanı Hasan Celal Güzel verdi. Cumhurbaşkanı ile ilgili söylentileri ‘turşu’lu benzetmeyle yanıtladı: ‘‘Demirel parti değil, turşu bile kuramaz.’’

Mutfakla ilgilenen politikacılar, ‘tencere’yi de severler. Kenan Evren, hep, politikacıları anlatırken, ‘tencere dibin kara, seninki benden kara’ tekerlemesini kullanırdı.

Evren'in boşuna konuşmadığını, BBP Genel Sekreteri Hilmi Güneş'in ‘düdüklü tencere’ benzetmesi de kanıtladı! Ne demişti, Güneş; ‘‘Türkiye düdüklü tencereye benziyor. Düdüklü tencerenin gazı mutlaka alınmalıdır.’’

Politikacılarımızın ‘yemekli’ benzetmelerinden bir sanatçımız bile etkilendi. Timur Selçuk, bir gün televizyonda laiklik tartışmaları sorulunca müzikli örnek veremedi: ‘‘Müziğin laiki, anti-laiki olmaz. Haşlaması kızartması olmaz.’’

Hayvansız olur mu?

Hayvanların politikadaki konumu çok özel. Hakaret edecek politikacı hemen hayvanlar alemine başvuruyor. Türk politikasında en çok anılan hayvan ise fare. Sık sık ‘Dağ fare doğurdu’ ya da ‘Gemiyi önce fareler terkeder’ denilenerek fareye atıfta bulunulur.

Hakaret amacı taşımayan hayvan benzetmeleri çok nadir. Son altı ayda tek örnek Erbakan'dan; ‘‘Halkımız tuz yemiş koyun gibi, Refah iktidarına koşuyor.’’ ‘Tuz yemiş koyun’ olmak, gerçekte övgü müdür, o da tartışılır!

RP liderinin bu sözlerine Yılmaz da yine hayvanlı bir yanıt vermişti: ‘‘Erbakan aç tavuk gibi. Kendisini darı ambarında görüyor.’’

ANAP'lı eski Başbakan Yıldırım Akbulut'un konuşması da aynı kategorideydi: ‘‘Erbakan şişen kurbağaya döndü.’’

Bunlar, anlaşılır yanıtlar. Çünkü Erbakan, hayvanlar dünyasını gayet iyi tanıyor. O nedenle de benzetme yapacağı zaman bu dünyaya sık başvuruyor. Ecevit'i aynı anda birkaç hayvana birden benzetmişti:

‘‘Ey Ecevit, siz deve misiniz, kuş musunuz? Halka gidip kuş numarası yapıyorsunuz, Meclis'e gelip deveyi oynuyorsunuz.’’

Ecevit'i hayvana benzetenlerden biri de Tuğrul Türkeş; ‘‘Ecevit kargaya benziyor.’’ Yılmaz da hayvanlara sık başvuruyor. Bir keresinde Çiller için en uygun hayvan olarak ‘sülük’ü buldu. Erbakan'ın eleştiriler karşısında suskun kalmasını da ‘‘Dut yemiş bülbüle döndü’’ sözleriyle özetledi. Refahyol gensorusu sırasında üzerine yürüyen RP ve DYP'lilere ‘Köpek' dediği bile öne sürüldü.

Çiller, hayvanlara pek dokunmuyor. Bu alemle ilgili tek benzetmesi ‘Truva atı.’ Onu da Yalım Erez ve Yıldırım Aktuna için kullandı. At deyince, yazar Çetin Altan'ın bir tanımlamasına değinmeden geçmek olmaz. Altan, bir yazısında, bir kişinin kendisi için hiçbir değeri olmadığını kestirmeden anlatıyordu: ‘‘O, atın samanlıkta kaybolan sidiği gibidir.’’ Öyle ya, atın sidiği samanlıkta görülür mü?

Siyasette ‘padişah’ tanımlamalarına da sık başvuruluyor. CHP Genel Sekreteri Adnan Keskin, Erbakan'ı ‘Padişah’a benzetti. DTP'li Rıfat Serdaroğlu da aynı kaygıyı Çiller için dile getirdi: ‘‘Çiller padişah mı?’’

Necmettin Cevheri de DYP Genel Başkan Yardımcılığı'ndan istifasını Osmanlı'ya başvurarak açıkladı: ‘‘Horlanan bir padişah olmaktansa, fukara bir dilenci olmak daha iyidir.’’

Erbakan ise Osmanlı'ya saygısından olsa gerek, benzetmelerinde Merih'ten, Afrika'dan sözediyor; ama padişahlara hiç karışmıyor. Belki de padişahları kutsal kabul ediyordur!

RP liderinin, dokunmadığı konulardan biri de tarikatlar. Ama herkes tarikatlar konusunda Erbakan kadar ölçülü değil. Örneğin yazar İsmail Nacar, Erbakan'ın iftar verdiği tarikat liderleri için sözünü sakınmadı: ‘‘Bunlar peştamalli şeytan, hangisinin bir eseri var?’’ Nacar, bununla da kalmayıp tarikatları ‘yılan ini’ne benzetti.

Türkiye uzun süre tarikatlar tefrikasını izledi. İP Genel Başkanı Doğu Perinçek de tarikatları ‘Dallas’ dizisine benzetti. Emire ve Fadime'yi de Su Ellen rolünü takdir etti. Perinçek'in bu adlandırması da ‘klasik’ bir benzetme değil.

Benzetmelerin doğruluğu ise hiç tartışılmıyor. Ne de olsa ‘‘Teşbihte hata olmaz’’ özdeyişiyle yetişen insanların yaşadığı bir ülkedeyiz. Politikacılar da aynı kuşaktan...

Havalı benzetmeler

Son günlerde moda ‘hava’lı benzetmeler. Erbakan için koalisyondaki Başbakanlık değişiminin adı; ‘‘Havada ikmal.’’ DTP lideri Hüsamettin Cindoruk'un yaklaşımı da havalı: ‘‘Bu, hükümete birinci kaptanın yorulup, ikinci kaptanın gelmesi gibidir. Ancak, uçak düşme tehlikesiyle karşı karşıya. Hacı-bacı hükümeti, bacı-hacı hükümeti olur.’’

Cindoruk, uçağa benzetirken hem Erbakan'a, hem de Çiller'e dayanıyor. Çünkü Çiller de koalisyondaki konumunu ‘co-pilot’a benzetmişti.

Çiller ve Erbakan'ın unuttuğu bir benzetme daha var. Geçen yıl Anayol hükümeti döneminde Erbakan, Çiller için uçmuştu:

‘‘Dinlememe hastalığı var. Uzay yaratığı gibi antenlerle başka yerlerle konuşuyor. Pilotsuz uçak.’’ En güzel havalı benzetme Demirel için yapılmıştı: ‘Havada demokrat.’

Tarihte Bir Gün vol. 1

2011-08-15T11:17:00.002+03:00

Bugünden başlayarak her hafta pazartesi günlerini "Tarihte Bir Gün" başlığı altında gazete arşivleirnden bulduğum haberleri paylaşmaya karar verdim. Günlüğümüzün ilk kavramsal köşesi de böylece hayırlı olsun. Umarım devam ettirebilirim. Yöntem şöyle olacak. Haftaya başlarken aklıma serbest çağırışımla gelen ilk kelime hakkında tarih ve o tarihten seçtiğim bir haber olacak.

Haftanın Kelimesi: Kedi
Haftanın Tarihi: 16 Ağustos 1992
Haber Kaynağı: Milliyet
Haber:

Stockholm Sendromu

2011-08-10T11:18:00.006+03:00

Bir kaç ay önce İstanbul Modern'de gittiğim, Sabancı Üniversitesi'nden hocam Murat Germen ve Orhan Cem Çetin'in fotoğraf söyleşisinde konu her fotoğraf tartışmasının kuşkusuz ucundan da olsa geleceği nesnel gerçeklik mevzusuna geldi. Çetin, nesnel gerçeklik olarak tanımlanan kavramın öznel gerçekliklerin bir bütünü olduğuna dair bir söylemde bulundu. Bir çok postmodern kuramcı da, toplumsal hiyerarşi ve iktidar gibi faktörlerin de nesnel gerçekliği etkilediğinden, aslında böyle bir şey olmadığıından ve bazen de nesnel gerçekliğin iktidarın öznel gerçekliği oluğundan bahseder. Herhangi bir bireyin çevresini, içinde bulunduğu yaşamı ve sistemi algısı bu nesnel gerçekliğe uyumlu ya da uyumsuz olabilir. Gözlemleriyle ilgili yorum yapabilen hiç kimse tamamen haksız değildir. Çünkü gerçekten nesnel gerçeklik denen şey oldukça biçimsiz, belki estetik veya hiç de estetik olmayan, birbiriyle ilgili ya da ilgisiz bir çok parçadan oluşan bir kolaj gibi. Her insan bu nesnelliğin bir parçası olduğuna göre, bu gerçekliğin oluşmasında pay sahibidir. Sonuçta yorumunu yanlış veya hatalı bulsanız da o bir yerde haklıdır. Yalan bile söylüyor olsa o yalan da gerçekliğin bir parçasıdır. Sonuçta içinde bulunduğum nesnel gerçeklik yalanların, yanlışların, doğruların, hataların, hayallerin ve daha birçok şeyin toplamıdır. bu yüzden hayatın gerçekleri vardır. Hayatın hakikatleri yoktur. Üstelik imkansız gibi gözükse de önümüzde bu "nesnel gerçeklik" yerine başka bir alternatif de var. Kimse kimseyi şehirlerde yaşamaya zorlamıyor. Kimse kimseyi bu ekonomik sistemde yaşamaya zorlamıyor. Kimse kimseyi üniversite'de okumaya zorlamıyor. Kimse kimseyi içinde bulunduğu kültürü kabul etmeye zorlamıyor. Bunların hepsi bir şartlanmadan ibaret ya da belki bir Stokholm Sendromu.

İnsan doğduğu andan itibaren doğallığından ayrılan bir yaşamın kucağına düşüyor. Doğallaşmaya çalıştıkça dinle, toplumsal hiyerarşiyle, parayla iyice bu düzenin içine çekiliyor. Başlarda aile veya diğer toplumsal yapılanmanın zoruyla ve gücü el vermediği için kaçıp kurtulamıyor. Fakat kaçıp kurtulmaya aklı ve bedeni izin verdiği zaman da kurtulamıyor. Çünkü sistem içinde onu etkileyen, bağlandığı ve sevdiği bir şey buluyor. Bu işi olabilir, para olabilir, bir kadın veya erkek olabilir. Neyse ne. Kendini kandırıyor mu bu insan? Belki. Çok önemli mi? Artık değil. İş ilten geçmiş ve kendini doğallığından alıkoyan, kaçıran sisteme aşık olmuş onun istediklerini yapmaya çoktan başlamıştır bile. Peki bunun farkında olmak neyi değiştirir? Bunun cevabını net olarak veremeyeceğim ama sadece bir şeyin farkında olmak bile benim için çok şeyi değiştiriyor. Benim için önemli olan mutlu ve huzurlu olmak. Belki geniş bir kitlenın algıladığı gerçeklği değiştiremem ama en azından kendiminkini değiştirebilirim. Neden canımı sıkayım ki? Ne varsa benim için var...

"Bi Dur Soluklan Dostum..."

2011-07-28T21:31:00.002+03:00

Türk milleti olarak fena hızlı gaza gelen bir toplumuz. Bir olaya tepki vereceğimiz zaman genelde o olaya neden olan süreci atlayıp hemen kendi zavallı ideolojilerimiz çıkarlarında hatta bazen ideolojik bile olmayan kişisel çıkarlarımıza binaen uç noktalarda tepkiler veriyoruz. Bunu kimi zaman birilerine yaranmak ve beğeni toplamak adına, kimi zaman da maksat muhalefet olsun diye yapıyoruz. Sebebi ne olursa olsun sanırım objektiflikten biraz uzağız. Bilmiyorum belki başka toplumlarda da bu gibi davranışlar mevcuttur. Kendi gözlemlerimden çıkarabildiğim bu benim. Haklı ya da haksız olmak niyetinde değilim. Genelde de pek umrumda olmadı "hak" açıkçası. Ben kendimi geliştirmeye ve genelde ecnebi tabiriyle "win-win" durumu olmasına bakarım.

Bunlar aklıma gündemdeki iki olaydan geldi. Bu olaylardan biri Asmalımescit'te sokaktaki masaların kaldırılmasına verilen tepkiler. Gerçekten oradaki masalar yaya trafiğini oldukça olumsuz etkiliyordu. bu göz ardı edilemeyecek bir gerçek. Zaman zaman benim de ofkeyle masaların üstünden geçesim gelmiyor değildi. Fakat en basit sağlıklı iletişim kurallarından biri: ne söylediğin değil onu nasıl söylediğin önemlidir. Uyarmakla tehdit etmek arasında ciddi bir fark var. Bu durumda sokaktaki masaların kaldırılmasına tepki gösteren insanların gösterdiği tepki "masaların kaldırılmasına" değil "masaların kaldırılmasındaki tavra" olmalıdır diye düşünüyorum. Konu hakkında çok derinlemesine bilgim yok. Belki sokaktaki masalar gerçekten izin alınıp oraya konmuştu, belki de gerçekten esnaf terörüydü. Ki olayı birinci şahıstan anlatanlar gerçekten Asmalı'daki esnafla tatsız diyolaglar yaşamış ve tehdit edildiklerini söylüyorlar. İnanırım. Toplum olarak hoşgörü denilen olgudan nasibimizi almadığımız bir gerçek. Bunu gözlemlemek için dahi olmaya gerek yok. Fakat başka bir gerçek de o masaların sokaklara taşması için izin alınmış olsa bile acaba bu süreçte de bir usulsüzlük (evet rüşvetten bahsediyorum) olmadığını düşünmek fazla naifçe olur. Bu usulsüzlüğü yapan bir belediye şimdi oradaki masaları kaldırıyor ve bunu olabildiğince kaba (yine okuduklarımdan çıkardığım kadarıyla), saygısızca ve despotça yapıyorsa kalkıp da bu belediyenin şakşakçısı kesilmek; "çoh güzel oldu çoh da güzel iyi oldu taam mı..." tarzı söylemlerle övmek pek akıllıca gelmiyor. Diğer yandan masaların kaldırılmasına tepki olarak "içkimizi alıyoruz sokakları işgal ediyoruz. *mına koruz" tavrının da pek olgunca olduğunu söyleyemeyeceğim. Dediğim gibi bu olayda bence yanlış olan masaların kaldırılması değil masaların nasıl kaldırıldığıdır. Bu şehirde -ve ülkede- bir dolmuş, minibüs ve gecekondu gerçeği var ki hepsinin zamanla nasıl meşrulaştığı malum. Bugün masaları kaldıran yarın bunlar zaten mafyaydı, trafik teröristiydi diyip, belki de bu şehirde yaşayan insanların yarısından fazlasının toplu taşıma aracı olarak kullandığı minibüsleri ve dolmuşları da aynı tavırla kaldırırlar. (Mutenalaştırma projeleriyle zaten birbirine düşürülen farklı toplumsal kesimler, yerinden edilen insanlar olduğunu biliyoruz). Dolmuş ve minibüs hatlarına 3-4 yeni otobüs alınmasına veya metro hattı açılmasına bakar.

Bir diğer başka olay da Norveç'te yaşanan olay. Batı'daki İslam korkusunun muhafazakar kesimler tarafından gerçekten toplumda paranoya yaratacak şekilde abartıldığını kabul etsem de, ateş olmayan yerden duman çıkmaz. Tuzu kuru bazı İslam ülkeleri dışında şiddete meyilli ve toleranssız olmayan İslam ülkesi var mı acaba? Bu İslamofobi boşu boşuna mı ortaya çıktı? Çoğunluğu müslüman bir ülkede yaşayan ben bile sokakta "halime, tavrıma ve hareketlerime karışılacak mı acaba?"; kız kardeşim veya kız arkadaşım sokağa çıkarken "bu giydiğine sokakta laf edilir mi acaba?" diye düşünmeden sokakta yürüyemiyorum. Ki bu ülke bir İslam ülkesi değil. Bu durumda zaten Batı'nın İslamı ve müslümanlığı şiddetle ve terörle özdeşleştirmesi normal değil mi? İslam dünyası acaba batıya malzeme vermeseydi batıdaki haber kanallarında "...maybe it was a good disguise" ve "Al Qaeda... Copycat" gibi trajikomik yorumlar olmazdı.

Özeleştiriden yoksun, süreci düşünmekten çok sonuç ve tepki odaklı olmak ne yazık ki Türk toplumunun bir parçası olmuş ve bundan sıyrılması güç gözüküyor. İki dakka oturup küçük bir analiz yapmaktan aciz olmak gerçekten çok zavallı duruma düşürüyor insanları. İçlerinde sürekli bir gazla yaşadığı için bu toplum, verdiği tepkilerde anca osuruk kadar etkili oluyor zaten.

Varlık Yokluktan Doğar

2011-06-08T13:11:00.000+03:00

The Invention Of Lying filminde "yalan" diye bir kavram olmadığı için "gerçek" diye bir kavram da yoktu. Ricky Gervais'nin karakteri filmde ilk kez yalan söylediğini arkadaşlarına açıklmaya çalışırken şöyle bir cümle kuruyor: "I told something that isn't" (veya i told something that wasn't vb. bir şey). Neden böyle bir şey dedim? Bir kavram varsa aslında o artık yoktur. Bu insanlarda da öyle sanki. Çoğunlukla kendi yoksunluklarını eleştirir insanlar diğerinde. ahlaksız olmak, düşüncesiz olmak, tembel olmak, aptal olmak... liste uzar gider. Zaten aklı başında ve kendini bilen insan da fanatikçe eleştiri yapmaz. Yapsa da genelde yapıcı eleştiri yapar. Eleştirisini yapar geçer. Takıntılı olmaz. Kafası rahat olur. Ne başkasını fazla üzer ne de başkasının kendisini üzmesine izin verir.

Hani bir deyiş vardır "zenginin malı züğürdün çenesini yorarmış" diye. İşte insan kendinde ne eksikse o çenesine vuruyor.

Şeker Adam

2011-02-23T23:34:00.003+02:00

Bayağı uzun bir süredir Philip Glass dinlemiyordum. İlk dinlediğim parçaları Candyman soundtrack'indendi. Şimdi ilk dinlediğim bu Philip Glass şarkılarını tekrar dinleyince içimi çok garip bir duygu sarıyor. Sanki ilk defa dinliyor gibiyim ama bir yandan yaşanmışlıkları da anımsıyorum. Tatlı bir hüzün kaplıyor içimi. Sevgim hala ilk günkü kadar güçlü. Hatta o zamandan beri kendime kattıklarımdan dolayı daha da iyi anlıyorum ve daha bir sıkı sarılasım geliyor. Yıllar geçtikçe sevgimin azalmayacağıma ya da bana hiçbir şey ifade etmemesi gibi bir durum olmayacağına o kadar eminim ki. Fakat gün gelse ki sağır olsam. Anlasam ya da görsem bir şekilde bir yerde Philip Glass çaldığını... O zaman neler hissederdim acaba duyamadığım için? Bu kadar tutkuyla sevdiğim bir şeyi kaybetmek kimbilir nasıl bir acı verirdi.

Nina Simone - Love Me Or Leave Me

2011-02-07T01:09:00.007+02:00

Mutluluktan ağlamak insanın çok başına gelen bir şey değil. Aşırı ağlak bir insan olsanız bile. En azından benim için öyle. Hayatımda toplam bir elin parmaklarını geçmeyen bu olayın son ikisini geçtiğimiz sene içinde yaşadım. 28 demeyelim ama kendimi bildim bileli 20 yıl içinde 2 kez sadece 1 sene içinde başıma gelmiş olması ne kadar müthiş bir sene olduğunu kanıtlamaya yeter de artar geçtiğimiz senenin. Bunu sadece tek bir kişiye borçlu olmak da ayrı bir güzellik. Hatta bu iki mutluluktan ağlamanın bir tanesinin ortak, karşılıklı olması... Klişe bir deyimle "kelimelerin kifayetsiz kaldığı" bir durum. Yaşadığım hiç bir olumsuzluk, zorluk, kötülük bu mutluluğumun önüne geçemeyecek bundan eminim. Hayatımın en güzel iki günü eminim 27. yaşgünüm ve 24 Nisan 2010 olacak.

Nina Simone'un şarkısı da melodik olarak ne kadar neşeli olsa da sözleri çok acıtıyor şu an içinde olduğum durumdan dolayı.

Muhteşem Yüzyıl Pt.2

2011-01-13T22:50:00.002+02:00

Son birkaç gündür TV'deki haber programları ve bültenlerini biraz daha sık takip etmeye fırsatım olduğundan ve bu programların gündeminde en çok yer alan haberlerden biri Muhteşem Yüzyıl olduğundan kafamı oldukça meşgul ediyor benim de.

Muhteşem Yüzyıl'ı tarihi gerçekleri yansıtmadığı için eleştirmenin oldukça basit ve seviyesiz bir tartışma olduğunu zaten bir önceki yazımda belirtmiştim. Bu sefer konuya biraz daha farklı ve kendimce doğru olduğunu düşündüğüm açıdan bakmaya çalışacağım. Çünkü Muhteşem Yüzyıl'ı bu şekilde eleştirmek ile Battlestar Gallactica'yı "İnsan ırkının kökeni hakkında yanlış bilgi veriyor" diye eleştirmek arasında en ufak bir fark göremiyorum. Eğer BG'yi sezon finaline kadar izleyenleriniz varsa bilirler (izlemeye niyetiniz varsa ve spoilerlardan rahatsız oluyorsanız bu kısmı okumayın) Caprica'dan yola çıkan ekibimiz Cylonlara karşı çok büyük bir çatışma sonucu dünya'yı bulurlar ve burada yaşamlarına devam ederler. Dizinin son dakikalarında ise görürüz ki aslında bizim şu anda içinde bulunduğumuz uygarlığı yaratmışlardır. Şimdi eğer dünya, insanlık ve dinler tarihi hakkında zaten biraz "doğru" bilginiz varsa bu sahneleri keyifle izlersiniz. Dünya'da tarihi önemli karakterlerin kullanıldığı birçok dizi ve film örneği var. Özellikle CNBC-E'de gösterilen Rome ve Tudors bunların güzel örneklerinden. Uygarlık tarihi hakkında biraz fikriniz varsa bu dizilerin tarihi olaylardan sadece esinlendiğini ve gerçeği yansıtmadığını ve zaten böyle de bir iddiaları olmadığını anlamanız çok uzun sürmez. İşte asıl sorun da burada başlıyor bence. Tarih hakkında doğru bilgiye sahip olmak. Bence TV'ye çıkıp da "Süleyman böyle süperdi, şöyle inanılmazdı", "Süleyman'ı maskara ediyorlar" diye çığırtan gerçek şaklabanların asıl derdi kesinlikle tarihin çarpıtılması olamaz. Sen olayın gerçeğini biliyorsan zaten böyle bir diziyi ya ciddiye almazsın ya da tam tersi keyifle izlersin. Bence bu insanların asıl derdi zaten ilkokuldan beri millyetçi, taraflı ve manipülatif bir tarih anlayışıyla yetişmiş vatandaşların; yani tarih eğitimini zaten doğru düzgün almamış bir toplumun diziden etkileneceğinden endişe duymalarıdır. Zaten bu diziyi izleyen insanların tarih bilgisinden şüphe duyuyor olmasalar böyle birşey yapma ihtiyacı duymazlar, diziyi yasaklamaya ve kısıtlamaya çalışmazlar bence.

İngilizce'de "the beauty is in the eye of the beholder" diye bir deyiş vardır. Güzellik ve çirkinlik bence de kesinlikle bakanın gözündedir. Ve bu bir bilgi birikiminin, dünya görüşünün sonucudur. Muhteşem Yüzyıl'da portrelenen Süleyman'ı ve diğer tarihi karakterleri "çirkin", "ahlaksız", "maskara" görenlerin kendileri böle olduğu için bu şekilde görmektedirler. Ben diziyi izlerken iyi niyetle ve oldukça naifçe yapılmış, bir Osmanlı padişahı döneminin kurgusunu görüyorum. "Onlar"sa kafalarında belli kalıplara sığdırdıkları tarihi bir şahsiyete hakaret edildiğini görüyorlar. Demek ki sorun ne dizide ne de bende. Ben tarih bilgimden eminim. TV'de haberlerde, hatta belgeselerde bile izlediğim herşeyin doğruluğunu tasdik etmek için araştırma yaparım.

Muhteşem Yüzyıl'ın eleştirilmesi gereken nokta da tarihi gerçekleri yansıtıp yansıtmaması değil; kesinlikle böyle bir zorunluluğu olduğunu düşünmüyorum zaten; TV'de izlediği her şeyin gerçekle bir ilgisi olduğunu sanan eğitimsiz ve aptal bir toplum için bu dizinin, bütün vasatlıklarına rağmen fazla mı olduğudur? Hatırlasınız zaten benzeri tartışmalar Can Dündar'ın Mustafa filminde de ortaya çıkmıştı. Sanırım tarihi şahıslarla ilgili kurgusal yapımlara toplum daha hazır değil. Fakat bence bu bir özür olamaz. Yavaş yavaş bu tarz yapımlarla artık toplumu da bilinçlenmeye zorlamak gerekiyor. Yoksa sıfır noktasından ileriye gitmemiz mümkün değil. Özellikle -son zamanlarda yaşanan birçok gelişmeden belli- bizi eksilere götürmeye çok kararlı kalabalık bir grup varken.

Muhteşem Yüzyıl'ı İlkokul Seviyesinde Eleştirenlere...

2011-01-12T20:01:00.004+02:00

Kendimi tutayım dedim ama artık dayanamıyorum. Muhteşem Yüzyıl dizisi ile ilgili yapılan eleştirilerin seviyesi(zliği) konusunda benim de insanlarla paylaşmak istediklerim var...

Herşeyden önce insanların, neden dizi başlamadan önce yazan "bu dizideki karakterler ve olaylar tamamen kurgudur" uyarısını es geçip dizide yansıtılanları tarihi gerçekleri ortaya koyma iddiası varmış gibi algıladıklarını anlamıyorum. Aslında biraz anlıyorum. Aşk-ı Memnu'da oynayan Selçuk Yöntem'in yolda yürürken cebine "karın seni aldatıyor" gibi notlar sıkıştıran insanların olduğu bir ülkede, dizilerde izlenenlerin gerçek olduğunu var sayan ciddi cahil bir kesim var. Ya da Aşk-ı Memnu'nun kitabını görüp de dizinin kitabı çıkmış sananlar var bu ülkede. Madem konuya buradan girdik o zaman Muhteşem Yüzyıl dizisine ilkokul çocuğu mantığıyla, anlamsız eleştiri oklarını yönlendiren bu insanlara ve benzerlerine soruyorum: Halit Ziya'nın Aşk-ı Memnu'su ya da Reşat Nuri'nin Yaprak Dökümü reyting uğruna katledilirken neredeydiniz? Toplumsal bir gerçekliği sanatsal bir dille ortaya koyan, eleştiren bu romanların kavramsal bağlamından koparılıp salt eğlence, dram ve entrikaya indirgenmesi hiç mi rahatsız etmedi sizi? Sanatın, kurgunun nasıl bir şey olduğunu anlamakta güçlük çekiyorsanız size iki tavsiyem olacak: Derek Jarman'ın Caravaggio'sunu ve Julie Teymor'un Titus'unu izleyerek işe başlayabilirsiniz. Eminim ki Muhteşem Yüzyıl dizisini eleştiren insanların kötümser bir ihtimalle yarısından bir fazlası Forrest Gump'u izlemiştir. Acaba Amerika'da Elvis hayranı birisi çıkıp da "Elvis dans etmeyi sakat bir çocuktan öğrenmedi" demiş midir? Ya da John F. Kennedy ile böyle bir şahsın hiç tanışmadığını iddia eden olmuş mudur? Forrest Gump, yakın Amerikan tarihinin birçok önemli olayına tanıklık etmiş hatta bazılarının birebir nedeni olmuştur film boyunca. Acaba, kimse çıkıp da "ne yaptığınızı sanıyorsunuz siz?" dedi mi filmin yapımcılarına? Tarihi çarpıttıklarını iddia etti mi? Bu dizide de Süleyman, Hürrem, Ayşe vs. Forrest Gump gibi kurgusal karakterlerdir. Bu kadar basit bir denklem aslında. Allah muhafaza, biri çıkıp Yakup Kadri'nin Ankara'sından esinlenerek Mustafa Kemal Atatürk'ün 1938'den sonra hala yaşıyor olduğunu var sayan bir dizi ya da film çekse acaba neler olacak?

Dizinin eleştirilecek yanı yok mu bu arada? Var. Gırla. Deste deste belki. Ama bu eleştirileri ilkokul seviyesininden kurtarıp gerçekten entellektüel bir seviyeye çıkaramazsak; ve bu dizinin önü saçma sapan argümanlar yüzünden kesilirse Muhteşem Yüzyıl'ın öncüsü olabileceği daha çok (ve belki çok daha iyi) prodüksyonu da şimdiden çöpe atmış oluruz.

Benim diziyle ilgili fikrim ise şu şekilde: Bayılmadım... Ama binlerce Türk dizisi arasında bir elin parmaklarının beşte birini geçmeyecek kadar dizi arasına girdi benim için. İzlerken çok dalga geçtim birçok yerde ama izledim. İleride daha iyilerini görmeyi ümit ediyorum.

Saygılar

2010-12-31T15:30:00.001+02:00

Pornografi, Temsil ve Gündem

2010-12-31T01:28:00.002+02:00

Dünya ve Türkiye'deki gündemi kendimce ne kadar yakından takip etsem de genelde blog yazılarım gündemden uzak oluyor. Yolda, işte ve okulda kendi kendime üzerinde düşünürken bulduğum notlardan ilham alarak yazdığım yazılar. Bir anlamda kendi zihnimin bireysel gündemi de denilebilir aslında.

İki gün kadar önce vapurdan eve giderken nereden aklıma geldiğini bilmediğim bir şekilde pornografi ile ilgili düşünürken buldum kendimi. Pornografi teriminin çok geniş bir kapmsamı olduğundan mütevellit ben sadece çok ufak bir bölümüyle ilgili aklıma gelen düşünceleri sıralyacağım. Daha çok internet sayesinde oldukça hızlı yayılan ve cinsellikle örtüşen (ama aslında örtüşmeyen) bölümüyle ilgili fikirlerimi yazacağım.

Pornografi nedir öncelikle? Şu ana kadar okuduğum kaynaklardan yola çıkarak ve en basit haline indirgeyerek şu şekilde tanımlayabilirim sanırım: "Cinselliğin özgürce yaşanmadığı, tabu olduğu bir sistemde, doğallığından soyutlanarak bir şekilde cinselliğin pörtlemesi." Baudrillard'ın görüşlerinden yola çıkacak olursak, kanserli bir hücre olarak da düşünülebilir. Cinselliğin, hayatın gerçekliği içinde değil; hatta cinselliğin kendisinden bile koparılarak bir simülasyona dönüşmüş hali pornografi. Böyle olunca da cinselliği özgürleştiren değil, üzerini örten bir konumda. Aynı dini ikonların ve imgelerin temsil ettikleri şeyin yerine geçmesi gibi. Pornografi, yani cinselliğin imgeleşmiş hali cinselliğin yerine geçiyor. Dolayısıyla hiçbir şeyin temsili olmuyor aslında. Pornografi ile, kitle kültürü toplumunda eğlenmek, zaman öldürmek için yapılan herhangi bir aktiviteden farkı kalmıyor cinselliğin. Zaten bu durumda bu eylemin adı cinsellik olamaz. Salt haz ve zevk almaya indirgenmiş bir performans, gösteri olur. Hatta daha da ileri gidecek olursak kendi reklamını yapan bir reklam da denebilir. "Bana bakın", "beni tüketin", "benden zevk alın" diyen bir reklam. Yine Baudrillard'a dönecek olursak; bu kadar hijyenik, arınmış bir sistemde en ufak bir açık ya da hijyenik olmayan bir temasla önüne geçilmez bir büyümeye başlıyor. Porno endüstrisinin dünyanın en büyük endüstrilerinden bir tanesinin olmasının nedeni bu olsa gerek. Talebi yaratan zaten yasaklayıcı ve baskıcı sistemin kendisi olunca, hiçbir reklam giderine ihtiyacı olmayan bir endüstri. Tutucu kesimler tarafından ne kadar tepki görse de bana kalırsa en iyi abstinence yöntemlerinden biri. Çünkü izleyeni cinselliğe teşvik etmekten çok cinsellikten uzak durmaya teşvik ediyor. Yasak ve engelleyici sistem ise pornografiye olan merakı iyice artırıyor ve porno endüstrisi de büyüdükçe cinselliğin doğasından o kadar uzaklaşılarak "sapıklaşılıyor".

De Sade ne kadar normal bir insan olmasa, yazdıkları ne kadar sapıkça olsa da aslında topluma bir ayna tutuyordu. Porno endüstrisi de bugün aynı şeyi yapıyor aslında. Paranın motive ettiği bir dünyada bastırılmış "doğal cinselliğimizin" yerine açgözlülüğün dizginleri elinde tuttuğu bir sistemde pornografinin bu kadar karlı bir "iş" olması da kaçınılmaz herhalde.

İnsan olarak cinselliğimizi hayvanlardan ayıran şeyin erotizm, cinselliğimizin doğallığı, özgürce cinsellikten haz almamız olması gerekirken; "evlilik" gibi "kutsal" bir kurumla aslında hayvanlardan hiç farklı olmayan bir biçimde, sadece üreme amaçlı cinselliğin yaşanmasına izin veren bir toplumda ensest ilişki, oğlancılık, sübyancılık, sodomi de olur. Bunlar olunca tabii ki arz da olacaktır.

Pornografi aslında cinselliğin temsili değildir. Cinselliğinden arınmış, sapkınlaşmış, çürümüş ve boğazına kadar boka batmış bir toplumun temsilidir. Ve ben buna bakmaktan keyif alıyorum.

Kesitler

2010-12-05T00:42:00.002+02:00

Blog'a hak ettiği ilgiyi göstereceğimi söylemiştim ama yine biraz boş bırakmışım. Olsun. Yine de en son iki post'umun arasına bakarsak bir öncekine göre daha kısa bir aralıkta yeni bir post yazmış oluyorum.

Bugün oldukça keyifli bir gün geçirdim. Dün Ersin'i askere uğurlamak için oldukça ufak bir organizasyon yaptık. Önce Ersin, Kerem, Öyküm ve ben vardık. Sevgilim biraz yorgun olduğundan mütevellit erkenden eve gitti ve 3 kişi geceye devam ettik gece 4 gibi Ersin'le eve döndük. Bu öğleden sonra da babamla buluşmaya forumistanbul'a gittim. Babamı baya uzun zamandır bu kadar keyifli ve hayatından memnun görmemiştim. Bu gerçekten çok sevindirdi beni. Resmen eskisine göre daha parlaktı. Aura'sı bambaşkaydı. Bu benim keyfimi iyice artırdı. Bir de geçtiğimiz ay başında da yeni bir işe başlamıştım ve ilk maaşımı aldığım için sevgilime tatlı bir sürpriz yapmak için ona ufak hediyecikler aldım. Onu mutlu etmek çok hoşuma gidiyor. Ama şöyle bir problemim var sanırım; şaka olduğunu gözlemlesem bile ona yaptığım sürprizlerle ilgili en ufak olumsuz tepkisi ya da yorumunu ciddiye alıyorum. Oysa ki ona ayak uydurup şakalşmaya devam etmem gerekiyor. Gerçi tatlıya bağlanıyor sonrasında.

Şu aralar en çok canımı sıkan olay okula yeterli ilgiyi gösteremiyor olmam. Onun dışında en yakın zamanda kiraya çıkmak gibi bir niyetim var çünkü artık annemin hiç mantıklı olmayan sebeplerden beni evde istemediği hissiyatındayım. Hatta daha da açık olmak gerekirse gerçekten anlamıyorum annemi. Daha önce de annemle sorunlar yaşadığımız olmuştu ama hiç bu kadar birbirimize karşı tavır almamıştık. Gerçi benim tavır aldığım falan yok ama annem kendince beni cezalandırdığını sanıyor. Oysa kendini cezalandıyor bence.

Açıkıkçası şu anda bu blog'u yazarken Öyküm yanımda olduğu için konsantre olamıyorum. o yüzden bir an önce kendisiyle ilgilenmek için burada bu dümdüz ve hiçbir olayı olmayan blog'u bitirip sevgilimi sevmeye gidiyorum.

2010-10-18T16:04:00.003+03:00

Artık blog'uma tekrar hak ettiği ilgiyi göstermeye karar verdim. Geçtiğimiz Nisan ayından itibaren oldukça durgun bir döneme girdimdi. Hani durgun dmeişlen bir şey olmadığından değil hayatımda. Aslında baya bir şey oldu. Acısıyla tatlısıyla. Bunlardan en güzeli ise hep yanımda bunları paylaşabildiğim bir insan vardı yanımda. Dün blog yazılarıma şöyle bir göz attım da "büyük lokma ye ama büyük söz söyleme" sözünün ne kadar da doğru bir söz olduğunu fark ettim. Aşağıdaki iki örnek mesela:

1.
Şu anda hayatımda tek boşluğunu hissettiğim şey sanırım hem güzel, hem entellektüel, hem de karakteri sağlam (kısa süreli keyifler için kendini abuk subuk şeylere, kişilere kaptırmayan; kendine güvenen, kıskanç olmayan; özgür ama düşünceli vb.) bir sevgili. Çok ütopik sanki ama bulan da buluyor. Ben neden bulamayayım ki şimdi (şimdi değil tabi genel olarak).

2.
Bir de bugün şöyle birşey düşündüm -nereden geldi aklıma hatırlamıyorum- "Sanırım ben hiç aşık olmadım ve aşık olacak bir insan da değilim" [ama aşık olunacak bir insanım =)] ardından da şu geldi "ulan günün birinde öyle bir insan çıkacak ki karşıma, beni köpek edecek, bu dediklerimi boğazıma tıkayacak". Neyse en azından kısa vadede böyle bir insan gözükmüyor. Yani rahat rahat bu düşüncemi sürdürmeye devam edebilirim.

Yukarıda da okuduğunuz üzere önceden yazmış olduğum bu iki ibareyi afiyetle yalamış ve yutmuş bulunuyorum. "İtirazın var mı?" diye soran olursa; tabii ki yok. Hatta "iyi ki", "çok şükür" gibi tepkilerim olur. Sevmek, aşık olmak falan bunlar güzel şeyler. Hayatta karşınıza çıkan zorluklara aşık olduğunuz insanla birlikte daha kolay göğüs gerebiliyormuşsunuz meğersem.

Bellek Üzerine Kısa Bir Yazı

2010-03-12T23:06:00.003+02:00

Geçen hafta atölye dersi için hazırladığım sunumda kendi işlerimden birini gösterirken bellek ile olan ilişkimin birçok insandan ne kadar farklı olduğunu fark ettim. Bir kere ilkokulda bir kere de ortaokulda olmak üzere iki kere beyin sarsıntısı geçirdiğim için kısa süreli hafıza kaybı yaşadım. Olaylarla ilgili hiçbir anım yok yani. Yalnızca bana anlatılanlardan anımsadıklarım var. Bana hala düşündüğümde çok enteresan geliyor bu mesele. Çünkü olaylarla ilgili biraz öncesi, olay süresi ve olaydan belli bir süre sonrasına kadar hiçbirşey hatırlamıyor insan. Ayrıca bilinç yerine gelene kadar kısa zaman dilimleri arasında az önce konuşulanları, yaşananları unutuyor. Yani neden hastanede olduğunu; kardeşinin neden yara bere içinde yanındaki yatakta yattığını, doktorların ve hemşirelerin neden geldiğini, annesinin ve babasının neden bu kadar endişeli olduğunu, önüne gelen yemeğin ne olduğunu...

Hatırlanan herşey birilerinin anlattıklarıyla kafada canlanan gerçekle ne kadar bağlantılı olduğu şüpheli fotoğraflar ve kısa anlardı. Bir süreksizlik söz konusu. Hafızadaki zaman akışının ciddi kesintiye uğraması gibi bir durum var ortada ve eksik parçaları toparlamak mümkün değil neredeyse. Kim ne anlatırsa o şekilde tekrar kurgulayabiliyorsunuz yaşananları kafanızda. Aslında genel olarak belleğin zaten sorunsuz işlemediğini düşünüyorum. Zaten sorunsuz işlese günümüzde hem tarih bilinci hem de şu anın farkındalığı yerlerde sürünmezdi herhalde. Etrafımızı çevreleyen medya ve iktidar aygıtları toplumsal belleğe sürekli küçük sarsıntılar yaşatarak zamanı süreksizleştiriyorlar. Geç modern dönemden günümüze miras kalan bu tarihsizleşme ve şimdiye hapsolmada kitle üretiminin payı oldukça fazla. Herhangi bir tüketim nesnesinin (ürünün) ortaya çıkmasından, güncel siyasi meselelere kadar herşey çok kısa bir sürede dikkati üzerine çekip bir şok etkisi yaratma üzerine kurulu.

Kültür endüstrisi ürünleri de, siyasi olaylar da Jameson'un pastiş, Greenberg'in ise kitsch olarak tanımladığı, tamamen kitleyi ürünün taklit ettiği (imitate) etki üzerine kurulu. Jameson Star Wars serisinin 1960ların bilim-kurgu serilerinin yaşattığı macera hissini ve o döneme duyulan nostaljiyi görsel olarak taklit etmesinden bahsettiği gibi günümüzde de popüler olan herşey geçmişle biçimsel bağlar kurarak o dönemleri yaşamayanlara "yeni" bir deneyim sunarken o dönemi yaşamış olanlara ise bir "nostalji" duygusunu yaşatıyorlar. Vintage modası, dönem dizileri, lomografi ve cross process fotoğrafların dijital olarak simüle edilmesi (analog yöntemlerle üretilmiş bile olsa bu fotoğraflar geçmişe duyulan bir özlemi biçimsel olarak taklit etmenin ötesine geçemiyor çoğu zaman) aklıma gelen ilk örnekler.

Kitle üretimi ve medya tarihsel süreçleri tamamen devre dışı bırakıp önümüze sadece biçimsel benzerler koyuyor. Formu toplumsal gerçekliğinden, belleğinden ve tarihsel bağlamından koparıyor. İzleyiciyi salt bir etki ile tüketime zorluyor. Kitle için üretilen, izleyiciye durup düşünmesi için zaman vermediği gibi etkiyi üzerinde taşıyarak direkt izleyiciye iletiyor. Belleklerimiz tarihten ve zamandan arınarak direkt bize sunulanı alıyor ve aldığı gibi unutuyor çünkü tükettiğimiz şey bizi yeniden üretmeye yönlendirmiyor ve daha çok tüketmemiz gerekiyor. Etrafımızdaki görsel ve duysal çöplük olduğu gibi kafamızın içine taşınıyor.

Thomas Ruff

2009-10-13T22:59:00.003+03:00

Bugün Yıldız Teknik'te sonunda doğru düzgün ders işlemeye başladığımız ilk gündü diyebilirim. Açıkçası sabahki ilk dersim biraz hayal kırıklığı oldu. Umarım ilerki haftalar bu durgunlukta ve tıkanıklıkta gitmez bu ders. Fakat daha sonra girdiğim iki ders gerçekten çok doyurucu ve keyifliydi. Yapılan tartışmalar, bilgi paylaşımı oldukça tatmin ediciydi.

Son dersim olan Disiplinlerarası Sanat'ta işlediğimiz imge üzerine okuldan eve dönerken de biraz düşündüm ve aklıma 3 sene kadar önce New York'ta gittiğim fotoğraf ve video trienal'inde gördüğüm Thomas Ruff fotoğrafları geldi. Sanırım teknoloji ve imgeyi onun kadar iyi kullanan başka bir güncel fotoğrafçı tanımıyorum. En azından benim bildiklerim arasında beni en çok etkileyenlerden bir tanesi o. Tek demek biraz haksızlık olur. Yine de geleneksel fotoğraf anlayışından dahice sapmaları ve fotoğrafı bambaşka bir boyuta taşımasını anlatabilecek tek söz "paradigm shift" olur. Trienal'in kitabından Ruff'un işlerine tekrar bir göz attım ve tekrar büyülendim diyebilirim. Ama yerinde o fotoğrafları kocaman haliyle görmek de sanırım daha farklı ve anlatılması güç bir deneyimdi. İnternette ne yazık ki bu fotoğrafların örneklerini bulamadım ama aklıma gelmişken paylaşmak istedim.

Tutku ve Tutunmak

2009-09-27T17:49:00.005+03:00

Her geçen gün insanlara (özellikle de kadınlara) olan güvenim giderek azalıyor. Karşı cinsle ilişkilerim hep problemli olmuştur zaten. Sorunun önemli bir bölümü benden kaynaklansa da ne kadar rahatsız, dengesiz ve problemli kadın varsa onları bir mıknatıs gibi çekiyorum sanırım. Ya da ben bozuyorum dengelerini belki. Çok sevdiğim ve hatta aşık olduğumu düşündüğüm kadınlar da oldu hayatımda fakat geri dönüp baktığımda aslında aşık olmadığımı fark ettim. Zaten tanımını yapamadığım bir kavram kendisi ve tanımı konusunda her kafadan ayrı bir ses çıkıyor. Ben "tutku" kavramını daha algılanabilir buluyorum. "Aşk" kadar belirsiz gelmiyor bana. "Tutunmak" kelimesi ile ilişkilendirebildiğim bir kelime olduğundan olsa gerek.

Tutkulu olduğum şeyler var. Müzik bunlardan bir tanesi. Fotoğraf ve sanat diğerleri. Kelimenin kökünden ve kendimce kurduğum bağlantıdan anlaşıldığı üzere bunlar sıkıca tutunduğum şeyler. Bu tutkuyu da canlı tutmak için hiçbir çabadan kaçınmayacağım şeyler. Benim için bir ihtiyaç derecesinde önemli şeyler. Fakat çaba göstermezsem ve onlara yeterince sıkı tutunmazsam bunlardan da sıkılıp bir boşluğa düşebilirim. Hiçbir konuda, hiçbir alanda kendiniz bir çaba göstermedikçe, kendi kendine hiçbirşey olmaz. Sevdiğiniz birşey, ilgi alanı, hobi oalbilir bu, veya profosyonel hayat veya bir insan; ona olan ilginiz kendiliğinden ortaya çıkmış olabilir fakat bu ilginin devamı için birşey yapmadıkça kendiliğinden birşeyler gelişmesini beklemek salaklık değildir de nedir.

En hoşuma gitmeyen mevzu ise birşeylerin kendi kendine olduğunu sanıp da hiçbir çaba göstermeyen ve bahane üreten insanlar. Hayatını kendi yönlendirdiğinin, herşeyin kendi seçimi olduğunu fark etmeyen insanlar. Sürekli etrafında bir kusur bulur ya da olması gerekenin zaten olacağını düşünür ve/veya peşin hükümlüdür. Sinir oluyorum böyle tiplere. Bir de oturup üzülürler. Üzülmelerini geçtim etrafındakileri de üzerler ve yıpratırlar böyle insanlar. "Düşmanımın başına vermesin" diyeceğim tiplerdir. Ve evet beni bulurlar genelde.

Böyle insanlar yüzünden insanlardan soğuyorum gün geçtikçe. Güvenemiyorum hiçkimseye (özellikle karşı cinse). Şu an bir ilişkim olsa gireceğim psikolojiyi biliyorum ve çok sağlıklı olmadığının farkındayım. Eğer bir kız arkadaşım olursa gireceğim psikoloji direkt "o beni aldatmadan ben onu aldatmalıyım" olacaktır. Bundan adım gibi eminim. Neden eminim? Çünkü böyle şartlandırdım şimdiden kendimi ve bu şartlandırmanın değişmesi için çevremdeki insanların bana artık güven vermeye başlaması lazım (çok yakınımda olan ve çok sevdiğim arkadaşlarım zaten güven veriyor ama çok azınlıktalar malesef). Ya da biraz zaman geçmesi ve "bir şekilde" insanlara tekrar güvenimin gelmesi lazım. Ya da bu güven meselesinin artık skimde olmaması lazım ki onun içinde uzuncana bir zaman ihtiyacım var.

Üretme Sevdası

2009-09-19T17:21:00.004+03:00

Kendimi bildim bileli kafamda sürekli farklı fikirler, düşünceler dönüp dolaşır ve ben onları genelde gerçekleştirmekte biraz zorlanırım ya da gerçekleştiremem. Yine de elimden geldiğince üretken olmaya çalıştığıma inanıyorum. İşe yarar bir insan olduğumu hissettiriyor bana birşeyler üretmek ki ürettiğim birçok şeyi kendim için yapıyorum. Müzik, fotoğraf, yazı... ne olursa.

Fakat bir yandan da "yaptım olducu" bir insan değilim ve aslında ne kadar insanlarla iletişim kurmayı, paylaşmayı sevsem de; egom büyük olsa da ürettiğim şeylerle çok da övünmeyi sevmem. Kendi karakterimi, fikirlerimi ve bilgimi sürekli sorgularım ve bir eksiklik hissederim. Ürettiğim birçok şeyin aslında binbir farklı şekilde daha yapılabileceğini ve o farklı şekillerin farklı farklı insanlara hitab edeceğini bilirim. Zaten estetik algım ve zevklerim çevremdeki birçok insana göre oldukça farklı. Sıradanlığı severim. Saflığı, naifliği ve kusurları severim. Bu hayatımın her yönüne yansımış durumda sanırım. Yaptırdığım dövmelerden çektiğim fotoğrafa ve bestelediğim müziğe kadar. Ne hoşuma gidiyorsa ürettiğim şeyler de o yönde oluyor tabi ki. Basit şeyleri severim. Basit şeyler beni mutlu eder ama bir o kadar da üzer aynı zamanda.

Üretme motivasyonumu da bunlardan alırım genelde. Kusurlar, basitlik, deneme-yanılma, doğaçlama, spontanlık, ani kararlar gibi... Ama bunların arkasında entellektüel bir birikim, çeşitli kavramlar ve bireysel deneyimler de var. Olmazsa zaten çok anlamsızlaşır. Ürettiğim şeylerde kişisel deneyimlerimin bana hissettirdiklerinden çok öğrettiklerini ve deneyim sürecini vurgulamayı severim. Öbür türlü aşırı mahrem ve bana ait olan birşeyi insanlarla paylaşınca o "özel" duygular ve deneyim sıradanlaşıyormuş gibi hissederim.

Uzun zamandır evde boş boş oturuyordum ve hiçbirşey üretmiyordum ama bir yerden sonra patlama yaptı tabi ve uzun zamandır aklıma olan birkaç beste kaydettim ve birkaç tane de yeni beste yapıp kaydettim. Buraya girin, bakın Türkiye kazansın.

Devlet, Bürokrasi ve Sinir Hastalığı

2009-09-16T15:05:00.003+03:00

Bir önceki blog'umda bahsettiğim üzere bu sene geçen sene Yıldık Teknik Üniversitesi'nde devam edemediğim yüksek lisans programıma devam edeceğim. Geçen hafta harcımı ödedim ve bu hafta ders alma haftasıydı. Bugün dahil olmak üzere altı üstü bir ders programı yapmak için yerlerde süründüm. Zamanında sevmediğim, küfürler yağdırdığım Sabancı Üniversitesi'nin online sistemini şimdi mumla arıyorum doğrusu.

Pazartesi günü internetten dersimi alacağımı düşünerek rahat rahat sisteme girdim ve en ufak bir bekleme olmadı. Sabancı'dayken sisteme girmek için saatlerimizi "enter", "backspace" tuşları arası mekik dokumakla geçirirdik. Tabi böyle birşeyle karşılaşınca büyük bir iyimserlikle "ohhh," dedim "ne rahat lan. süpermiş buranın sistemi". Fakat bundan sonra sorunlar başladı. Sanat Tasarım Yüksek Lisans web sayfasından baktığım ders kodlarını yazıp dersleri almaya çalıştığımda sürekli bir hata mesajı ile karşılaştım. Sonra sistemden ders kodlarını kontrol ettim. Bir de baktım ki kodlar farklı. Bir de ders grupları diye bir muhabbet var. Onun da kodu var. Aradığım dersleri buldum grup kodlarıyla birlikte ve tekrar denedim. Yine aynı hata mesajları. Sinirim bozuldu saldım. "Belki daha ilk diye böyledir" diye düşünerek işimi salıya ertelemeye karar verdim. ASabah okulu aradım ve durumu anlattım. "Şifreniz varsa internetten ders alabilirsiniz" gibi birşey dediler ve ben yine saf saf "tamam herhalde hata bende" diye düşünerek tekrar denemelere koyuldum. Aklıma gelen her türlü mantıklı ve mantıksız kombinasyonu denedim ama hala hiçbir ders seçememiştim. Yine sinirlenip boşverdim. Bugün okula gittim ve yine bana şifrem varsa internetten ders alabileceğimi söylediler ve ben de "alamıyorum" dedim. Sonuçta ders kodlarını yazdığım ve danışmanıma imzalatacağım bir dilekçe doldurdum. Fakat bu sefer de danışmanımı okulda bulamadım. Ve malesef son rötuşlar yarına kaldı. Umarım yarın biter bu cefa.

7 Eylül 2009

2009-09-07T03:45:00.004+03:00

Yakında tekrar öğrencilik hayatına geri döneceğim. Bu gerçekten heyecan verici. Hatta okula harç yatırmaya gittiğim gün kardeşimin liseden bir arkadaşını gördüm. Adı İpek. Kardeşimin liseden arkadaşları arasında sanırım benim en çok muhabbetim olan o. Hani çok muhabbet dediğim de pek sık konuşmayız görüşmeyiz ama tarz ve kafa olarak sanırım bana en yakın olan o galiba (ve diğerlerine göre daha çok iletişimim olan kişi). Yıldız Teknik'te master yapmak için başvuruda da bulunduğuna göre... Zaten kendisini mülakata girmek üzere beklerken görüp yanına gittim. Baya sohbet ettik. Yanında da eski okulundan (Mimar Sinan) bölüm arkadaşı vardı (Resim bölümü). Onun da adı Esra. O da pek tatlı bir insandı. Esra da başvurmuş yüksek lisansa ama yabancı dil sınavında bi sıkkınlık bir bunalım geçirip bırakmış sınavı ve geçemediği için bilim sınavı denen şeye ve mülakata hak kazanamamış. Ocak'ta tekrar başvurmayı düşünüyormuş.

Gerçi öğrencilik yanında çalışma hayatı geçen seneye göre biraz daha düşük bir tempoda devam edecek galiba. Bakalım. O durum hala belirsiz. İş konusunda da bir iki güzel gelişme oldu ama enerjimin, konsantrasyonumun ve motivasyonumun önemli bir kısmını sadece okul için harcamak istiyorum. Zaten İpek ve Esra'yla sohbet ederken benim tez danışmanı olarak çalışmak istediğim hoca bir ara bahçeye geldi beni gördü, nasıl olduğumu ve neler yaptığımı sordu. Bu sene okula döneceğimi söyledim. Sevindiğini söyledi. Ben de biraz çekindim başta ama gayet olumlu tepki verdi. Ben de sevindim onu gördüğüme. Sanırım bu aralar bir mail atacağım kendisine. Fazla üzerinde düşünmesem ve kitap okumaktan çok fena şekilde kesilmiş olsam da kafamdaki tez konusu biraz daha şekillendi gibi. Onunla ilgili kendisine danışmayı planlıyorum. Ne kadar teze resmi olarak başlamama 1 sene olsa da belki erkenden başlar seneye daha az uğraşırım ve tez meselesini fazla uzatmadan rahat rahat diplomamı alırım.

Bunun dışında hayatımda anlam veremediğim gelişmeler oluyor. Gerçi kafa yormuyorum artık. Daha doğrusu bir takım şeylerin fazla aklımı karıştırmasına izin vermiyorum. Zaten rahat bir insandım iyice saldım artık. Tabi bu sorumsuz olduğum anlamına gelmiyor yanlış anlaşılmasın. Tam olarak kelimelerle nasıl anlatırım bilmiyorum. Vurdum duymaz desen değilim. Umursamaz desen, o da değilim. Sadece uç nokta bir rahatlık var. Biraz da kendine güvenle ilgili bir mesele sanırım bu. Neden bilmiyorum ama son zamanlarda kendime güvenim biraz daha yüksek seviyelerde gibi.

Şimdilik bu kadar. Hakkında yazacak daha iyi birşey bulamadım malesef bu sefer ama canım acayip birşeyler yazmak istiyordu.

Hayat Dersleri ya da Rezalet İşe Yaramaz Metaforlar

2009-08-31T19:33:00.003+03:00

Geçenlerde evimizde duvarda asılı duran saatli maarif takviminin arkasında okuduğum deli saçması metaforu aktarıyorum:

"Her tür ilişki avuç içinde duran kum taneleri gibidir. Avucunuzu sıkmadan, gevşekçe tutarsanız, kum taneleri kaymaz durur. Avucunuzu kapatım, sıkmaya başladığınız an kum taneleri parmaklarınızın arasından akmaya başlar.

Bir kısmını tutmayı başarsanız bile çoğu akıp gider.

İlişkiler de böyledir. Esneklik varsa, diğer insana saygı duyuluyor ve özgürlük tanınıyorsa ilişkiler bozulmaz. Ama insanı çok bunaltırsanız ilişki de yavaş yavaş bozulur ve biter."

Şimdi benim verisyonum:

"Hiçbir ilişki avuç içinde duran kum taneleri gibi değildir. Çünkü kum tanelerini avucun içinde tutmak sadece onları sıkmak ya da gevşek tutmakla sınırlanailecek bir durum değildir. Bir anda sert bir rüzgar eser bakarsınız avuçlarınız bomboş kalmış. Ya da biri yanınızdan geçerken yanlışlıkla size çarpaz veya psikopattır kasten elinize vurur... Eğer kumları ıslatırsanız tekrar kuruyana kadar elinizden dış etkenler sebebiyle kumların akmasını biraz da olsa geciktirebilirsiniz.

Fakat en önemlisi bir kumsaldan avucunuza kum doldurduğunuzda hiçbir zaman aldığınız kumun tamamı elinizde durmaz alır almaz zaten kumlar dökülmeye başlar.

İşte tam da bu yüzden İlişkiler böyle değildir. Her ilişki kendi içinde özeldir, özneldir ve böyle genellemeler yapmak saçmadır. Bu tarz şeyleri ciddiye alan insanın da (affınıza sığınıyorum) sike sürülecek aklı yoktur."

Saygılar,

Bilinçaltımdan bildiriyorum

2009-08-25T16:32:00.003+03:00

Evet daha önce de 2 tane rüyamdan bahsettiğim bir blog yazmıştım. Yine oldukça garip; Hollywood senaristlerine parmak ısırtacak bir rüya blogu ile karşınıza çıkıyorum.

James (olsun hadi) adında bir arkeolog var. Bu adamın Mısırr'da ele geçirmek istediği çok değerli bir hazine var ve hazine bir firavun mezarının içinde. Fakat bu adamin bi de rakibi var. Ona da Kenny diyelim. Neyse bunlar mezarda hazineyi buluyolar aynı anda. Sonra kapışmaya başlıyorlar. James yaralanıyor sonra da firavunun tabutuna düşüyor. Tabut kapanıyor bir delikten içeri giriyor ve mezar yıkılıyor.

X sene sonra...

James'in sevgilisi Megan (olsun bu da) baya araştırma yapıyor ve mezarın yerini buluyor. Bu araştırmalardan mezardan adamin canlı çıkabileceğini ama lanetli olduğunu öğreniyor ama yine de gidip sevgilisini çıkartıyor. James mezardan ilk çıktığında her tarafı mumya gibi bandajlı. Bu arada Megan'ıin yaninda 2 tane kadın ve 2 tane de erkek arkadaşı var (ben de bu iki erkekten bir tanesiyim). James'e bir pardesü ve şapka takıp sokağa çıkartıyorlar.

(Burası oldukça enteresandı) Sokakta dolaşan insanlar da mumya gibi ama bandajlı değil tek parça bez bebek gibiler. El, parmak, ayak, surat falan hiçbirşey yok. Sonra James sokaktaki insanlardan birine çarpıyor ya da saldırıyor tam hatırlamıyorum. Sokaktakiler "imdat mumya" diye sağa sola kaçışıyorlar. Bu sirada James de bir yere giriyor ve bandajlarını çıkartıyor. O bandajlari çıkartınca sokaktaki insanlar da normal giyinmeye başlıyor. Bu arada James'in boğuşmadan kalma yaraları hala duruyor.

Sonra 5 arkadas mutlu mesut yürürken James'e biseyler oluyor. Avuçları kanamaya başlıyor. Meğer lanet şuymuş: Mezardan çıktıktan sonra belli araliklarla James'in avuçları kanamaya başlıyor ve belli bir süre içinde birini öldürmezse kan kaybından ölüyor. Bu lanet onu mezardan çıkaran kişiyi de etkiliyor ve böylece olaylar gelişiyor. Ben uyanana kadar James 2 kişi, Megan da 1 kişi öldürdü...

Bu arada James ikinci kurbanını öldürmeden önce kendini kaybedip bana saldırıyor ve ben ona "ben senin sırrını saklarım arkanı kollarım beni öldüreceğine başkasını öldür" gibi birşey diyorum.

Evet bu da böyle bir rüya bloguydu!

dedicated to Seda Turan

2009-08-22T17:37:00.004+03:00

Daha önceki bir ya da birkaç yazımda söylemiş olabilirim; biz insanlar; yani birçoğumuz çok kendi içimize kapalı yaşıyoruz. Sınırlarımız var ve inatla bu sınırları genişletmemek için elimizden geleni yapıyoruz. Tabi ki her konuda fikir sahibi olmak ve herşeyden haberdar olup hayatı ona göre yaşamak imkansız.

Peki, ya ne kadar ufak ve aslında değersiz olduğumuzu kabul etsek nasıl olur? Sevinçlerimizi, başarılarımızı, üzüntülerimizi bu kadar büyütmesek diyorum. Benim hayatımın en önemli şeyinin başkasına hiçbirşey ifade etmeyeceğini bilmek ve bundan dolayı o kişiyi hor görmemek, küçümsememek. En azından bunu kendi ufak dünyamızı aşacak ve başkaları için de önemli olacak veya başka küçük dünyaları da etkileyebilecek bir iş yapana kadar sürdürebilmek. O zaman bile alçak gönüllü olmak ve aslında ulaştığın insanların ne kadar sınırlı sayıda olduğunu hatırlamak. Burada kastettiğim blog yazmak gibi bir olay değil tabi ki. Bilimsel, teknolojik, sosyal, sanatsal bir gelişmede pay sahibi olmak gibi "gerçekten" önemli olabilecek bir "kendi sınırlarını aşmaktan" bahsediyorum.

Uzun zamandan beri hiçbirşey beni heyecanlandırmıyor, üzmüyor ya da sinirlendirmiyor. En azından bu duygulardan hiçbirini çok yoğun yaşamamı sağlamıyor. Hayatımda benim için tek önemli şey şu anda eğitimimi tamamlayıp tezimin gerçekten anlamlı bir yerde yayınlandığını görmek. Beni motive eden tek şey bu. Fakat dikkati çok kolay dağılan bir insan olduğumdan dolayı bu yolda ilerlerken kendimce "engel" olarak nitelendirdiğim şeyler çıkmamalı önüme. Kafa dağıtıcı ufak tefek uğraşların dışında. Ispanak mesela bir engel değil. Zaten müzik beni hayatta en çok motive eden şey, o yüzden Ispanak'ı engel olarak tanımlamam mümkün değil. Ama mesela kafamdaki gibi olmadığı sürece bir kız arkadaşı bir engel olarak tanımlıyorum. Evdeki durumumuz maddi olarak sıkışık olduğundan dolayı aynı zamanda part-time da olsa bir işte çalışmak zorunda olduğumun farkındayım. Ama bunu da hedefime ulaşmamda dikkat dağıtıcı bir engel olarak görüyorum. Konsantrasyonumu %100 eğitime vermek istiyorum. Kendi küçük dünyamın dışına çıkıp başka insanlar için fark yaratmak ve bunu hakkını vererek yapmak istiyorum.

Siyaseti Sevmem ama...

2009-08-06T17:36:00.004+03:00

Pazartesi günü İrem'le buluştuğumda şu CiCi isimli yeni çıkan mizah dergisiyle ilgili bir sohbet geçti. Gerçkenten siyaset olabildiğince tartışmaya girmeyi sevmediğim bir konu. Öncelikle gündem dışı ve tematik şekilde siyaset ile ilgileniyor olmam ve üzerinde çok da durmadığım bir konu olması sebebiyle fazla siyasal tartışmalara girmiyorum. Fakat müzik olsun, fotoğraf olsun, belki biraz da sinema ve diğer plastik sanatlar olsun, isteyen beri gelsin.

Siyasetle az ilgilenmeme rağmen bu CiCi dergisinin "Tayyipsiz mizah dergisi" konsepti oldukça itici geldi. İlk olarak bu kadar göze sokmaları hoşuma gitmedi bu durumu. Ayrıca daha sonra düşününce bu söylemin aslında Tayyip'in adını kullanarak "Tayyipli mizah dergileri"nden çok daha fazla Tayyip'in üzerinden rant yapmak olduğuna karar verdim. Tayyipli dergilerin hiçbiri pazarlama stratejisi olarak insanları "Tayyipi maymun ediyoruz bizim dergimizi satın alın" diye dergiyi almaya davet etmiyorlar. Yani pazarda zaten "Tayyipsiz" bir mizah dergisine ihtiyaç yok. Onu geçtim. Eskiden Leman'ın aylık uzantısı olan L-Manyak vardı. Şu anda yakından takip etmediğim için gerçekten bilmiyorum hala var mı (Penguen'in ya da Uykusuz'un aynı kadro ile çıkardığı aylık yayınlar). L-Manyak'ta -yanlış hatırlamıyorsam- Tayyiple ilgili tek sayfa karikatür, yazı vb. içerik olmazdı.

İkinci olarak şu an o kadar sık almasamda eskiden siyaseti takip edebildiğim bir(kaç) dergi ve gençliği oldukça apolitik olan şu güzel ülkemde mizah yoluyla da olsa farklı sesler çıkması; iyi ya da kötü bir muhalefet olması kötü bir durum değil. Ayrıca zaten bu "Tayyipli" diye ötekileştirilen veya kendini ötekileştiren zavallı CiCi dergisi farkında mı acaba ülkemizde böyle farklı sesleri, değişik insanları barındıran dergilerin olmasının ne kadar önemli olduğunun? Onu da geçtim bu "Tayyipli" dergilerin sadece Tayyip üzerinden değil Baykal, Bahçeli, Ordu ve daha nice siyasi kişiyi kullanarak mizah yaptıklarının da mı farkında değiller? Neden sadece "Tayyipsiz"? Diğer siyasi liderleri ya da ikonları kullanarak mizah yapacak mısınız yani? Eğer yapmayacaksanız "Tayyipsiz" demeyiniz. Götünüz yiyorsa "Apolitik" diyiniz ve bunu adam gibi bir manifestoyla açıklayınız. Yaptığım kısa araştırmadan ancak şöyle birşey buldum:

bugün merak edip aldım, ve dedikleri gibi suya sabuna dokunmayan bir mizah dergisi çıkarmışlar. aşağıda da cici editör adı altında yayınlanan yazı var, dergide neden siyasete yer vermediklerini açıklamışlar ancak mizahın ülke gerçeklerinden kopuk olamayacağına inanan biri olarak gülsem mi ağlasam mı bilemedim.

"merhaba cici okurlar

birazdan fark edeceksiniz, bizim gündemimiz biraz farklı. neden böyle diyecek olursanız, ben bir gün olsun dergiden bir arkadaşımızın gelip de bize " yaa arkadaşlar duydunuz mu, tayyip erdoğan davos'ta olay çıkarmış" dediğini duymadım. çoklukla "adriana lima var mısın yok musun'a çıkacakmış" diye geldiler hep...aramızda gayri safi milli hasıla ile ilgili bir sohbet hiçbir zaman geçmedi. parlemento adını yalnızca güney kore millet meclisinde kavga çıktığı zaman kullandık. hal böyleyken dergimizde siyasi gündem içeren iki sayfa hazırlamak ve sizlere bunu sunmak bir yandan kurnazlık, öte yandan da zannediyorum dünyanın en büyük kerizliği olurdu. zira ne samimi olabilirdik, ne de işin hakkını verirdik. birazdan okuyacağınız sayfalar işte bu dar vizyonla hazırlanmıştır. sonrasında da bir takım tipler, karikatürler ve yazılar okuyacaksınız.hepimize hayırlı olsun. öptük..."

(grasp, 02.08.2009 21:05)*

Açıkçası bu editör yazısı beni zerre tatmin etmedi. Yaklaşım mizahi, iyi güzel ama hem biraz daha derin hem de mizahi olabilirdi. Türkiye'deki genel politik ortamdan sıkılıp, kendilerini ifade edebilen bir siyasi söylem olmadığından yakınıp, böyle apolitik bir yaklaşıma gittiklerini söyleseler yeterince tatmin olabilirdim sanırım. Yine de öyle olsa bile gerçekten daha önce de söylediğim gibi daha farklı, belki Tayyip'i ya da siyaseti mizaha konu etmeden farklı bir siyasi duruş yaratabilirlerdi. Bu nasıl olurdu şu an bilmiyorum. İlk aklıma gelen özellikle lise zamanlarında karikatürle oldukça ilgileniyor olmamdan dolayı Semih Balcıoğlu oluyor. Kimsenin Semih Balcıoğlu'nun mizahına apolitik diyeceğini sanmıyorum fakat benim bildiğim hiçbir karikatüründe, tek bir karesinde bile kendi dönemine ait siyasetçileri kullanmamıştır. Eğer bu anlamda bir "Tayyipsiz" mizah anlayışı getireceklerse hoşgelsinler. Yok ama eğer Lombak, L-Manyak gibi yüzeysel olacaksa -affınıza sığınıyorum- bisiktirsinler.

*ekşisözlük

Bana Müziğin Resmini Çizebilir misin?

2009-08-05T22:05:00.002+03:00

Bugün itibarıyla tam 1 haftadır (bir gün hariç olmak üzere) her gece dışarıdaydım. Bugün de çıkacaktım da. Param olmadığını bilmiyordum. O yüzden çıkmadım. Zaten her gece güzel kafayla nereye kadar. Gerçi her birinde ayrı iyi vakit geçirmem ve hiç birinde zerre sıkılmamış olmam aslında belki devam etmem gerektiğinin bir göstergesidir bilemiyorum.

Bu bir haftalık sürede özellikle cumartesi, pazar ve pazartesi günlerinin ayrı bir güzelliği vardı ki; kendisi Damon and The Heathens isimli grup. Amerika'dan ithal. Kendi tabirleriyle Punk/Soul yapıyorlar. Nasıl oluyor diyenleri, merak edenleri buraya alalım. Bu insanların cumartesi ve pazar ard arda iki kere konserlerini izledim. Pazartesi günü ise Kadıköy'ün muhtemelen gidebileceğimiz en kötü mekanına gittik fakat o kadar güzel insanlar ki inanılmaz eğlendik. Müzik sohbeti etmekten çok hoşlandmamın da bu kadar iyi vakit geçirmem de etkisi var. Tabi bir de elemanların geldiği Bay Area ve çevresinden oldukça farklı grup dinlemişliğim olduğu için daha önce kimseyle paylaşamadığım birçok şey paylaşabilme imkanı buldum. Karşılıklı.

Bugünü evimde geçirdim. Annem biraz öfkeliydi nedenini anlayamadım. Uzun zamandır devam ettirdiğim bir doğruluk politikası var. Bana sorulan her soruya doğru cevap veriyorum. Karşımdakini kırabilecek birşey olduğunu bilsem de. Ya da zor duruma düşeceğimi bilsem de. Gerçi çok zor durumda kaldığımda sessiz kalıyorum ama pek fazla olmadı şimdiye kadar. Annem dün ot içip içmediğimi sordu. Sessiz kalmak yerine "evet" demeyi tercih ettim (bu arada soruyu sormadan önce zaten öfkeliydi gayet). İyi de ettim. Luzumsuz ofkesi biraz daha arttı. Söylendi. Nutuk atıı. Fazlasıyla hakaret etti. Umursamadım çünkü ben doğru olduğuna inandığım şeyi yapmıştım. Normalde çok fazla içen bir insan değilim zaten. Beni tanıyanlar bilir. Son zamanlarda biraz arttırdım. Orası kesinlikle doğru. Belki bir süre daha böyle devam edip sonra azaltacağım.

Evde olunca bütün gün tabi biraz anne tribi ve suratsızlığı çekmek zorunda kaldığım için pek keyifli değildim aslında. Genelde nette gezindim. Bir iki tane makale okudum nette. Rhizome'a baktım. Ve tabi ki müzik dinledim. Omar Rodriguez'in Can grubunun vokalistiyle yaptığı 25 dakikalık Please Heat This Eventually isimli şarkıyı dinledim ve Rodriguez'in nasıl bir müzik dehası olduğuna bir kez daha şahit oldum. Daha sonra Damon & The Heathens dinledim (Civ IV oynayarak) sonra tekrar Omar Rodriguez'e döndüm. Şu anda gayet alakasız bir şekilde Bloodbath dinliyorum.

Hepimiz Özeliz, Hepimiz Güzeliz

2009-08-01T17:46:00.002+03:00

Az önce dinlediğim müziklerin ne kadar bana özgü olduğunu düşünürken şunun farkına vardım: İnternet insana sınırsız olmasa da inanılmaz "özgür" bir ortam sunuyor. Bunun sonucunda acayip bir bireyselleşme ve kişinin bir şekilde kendini daha iyi tanımasına olanak sağlıyor. Belki ülkemizde (aslında bütün dünyada olduğu gibi) saçma sapan kısıtlamalar, engellemeler var fakat bu istenilen malumata ulaşma konusunda yeterli bir çaba olmuyor hiçbir zaman. Bence internet aktivizmi günümüzde hiç yabana atılmayacak kadar önemli bir yer tutuyor hayatımızda. The Pirate Bay olsun veya diğer torrent veya p2p paylaşım yöntemleri aslında internette bir çeşit gerilla aktivizm olarak sınıflandırılabilir. Kapitalizmin önümüze sunduğu bu fırsat aslında kapitalizme oldukça ters görünse de aslında bundan çok daha fazlası.

Bunları düşününce geçenlerde okuduğum şu yazı geldi aklıma. Kapitalizmin hakkında çok derin bilgim olmadığını belirtmeliyim ama en azından şu kadarcık bir eleştiri yapacak kadar var. İnternet üzerinden mümkün olduğunca sol yayın takip ediyorum. Gerçekten haber değeri taşıyan haberleri kaçırmamaya gayret gösteriyorum. Ve önemli bulduğum bir çok düşünürün kapitalizm hakkındaki yorumları ve onun nereye gideceğine dair düşüncelerini biliyorum en azından. Konumuza dönecek olursak. Kapitalizm en azından kendi karşıtı olan düşüncelerin ve ürünlerin piyasada dolaşmasına izin veren bir sistem. Tabi ki kendi kuralları geçerli olduğu sürece. Yine tabi ki onu sadece bir imge konumuna indirgeyerek (bkz: Che posterleri, tişörtleri vs.); Bilgiyi malumata çevirerek. Açıkçası ben bunu çok da zararlı bulmuyorum. Çünkü zaten aklı başında, ufku geniş ve zeki insanlar internette ulaştığı malumatın özüne ulaşıp bilgi elde etmekte zorlanmaz. İnternet bu açıdan da gerilla aktivitede önemli yer tutuyor. Raftan alabileceğimiz CDleri mp3 olarak bilgisayarlarımıza indiriyoruz; zira kitaplar da pdf'lere çevriliyor.

Bu durumu bahsettiğim yazıya referans vererek sonuca ulaştıracak olursak; demek istediğim şudur: kapitalizm internet sayesinde aslında kendi özü olmayan "para, serbest piyasa vb." sapmalardan özü olan "özgürlüğe" doğru yol almaya başladı. Tabi ki yolun çok başındayız ve mutlaka bunu engellemek isteyenler olacaktır. Nitekim oluyor da.

Ying and Yang

2009-07-29T01:49:00.003+03:00

Kardeşimi çok seviyorum. Oldukça farklıyız birbirimizden. Aslında yaptığı bazı şeyleri (aslında belki birçok şeyi) ne kadar onaylamasam da bazen o kendine özgü herşeye başkaldırması, sorumsuzluğu ve umursamazlığı hoşuma gidiyor. Onaylamasam bile yine de her zaman arkasında dururum. Sırf kardeşım olduğu için değil. Bir şekilde birbirimizi tamamladığımızı düşündüğüm için. Bizim bu kadar farklı ve kendimiz olmamızı sağlayan şekilde yetiştirdiği için annemi ve babamı da çok seviyorum.

Bazen kardeşi olmayan insanlar için üzülüyorum. Ne kadar güzel bir duygu olduğunu bilmiyorlar çünkü bir kardeşleri olmasının. Aslında kardeşleri olup da kardeşleri Ayşe T. Diker olmayan insanlar için de üzülüyorum. Ayşe başkasının kardeşi olsa oldukça kıskanırdım herhalde o kişiyi.

Sıkıntılı Yazı

2009-07-26T01:52:00.006+03:00

Birkaç gündür kendimle ilgili birşeyler yazmak istiyorum. Bu aralar hissettiklerimle, yaşadıklarımla, yaptıklarımla ilgili şeyler. İlk denememde daha çok sanat eleştirel blog'uma uygun bir yazı çıktı ortaya. Daha sonra iki kere daha açıp yazı yazmak istedim. Fakat olmadı. Neden bilmiyorum bir şekilde geri çekildim.

Aslında oldukça keyifli bir haftasonu geçirmeme rağmen Rock'n Coke'ta bu hafta boyunca keyfim kaçıktı biraz. Bütün hafta da aslında hiçbirşey yapmamış gibi hissetmeme rağmen. Pazartesi günü Rock'n Coke ile ilgili bir gözlem yazısı yazdım. Salı günü İrem ile Sirkeci'ye gidip onun analog ikinci el fotoğraf makinesi seçmesine yardımcı oldum. Elimde yıkanması gereken 5 adet bayat filmi yıkattım bilgisayara geçirdim ve flickr'ıma, dA'ma, facebook'a upload ettim. Çarşamba günü uzun zamandır yazmayı düşündüğüm 6 tane grup tanıtımı yazdım müzik blog'uma. Jan Saudek ile ilgili bir yazı da yazdım. Perşembe günü şunları yaptım:

ve ilgili yerlere postaladım tabi ki. Cuma günü de buraya yazacağım diye eleştirel bloga yazdığım yazıyı yazdım. Akşam da Pınar'la iki adet film izledim. Biri Sex Drive diye bir Amerikan komedisi, diğeri de Simon Pegg'in oynadığı How To Lose Friends and Alienate People isimli İngiliz ağırlıklı İngiliz/Amerikan ortak filmdi. İkisini de şiddetle tavsiye ederim. Bügun de grubum Ispanak için bir süredir üzerinde çalıştığım bir bestenin baslarını kaydettim. Şarkının adı da oldukça komik oldu. Groove My Ass. Bu arada hangi gün olduğunu hatırlamıyorum ama Becoming Jane diye Anne Hathaway'in oynadığı bir film daha izledim. İyi bir film değildi bence ama kötü de değildi açıkçası. Vakit geçirmek için izlenilebilir. Aslında bakınca oldukça meşgul olmama rağmen gayet boş geçirmişim vaktimi ve işe yaramazmışım gibi hissettim kendimi hafta boyunca. Hala da hissediyorum aslında.

İnsan böyle acayip bir varlık işte. Tatmin olmuyor bir türlü.

Closer

2009-07-15T16:45:00.004+03:00

İçimde Nine Inch Nails'i izleyecek olmanın tarif edilemez heyecanı var. Gerçi şu an Ne kadar The Sound Of Animals Fighting dinliyor olsam da geçenlerde bu seneki konserlerinde çaldıkları şarkılardan bir playlist yaptım ve arada durup durup dinliyorum. Fakat şöyle üzücü bir durum var: bu seneki hiçbir konserde Closer çalmamışlar. Sanırım senelerce ve binlerce konserde çalmış olmaktan sıkılmışlardır. Yine de içimde bir umut var. Türkiye'ye ilk defa geliyorlar ki zaten bir daha gelme ihtimalleri yok çünkü Reznor yakında grubu dağıtacak kuvvetle muhtemel. O yüzden "belki" "neden olmasın" umut kelebekçikleri uçuşuyor.

Bunun dışında 12 Ağustos'ta FAITH NO MORE İstanbul'a geliyor ki birbirine bu kadar yakın sürede 2 tane birbirinden efsaneler hayvanı grubu göreceğim için mutluluktan içim dışıma sığmıyor, enginleri aşıyor. Mike Patton denilen tanrısal varlığı kanlı canlı görebilecek olmanın vereceği hazzı bedenim tahmin bile edemiyor. Rock'n Coke ertesi hemen kendimi Faith No More konserine hazırlamaya başlayacağım hızla.

Onun dışında hayatımda pek fazla değişiklik yok.

Edit: Bu arada öküz gibi yeni albüm tanıtımı birikti yazacağım. Umläut, The Soundbyte, Stórsveit Nix Nolte üç tane yeni keşfettğim grup; John Zorn'un ve Sparzanza'nın en son albümleri.

Günaydın...

2009-07-09T04:03:00.003+03:00

Çok uykum olmasına rağmen hatta ve hatta ertesi gün (teknik olarak bugün) erken kalmam gerekmesine rağmen, daha da ötesi yapacak çok işim olmasına rağmen uyuyamadığım gecelerden nefret ediyorum.

Gece yatarken lensimi çıkarmadım. "Bugün de çıkarmayayım ne olacak?" diye düşündüm. Zaten lensimi çok nadir çıkarır 1 ay kullanmam gereken lensi aylarca kullanırım. Aylarca gözümden çıkartmadığım da olur. Henüz başıma birşey gelmedi. Tahtaya vurunuz. Fakat bir anda geçtiğimiz senelerde okuldan bir arkadaşımın lensle uyuduğu için gözüne ciddi hasar geldiğini hatırladım. Yine de lensimi çıkarmadım. Düşündüm. Muhtemelen muntazaman lensini her gece çıkartıp dezenfekte edip en az 8-10 saat lens suyunda beklettikten sonra elleri hijyen içersinde tekrar gözüne takan bir arkadaştı. Emin değilim belki de öyle değildir. Ama bence öyleydi. Bu sterillik, bu sıkı kontrol, bu dış dünyanın etkilerinden oldukça katı ve neredeyse izole şekilde korunma şekli belki de; benim aynen bu gece yaptığım gibi "amaaan, bugün de lensle uyuyayım ne olacak?" diye düşündüğü bir gece; gözünün iltahaplanmasına sebep oldu. Atalarımız boşuna demiyorlar alışmamış götte don durmaz diye. Bedenimizin etrafını saran çevrede bir çok mikrop, virüs vb. "yabancı" (tırnak içinde yabancı) canlı organizma ve madde var. Pislikler var. Kir, toz, duman vs. vs. Biz ne kadar onlardan uzak durmaya çalışırsak, onları bedenimizden ne kadar uzak ve hijyenik ve steril tutarsak onların "en ufak" (tırnak içinde en ufak) fırsatta bize zarar verebilme ihtimali ve güçleri artıyor. Çünkü bedenimizi onlardan korurken aslında onlara karşı güçsüz kılıyoruz.

Şimdi durun ve düşünün. Yaşadığımız toplumu bir insan bedeni gibi düşünün.

Düşündünüz mü?

edit ve PS: bu arada uyku tutmayınca lenslerimi çıkarıp 2 gündür lens kabının içinde duran suya koyuverdim.

Acayip Rüyalar Serisi

2009-07-06T18:33:00.002+03:00

İki gündür rüyalarımda acayip bir mücadele, karmaşa ve savaş hüküm sürüyor.

İki gün önce gördüğüm rüya x-men, heroes tribindeydi. İnsanlar ve mutantlar arasında oldukça ısınmış bir savaş ortamı vardı. Sayıca üstünlüklerinden dolayı insanlar, mutantlar ne kadar güçlü olursa olsun, üstünlüğü ellerinde bulunduran taraftı. Hatta mutantlar savaşmaktan yorulmuş sadece kaçıp rahat edebilecekleri bir yer bulma peşindeydi. Ben mutant değildim rüyada ama onların kaçışına yardımcı oluyorum. Öte yandan insanların bu savaşta üstünlüğü ellerinde bulundurmalarının sebebi sadece sayıca üstünlükleri değil aynı zamanda iktidar sahibi olmalarıydı. Öyle ki mutantların her türlü iletişim ağını kesmişler kendilerinden tamamen soyutlamışlar soylarını kurutmaya çalışıyorlardı. Hatta rüyanın sonlarına doğru mutantların hiçbir iletişim aracından faydalanamadıkları için dumanla haberleşmeye başladıklarını hatırlıyorum. Arada oldukça şiddetli çatışmalar olduğunu falan hatırlıyorum. Oldukça enteresan bir rüyaydı. Rüyanın başka bir ilginç yani tek bir tanıdık yüzün bile olmamasıydı.

Dün gördüğüm rüya ise post-apocalyptic bir dünyada geçiyordu. Tam hatırlamıyorum ama bunda da bir önceki rüyanın biraz tersi gibi (tam tersi olmasa da) dünya uzaylılar tarafından istila edilmiş ve uzaylı saldırılarına karşı koyabilecek bütün üsler uzaylılar tarafından ele geçirilmiş. Az sayıda oluşan bir grupla ufak gruplar halinde gerilla saldırılarla bu üsleri tekrar ele geçirmeye çalışıyoruz insanlar adına. Bu rüyada da tanıdığım 1 kişi dışında hiç tanıdık insan yüzü görmedim. Tanıdık kişi ise bir süredir takıntım olan bir hatun kişiydi.

Bu tip rüyaları oldukça uzun süredir görmüyordum. En son ve çok sık şekilde gördüğüm zamanlar lise yıllarıydı. O zamanki ruhsal durumumu düşününce aslında çok anlamsız gelmiyor böyle rüyalar görmem. Son günlerde kendimi oldukça yalnız ve sıkıntıda hissediyorum. İçimden hiçbirşey yapmak gelmiyor. Parasızım va bazı sebeplerden aslında kendi içimde oldukça sert çatışmalar yaşıyorum. Bu da rüyalarıma bu şekilde yansıyor sanırım.

I Want You To Hurt Like I Do

2009-06-23T13:55:00.002+03:00

Başlığın şu anda yazacağım şeylerle uzaktan yakından ilgisi yok diyip başlıyorum. Uzun zamandır yazmadım yine. Uzun zamandır ayda 5 yazı ortalamayla giderken bu sefer oldukça az bir yazı sayısıyla geçeceğim Haziran ayını (Mayıs'ta 4 ama 1 Haziran'ı Mayıstan sayarsak Haziran'da sadece 1 yazı yazmışım). Yazı yazmayı seviyorum. Hem rahatlatıyor hem de aslında yazarken bir yandan düşünüyorum kendi kendime yeni düşünceler üretiyorum, bazı şeyleri tekrar göz önüne getirip farklı bir açıdan bakmaya çalışıyorum. Faydalı birşey bence.

Düşünme eylemini seviyorum genel olarak. Düşündüğüm şeyleri de yazıya dökmek keyifli oluyor. Bazen oldukça sıradan şeyler de olsa. Mesela şu yazıya başlarken ne yazacağım konusunda en ufak bir fikrim yoktu sadece müzik dinlerken bir yandan da biraz kendi iç dünyamı keşfetmek için yazı yazayım dedim. Aklıma bir ton şey geldi yazabileceğim.

Hem kendi başımdan geçen olaylarla ilgili hem de genel olarak etrafımda olan biten gözlemlediğim olaylarla ilgili olabildiğince objektif olmaya çalışıyorum. Fakat ne kadar denersem deneyeyim bir şekilde herşey dönüp dolaşıp yine de benim kişisel deneyimlerime dayanıyor. Sanırım ne olursa olsun insan yüzde yüz bir tarafsızlıkla yaklaşamıyor hiçbirşeye. En azından bunun bilincinde olduğum için elimden geldiğince başkalarının fikirlerine, yaptıklarına çok kesin ve keskin yargılarla yaklaşmamaya çalışıyorum. Ne olursa olsun her türlü bilgi ve düşünce bir şekilde üzerinde düşünmeye kendi fikirlerimle karşılaştırıp daha jenerik ve ortak bir sonuca ulaşmak için gözden geçirmeye değer benim için. Ama yine de her zaman bu kadar ılımlı olamıyorum. Yine de elimden geldiğince deniyorum sanırım.

Herşey Hakkında Hiçbirşey

2009-06-08T14:28:00.005+03:00

Selam dünya. Ortalama bir dolmuş yolculuğuyla simultane yaşadığım yoğun bir düşünce yolculuğundan sonra eve gelip düşünürken konudan konuya atladğım fikirler hakkında aynen birbiriyle hiçbir bağlantı kurmadan hemen yazayım dedim. Uzun ve iğrenç bir cümle ile de yazıma başlamış oldum. Aman tanrım, geriye dönüp okumaya korkuyorum az önce yazdığım şeyi.

Dolmuşta iken aklıma gelen ilk şey sanırım müzik dinleme konusundaki açlığım oldu. 2 gün önce 2 adet yeni grup ve The Mars Volta'nın yeni albümlerini indirdim. Hepsi birbirinden alakasız. Efendim bu gruplar ve The Mars Volta'nın yeni albümüyle ilgili şuraya kısa kısa bilgilendirmeler gireceğim. Fakat burada da kısaca bir değineyim. Bu gruplardan bir tanesinin adı iwrestledabeatonce. Kendileri Cybergrind denilen akla dimağa sığmayacak özküzler gibi sert bir o kadar elektronik bir o kadar teknik bir o kadar saçma bir o kadar muhteşem bir müzik yapıyorlar. Diğer grubumuz olan Rx Bandits!in diskografisini indirip dinledim. Bu beylerin ilk albümleri ska/punk/reggea ağırlıklı. Yakında yeni bir albüm çıkarıyorlar tarzı sanırım tamamen farklı olacak (ki bir 2006 albümleri var ben en çok onu sevdim biraz daha deneysel takılmışlar ve çıkacak albümün tarzının buna yakın olacağını tahmin etmekteyim). The Mars Volta'ya da kasmayacağım zaten bilen biliyordur. Asıl meselemize dönecek olursak. Ya insanda bir istikrar olur, bir karakter olur değil mi? "Abi bu da güzel, o da güzel, şunu da dinleyeyim bir bakayım... vay anasını bu da süpermiş" diyerek dünyanın en saçma müzik arşivine sahip olmaya doğru ilerliyorum. Daha sonra yine müzikle ilgili olarak yeni tanıştığım ve facebook vasıtasıyla mesajlaştığım ve sıkça müzik sohbetlerine girdiğim bir kızcağız var (-oooOOOoOO000oo0o00... Aliiiiiiiii... gıııııızzzz... çapkın seniiiiivv!! -evet, evet. pek sevimli, pek tatlı kendisi); kendisine Steven Wilson hakkında nutuk çekerken bu çok sevdiğim müzik adamının procelerinden olan Blackfield ve Bass Communion'ı sadece YouTube'daki birkaç vidyolarından bildiğimi fark ederek küçük çapta bir utanç yaşadım. Hadi bunları az da olsa biliyorum. Bir anda hayatımda hiç No-Man ve IEM (ki bunu daha önce duydum desem yalan söylemiş olurum maalesef ki websitesindeki tanımı oldukça ilgimi çekti en yakın zamanda dinleyeceğim inşallah) dinlememiş olduğumu fark ederek içimdeki Steven Wilson sevgisinden iyice utandım.

Daha sonra tabi ki genel olarak sanat konseptinden gelerek fotoğraf özeline düştüm. Sanat mevzusuna da son zamanlarda biraz master programımla olan endişelerim (ki bu iyice uzun bir hikaye girmeye hiç gerek yok) yüzünden geldim sanırım. Tezimi internet sanatı üzerine yapmak istiyorum. Aslında lisanstaki son seneme kadar çok da ilgim olmayan ve anlamadığım bir alandı ve daha çok fotoğraf ile ilgileniyordum. Fakat bitirme projemle ilgili araştırma yapmaya başladıkça dijital kültür ve internet sanatı oldukça ilginç gelmeye başladı. Sanırım bunun sebeplerinden biri konuyu yeterince anlamadığım ve aslında internet sanatının derinliğini yeterince kavrayamamdı. Bunun yanında özellikle internet kültürü hızla gelişen teknoloji ve bireysel hayatımızın büyük bir parçasıyken nasıl olur da etrafımda tanıdığım bir çok insan bu kadar az ilgi duyabilirdi bu konuya diye bir takıntı oldu. Fotoğrafı az çok anlayabiliyorum zaten ve fotoğraf üzerine oldukça fazla çalışma yapılmış, yazı yazılmış ve ben de elimden geldiğince bunları takip etmiştim. Ve ayrı bir ilgi alanım olarak hala ilgilenmeye devam edebilirdim. Bambaşka bir şeye yönelmek çok daha çekici geldi. Yine de fotoğrafın bu kadar yaygın olması ve aslında fotoğraf çeken ve fotoğrafla ilgilenen insanların bu kadar derin bir konuda aslında ne kadar yüzeysel olduklarını düşündüm (hep düşünüyorum zaten). Buradan bir şekilde sanatçıların diğer birçok insana göre duyguları çok daha yoğun yaşadığı gerçeğini görmezden gelinemeyeceği fakat bilgi olmadan da kendi içselleştirdikleri bu duygu denizinin güçlü akıntılarına kapılırlarsa da sanatlarından hiçbirşey anlaşılamayacağını düşündüm. Sadece kendi yaşantısı ve duygularını katarak ortaya bir eser çıkartan sanatçının eserini ancak birebir o duyguları ve yaşamı deneyimlemiş bir insanın anlayaileceğini düşünüyorum. Yani sanatına ucundan bir yerden evrensel birşeyler katmak zorundadır sanatçı. Ortak bilince, toplumsal hayata, sanat tarihine veya kendi kullandığı mecra ile kendi içselleştirdiği duygular arasında bir bağ kurarak bir referans oluşturmalı. Yoksa ortaya çıkan eser bütün o duygulara ve deneyimlere neden olan süreci tamamen ortadan kaldırarak; belki de Greenberg'in "Avant-Garde ve Kiç" makalesinde değindiği gibi; "kiç" olur. Bu içselleştirme artı referans verme olayını çok net bir şekilde başaran bir kaç -aslında oldukça da popüler denebilecek- isimler geldi aklıma: Jan Saudek, Joel Peter Witkin, Nazif Topçuoğlu, Andres Serrano... Topçuoğlu'na kısaca değinecek olursak; aslında gayet kendi özel ilgisi olan genç kızları; belki de kendi arzu nesneleri olarak tasarladığı ama bir şekilde sanat tarihi ve toplumdaki garipliklere de işaret ederek; fotoğrafı sanat nesnesi oluşturacak bir mecra olarak kullanmakta.

Aklımdan bu düşünceler hızla geçerken bir anda kendimi başarısız ilişkilerim ve beraber olma hayalini kurduğum kızlarla ilgili düşüncelere dalmışken buldum. Nasıl geldim buraya net hatırlamıyorum. Kim bilir belki Nazif'in kızlarından aklıma gelmiştir bir anda =) Neyse sonuçta karşı cinsle ikili ilişkiler konusunda tam bir "failure"ım tabiri caizse. Sadece ilişkiyi yürütme açısından değil. Aslında ilişki yürütme konusunda baya iyiyim. Genelde başlatma konusunda pek başarısızım. Sanırım bu başarısızlığımın sebebi ne kadar hoşlanırsam hoşlanayım, deli gibi aşık olsam da (ki olmadı böyle bir durum şu anda kadar), ufak tefek flörtler, bir akşam yemeği, aklı başında sohbetler beni acayip tatmin ediyor. Fakat olması gerekenden biraz fazla tatmin ediyor sanırım ki bunu kaybetmemek için bir sonraki aşmaya pek geçemiyorum. Hem geçmek istemiyorum hem de geçmekten korkuyorum sanırım. Benim bu durumda yapabileceğim ya bir kızın karşısına geçip; aynen şöyle: "ya muhabbet çok güzel de artık sevşelim mi?" falan demem lazım herhalde =D O g*t de bende yok... Olsa da işe yaramaz zaten bu yöntem muhtemelen =)

Neyse bundan sonra kendi kendime dedim ki "Ulan sen amma çok düşünüyosun. Nereden biliyorsun lan bu kadar şeyi zibidi?". Sonra kendime aynen şu cevabı verdim "Aslında ben hiçbirşey bilmiyorum. Bu düşünceler benim değil. Hepsi okuduğum şeylerden aklımda kalanlar ve aklımda kalanların karakterim ve beynimce manipüle edilmiş halleri. İsim hafızası konusundaki yetersizliğim yüzünden aslında bir takım insanlardan ödünç aldığım bu güzel düşüncelere referans veremiyorum. Eminim şu düşündüklerimin %90'ını orada burada okudum da kimin yazdığını ve nerede yazdığını hatırlamıyorumdur. E bayağı da birşey düşünmüşüm. Neredeyse herşey hakkında fikir yürütmüş, düşünce üretmişim. Ama aslında neredeyse hiçbirşey düşünmemiş; hiçbirşey üretmemişim. O zaman eve döndüğümde Herşey hakkında hiçbirşey yazmalıyım.". Sonra kendime dedim ki "Yaz bence de güzel olur".

Kabus Kafası

2009-06-01T06:17:00.005+03:00

Acayip bir rüya gördüm ve biraz korkarak uyandım. Sonra kafamda bir sürü düşünce belirdi. Aklıma gelen özellikle 1 şeyi yazmazsam çok rahatsız olacağımı düşündüm ben de üşengeç bir insan olmama rağmen üşenmedim "e kalkayım yazayım bari" dedim.

Beni tanıyanlar Fotoğraf olayına olan saplantılı nefretle karışık aşkımı bilir kuvvetle muhtemel. Neyse dün yine fotoğrafla ilgili bir blog yazdım diğer bloglarımdan birine. Onu düşünürken dedim ki kendi kendime "ulan ne acımasız adamsın". Acımasızlığım aslında kendime. Sanırım ufak bir nebze mükemmelliyetçilik var bende. Yazı burada isteyen okur ve neler demek istediğimi daha iyi anlar.

Neyse ben bu yazıyı yazdım ve akşam kardeşlerim, Orhan, Seda ve Ece'nin kuzeni Eren(di değil mi?) içmeye gittik. Ben 2 bira içtim birini de Orhan'la paylaştım gerçi sadece. Sonra Ece aklına gelen bir fotoğraf projesi anlattı. Aslında güzel göndermeleri olabilecek bir proje... fakat benim ilk tepkim tabi ki "iyi de neden?" oldu. Gerçekten güzel fikirdi ve iyi çekilirse de hoş bir görsel oluşturabilirdi ama ecnebilerin dediği gibi "what is the point?". İçi boş bir ticari fotoğraftan ne farkı olacaktı. Hoş bir ticari fotoğraf için oldukça yaratıcı bir fikirdi söylediği hatta ticari fotoğrafın tam karşına dikilebilecek bir konsept olabilecek birşeydi. Üstelik aynı paradigmaları kullanırsa oldukça bombastik olabilecek birşeydi. Ama hiçbir zaman bir anda vahiy gibi gelen bir fikrin güzelliğine kapılıp "aha bunu yapmalıyım" dememeli. Bir dur, düşün değil mi? Bunu neden yapmalıyım? Nasıl yapmalıyım? vs.

Yoksa ne olur? Çekilen fotoğrafın gösterdiği şey ancak enstantanenin değeri kadar olur. Bu ne demek? Baktıktan sonra at o fotoğrafı çöpe demek. Fotoğrafın gösterdiği şey sadece çekildiği süreyi kapsar demek, ki bu durumda zaten hızlı tüketilen fotoğrafın tüketim süresi en az o süre kadar hızlanır. John Berger'in de dediği gibi fotoğrafın zamanı sadece enstantane ile ölçülmez. Fotoğrafa değer katan ve fotoğrafın zamanını uzatan çok daha farklı faktörler vardır. Tarihsel, toplumsal ve göstergesel referanslar bunlardan sadece üç tanesi. Açıkçası şu anda aklıma ilk gelenler. Yoksa güzel fotoğraf çekmek zaten herkesin yapabileceği birşey. Biraz uğraş, çaba ve gerekli ekipman yeterli olacaktır. Farklı olabilmek için (ki ne olursa olsun ben ticari fotoğrafta da bir şekilde cesaret edilip bunun yapılabileceğine inanıyorum) bundan biraz daha fazlası gerekiyor sanki.

PS: Şu en son parantez içindeki kısma da biraz değinip geçeceğim. Vidyo konusunda pek bilgili değilim ama Adidas'ın şu Madcon'un Beggin' şarkısının kullanıldığı reklam özellikle tavır olarak ticari işlere karşı bir sanatsal tavırdan ödünç alınmış gibi geliyor bana. Fakat ne derler, kapitalizm kendi kuralları geçerli olduğu sürece piyasada her türlü imgenin dolaşımına izin verir. Görünümde kapitalizm karşıtı olsa bile.

Bugün Çok Yazdım

2009-05-31T20:48:00.002+03:00

varan 1
varan 2
varan 3
varan 4
varan 5

BLACKSTAR

2009-05-16T01:31:00.006+03:00

Carcass - Blackstar

Bir anda facebook'ta bir arkadaşımın statüsünde "...is shining" gördüm altına da comment olarak başka birisi "as a star bıdı bıdı" yazmış. ordan aklıma "twinkle twinkle little star... BLACKSTAAAAAR... SHINE OOOOOON!!!" geldi. Ben de iTunes'uma kondurup güzel şarkıyı bir o kadar güzel repeat'e aldım.

Bu şarkıyı Üniversite'nin 2. yılında Orhan'la aynı odada kalırken o kadar çok dinlerdim ki. Sanırım hayatımın en güzel yılıydı o yıl. Dünya'da en sevdiğim insanlardan biriyle aynı odayı paylaşmanın ötesinde. Dolabımızdan içkimiz eksik olmazdı. Yepyeni bir çevre edinmiştim. Yepyeni insanlar, arkadaşlar, sevgili... Yepyeni dersler. Erdağ Aksel'in stres dolu projeleri. Zaremba denilen ruh hastası (iyi anlamda) insanla tanışıklığın ilk şokları. Bir yandan da diğer abuk subuk ve son seneme kadar bir türlü kurtulamadığım üniversite dersleri (Sabancı'nın sistemini bilmeyenler tabi üniversitede alınan bütün dersler üniversite dersi değil mi ya? diye bir şaşkınlık, aptallık yaşıyodur herhalde).

Öğrenci olmanın değerini bilmek lazım. Üniversitede proje yetiştirme stresi iş hayatında iş yetiştirme stresinin yanında solda "0" kalıyor kesinlikle. Bir de proje stresi yılda 5-6 kere yaşıyosun sonra bitiyor. Yazın 3 ay özgürsün, rahatsın. Ben 1 hafta içinde 3-4 kere iş yetiştirme stresi yaşadığım haftalar bilirim. Benimle aynı sektörde çalışan sevgili meslektaşım olan ve burayı okuyan arkadaşlar varsa onlar da bilirler. Fakat ne hikmettir her zaman yetişir ya. Veyahut kıçı kurtaracak bir son dakika gelişmesi olur. Ya da sabahlanır olur. Ama illa ki yetişir o projeler, işler.

All Quiet On The Western Front

2009-05-08T23:47:00.003+03:00

Ta lisedeyken izlemiştim filmini. Şimdi nereden aklıma geldi bilmiyorum. Filmi de çok net hatırlamıyorum. Birinci dünya savaşında geçtiğini hatırlıyorum sadece. Bir grup gencin savaş süresince yaşadıkları ve yaşadıklarının onlarda yarattığı değişikliklerle ilgili olduğunu hayal meyal hatırlar gibiyim. Fakat filmde aklıma oldukça net kazınmış bir final sahnesi var ki bence sadece savaşın değil hayatın trajikliğini göz önüne getiriyor.

filmi izlemek isteyenler ve sonunu öğrenmekten rahatsız olacaklar varsa buradan sonrasını okumasın:

SPOILER
Bana final sahnesinde en trajik gelen nokta kısacık bir an için ana karakterin (ne yazık ki adını hatırlamıyorum) yaşadığı gerçeklikten kopup, "yaşamın güzel bir yönünü" görmeye ve onu resmetmeye başladığı an vurulup ölmesi.
SPOILER

Değişim de değişir

2009-04-24T22:58:00.007+03:00

-Ben çok değiştim Neriman.

Neriman da herskimse.

Olay şudur, bazı bazı kendi içime dönüp baktığımda ve kendimi bir ceset misali otopsiye yatırdığımda daha önceki otopsilerde gördüğüm bir takım şeyleri göremiyorum. Bu sürekli bir şey mi bilmiyorum. Olsa da olmasa da pek umrumda değil. Zaten otopsi de ölülere yapılır canlılara yapılmaz. Demek ki ben ölümüşüm bikaç kez. Olmadı. O zaman muayene demek daha doğru. İçimde bir kanser gibi kontrolsüzce büyüyen bir şey yok en azından.

Fekat güzel birşey bu. Zaman zaman oturup kendi hakkımda uzun uzun düşünüyorum. Kimdim ben; şimdi kim oldum, kim olmaya doğru gidiyorum? Karakterim sabit kalmadı hiçbir zaman. Sürekli değiştim. Çevrem de benimle değişti. Çevremde değişmeyenler de benimle değişti (of bunu tamamen vurguyla konuşarak anlatmak gerekir böyle çok anlamsız oldu).

Bazı şeylere karşı heyecanımı, isteğimi kaybetmişim gibi geliyor. Son zamanlarda bende tek değişmeyen şey sanırım değişik müziklere karşı olan ilgim. Ama o bile değişti. Eskiden farklı metal grupları keşif etmekten haz alırken şimdi bambaşka şeylerin peşindeyim. Örneğin geçen hafta Koby Israelite'i keşfettim. Ondan önce Miasma & The Carousel Of Headless Horses'ı. Genelde Avant-Garde olarak adlandırılıyor yaptıkları müzikler fakat bence illa bir etiket yapıştırmak çok saçma. Sadece güzel müzik yaptıklarını söyleyebilirim. Fakat bir diğer yandan eskiden sevdiğim ve takip ettiğim metal gruplarını da hala aynı keyifle ve "gazla" dinlemeye de devam ediyorum. Zaten yeni dinlediğim gruplar metal olmasa da arada metal müzikten esinlenmeler kullanıyorlar. Kullanmayan da çok var.

Etnik müzik, çingene müzikleri (daha çok doğu ve orta avrupa) ve jazz'dan eskiden hiç hoşlanmamama rağmen son zamanlarda dinlediğim müziklerde bu müziklerden çok fazla esinlenme var. Fakat biraz daha deneysel ve kendilerini daha özgür bıraktıklarını söyleyebilirim son zamanda dinlediğim müzisyenlerin. Belki bir John Cage ya da Xenakis değiller belki (kimse kalkıp burada bana ukalalık yapmasın lütfen) ama yine de müzik icra edilen mecrayı ve müzikal konvansiyonları çok farklı şekilde kullanarak oldukça modern sayılabilecek (fakat çok daha melodik ama melodik olmayanlar da var) düzenlemeler yapıyorlar.

Sonuçta müzik zevkim aslında değişmedi. Ufkum genişledi. Eskiden beni ben yapan şeyleri herhangi bir sebepten elimin tersiyle bir kenara itmiyorum. Tabi ki müzik olsun, ya da ilgilendiğim başka bir konu olsun onunla ilgili olan bilgim ve birikimim arttıkça daha önce beni ben yapan şeylerin üzerine ekliyorum. Sanırım bunu da en iyi dinlediğim müzik anlatıyor. Hiç bir zaman mainstream müzikten çok hoşlanmadım. Fakat dinlediğim müzik de bir alt-kültür ürünü olarak kapitalizmin kuralları çerçevesinde kendi pazarı olan ve bu pazarda dolaşımı olan bir müzikti. Hala da öyle. Fakat yine de bir çok müzikten çok daha düşük sayıda dinleyici kitlesine sahip.

Bu bir elitizm mi? Daha mı yüksek kültür ürünü benim dinlediğim müzik? Bence öyle. Çok daha komplike bir müzik; birikim, bilgi ve bilinç gerektirdiğine inanıyorum. Bu bilgi, birikim ve bilinç de sadece müzik konusunda değil daha birçok şeye bakışımı değiştiriyor. Değişitiriyor ama beni bambaşka bir insan yapmıyor. Hatta tam tersi çevremde beni daha önceden tanıyan ve seven insanlarla paylaşacak daha çok şeyim olduğu için daha heycanlı hissediyorum kendimi. Fakat bazen de çok yalnız hissediyorum çünkü onlara bu birikimi direkt ben aktarmak zorunda olduğum için ben aktarana kadar ve onların da kendi çabasıyla biraz kendilerini geliştirene kadar yapacak pek birşeyim olmuyor. E her zaman da ilgi duymuyorlar haliyle. Sonuçta onların da kendi ilgi alanları var.

Gerçi annem deişikliğe karşı çok tutucu olduğumu söylüyor ama bana öyle gelmiyor. Hayatımda bazı şeylerin sabit kalmasını tercih ettiğim doğru ama değişikliği, değişimi severim. Ya da belki değişik olup aynı kalmayı seviyorumdur. Farklı olmayı. Herkes gibi olmamayı. Farklı olmak adına aynı olmayı değil ama gerçekten farklı olmayı. Belki seviyorum farklılığımdan dolayı olan bu yalnızlığı. Anlayan anlıyor beni. Anlamayana da anlatırım derdimi. İlgisini çekerse kalır yanımda bir sürü güzel şey paylaşırız. Çekmezse el sıkışırız yüzeysel bir şekilde ilişkimize devam ederiz değil mi?

Miasma

2009-04-03T01:06:00.002+03:00

Bu yazıya başlamak oldukça zor oldu. Birkaç kez başlayıp sildim. Aklımda yazacak bir konu vardı onu da unuttum. O yüzden bugün en son aklımda kalan şeyden başlayacağım. Biraz karışık bir yazı olabilir. Hatta muhtemelen benden beklenmeyecek derecede duygusal da olabilir. Hatta ve hatta (kendi adıma) tekrar dönüp okuduğumda silmek isteyeceğim belki de sileceğim bir yazı olacak.

Konu şu: Geçen sene bu aralar kaybettiğim bir arkadaşımla ilgili bir röportaj yaptı Ece benimle. Röportaja başlamadan önce rahat olacağımı düşünüyordum. Bir şekilde konuşmaya başladım. Bir yere kadar gayet iyi de gittim fakat geriye dönüp yaşadıklarımı anlatırken bir anda kendim bile neler olduğunu anlamadan ağlamaya başladım. Ağlamamak için kendimi tutup konuşmaya devam etmeye çalıştıkça daha da şiddetlenmeye başladı ağlamam. Neyse bir şekilde konuşmamı bitirebildim. Merve'yle kardeşim kadar yakın bir ilişkim yoktu ama erkek arkadaşı en yakın arkadaşlarımdan biriydi ve Merve'yle de senelerce aynı havuzu paylaştık. Röportaj sırasında da bahsettim, gülüşüne bayılırdım Merve'nin. Zaten çok sevimli bir insandı, bir de o kacaman gülücüğünü yüzüne kondurunca, gamzeleri ortaya çıkınca karşısındaki insanın da onunla gülesi geliyordu. Çok pozitif olduğunu hatırlıyorum. Ya da ben denk gelmedim. Ya da hep aklımda o gülüşü var. Kocaman gamzeleriyle. Neyse...

Duygusallık bana göre değil. Pek becerebildiğim bişey değil. Gerçi sevdiğim insanlara destek olmak, onları sevdiğimi göstermek için elimden geleni yapmaya çalıştığıma inanıyorum.

Bir de bugün Sabancı'da yurtta kalmaya başladığım ilk sene oldukça yakın olduğum bir arkadaşımı daha kaybettiğimizi öğrendim.

Herneyse... Bir şekilde konuyu duygularımı yaşamayı çok beceremediğimi ama onlardan kaçmadığımı fakat rasyonel olmayı tercih ettiğimi yine de rasyonellik ile duygusallık arasındaki dengeyi çok iyi kurduğumu düşündüğüme getirecektim ama kafam çok dağınık sanırım.

Yine de -özellikle son zamanlarda- yaşadığım birkaç deneyimden şunu çıkardığımı söyleyebilirim. Ne zaman mantığımı terk edip de tamamen duygularımın bana yön vermesine izin versem duygusal açıdan çok daha fazla inciniyorum.

Bir de bugün şöyle birşey düşündüm -nereden geldi aklıma hatırlamıyorum- "Sanırım ben hiç aşık olmadım ve aşık olacak bir insan da değilim" [ama aşık olunacak bir insanım =)] ardından da şu geldi "ulan günün birinde öyle bir insan çıkacak ki karşıma, beni köpek edecek, bu dediklerimi boğazıma tıkayacak". Neyse en azından kısa vadede böyle bir insan gözükmüyor. Yani rahat rahat bu düşüncemi sürdürmeye devam edebilirim.

Mimlenmişim

2009-04-02T00:22:00.003+03:00

Selamon tarafından mimlenmişim efendim. Mimimizin konusu şu şu anda yayında olmayan zamanında çok sevdiğimiz 3 dizi. Daha yepisyeni yayından epik bir son bölümle kalkan ve aslında orjinalitesi 1970 sonları ve 1980 başlarına dayanan dizi Battlestar Galactica tartışmasız bir numaramdır. Efendim dizinin bilim kurgu ile fantastik öğeleri müthiş bir şekilde harmanlamasının ötesinde derinden verdiği varoluş felsefesinin yanına müthiş ses ve görüntü efektlerini ekleyince ortaya gerçekten bir televizyon şaheseri çıkmış.

İkinci tercihimi ise sevgili kardeşim ile ortak olacak: Get Real hayatımda izlediğim en iyi drama dizisini olduğunu söylemekte en ufak tereddüt etmem. Hayatımda izlediğim en iyi drama dizi. Bakın hiç tereddüt etmedim. Ayrıca Anne Hathaway kızımızın da o zamanki genç yaşına rağmen altından müthiş kalktığı çok cici bir abla karakteri vardı. Sıradan bir ailenin sıradan yaşamına çok sıradan bir bakıştı bana kalırsa dizi. Ki bence dizinin güzelliği buydu. Hiç abartı yok, macera yok, kazanan ya da kaybeden yok. İsmi gibi oldukça gerçekçi bir yaklaşımı vardı dizinin hayata.

Son tercihimi ise bir komediden yana kullanaran Married With Children diyorum. Evet fazla söze gerek yok bence bu diziyle ilgili. CNBC-E'de her bölümünün her tekrarını izlemişimdir fakat bu yine de kendimi yerlere atarak gülmekten alıkoymamıştır beni.

Ben kimleri mimlesem?

Sel
fıtfıt :)
tankut

sizleri mimledim hadi bakalım.

Durum

2009-04-01T20:15:00.006+03:00

Geçen haftadan beri ufak ama hoş şeyler oldu.

Mesela Cuma günü The Haunted konserine gittim ve çok iyi vakit geçirdim. Onun detaylarını burada okuyabilirsiniz. Onun dışında dün dördüncü dövmem tam olarak bitti ama aslında büyük bir kompozisyonun bir parçası bu dövme ama çok mutlu oldum çünkü uzun zamandan beri yaptırmak istediğim bir dövmeydi. Bahsetmemiştim ama doğumgünümde başlamıştım dövmeye. O gün de dövmemin konturları bittikten sonra Erkan, Yeşim ve Pınar'la önce bişeyler yiyip sonra Divan pastanesinde biraz vakit geçirdik. Baya keyifliydi. Aynı günün akşamı Battlestar Galactica'nin final bölümünü izledim.

bu benim yeni dövmem

Onun dışında uzun zamandan beri manyak gibi araştırdığım ve sadece şarkılarını myspace'ten dinleyebildiğim Miasma & The Carousel Of The Headless Horses isimli müthiş grubun albümünü ve EP'sini bulup indirdim. Deli gibi dinliyorum pazartesiden beri. Bu grupla ilgili de müzik blog'uma bir eleştiri yazacağım kesinlikle.

Şimdlik budur.

Esen kalın.

Tümden Gelelim Tüme Varalım

2009-03-26T22:22:00.005+02:00

Hayat ve matematik ile ilgili bazı düşüncelerimi sanırım önceki bloglarımdan birinde belirtmiştim. Kesin sonuçlar, bilinmezler, "Do not exist"ler, payda 0, yutan eleman, yaklaşık sonuşlar, istatistik, olasılık vs.

Konu bireyselliğe ve kişisel deneyimlere gelince genelde insanların başkalarının deneyimlerinden ya da common knowledge veyahut daha rasyonel bazı malumat ve bilgilerden faydalanmak yerine kendilerini kendi küçük dünyaları ve önemsiz deneyimleriyle sınırlandırdıklarını gözlemliyorum ben. Tabi böyle olunca ufak problemleri ya da mutlulukları onlara çok büyük ve önemli şeylermiş gibi geliyor. Fakat yine de göz ardı edilmemesi gereken şöyle bir durumda var; kendi hayatımızda var olduğunu fark etmediğimiz bir şey bizim için onu fark edene kadar aslında var olmuyor. Hergün önünden geçtiğiniz ve fark etmediğiniz bir dükkan olduğunu düşünün mesela. Bir gün fark ediyorsunuz ve o dükkanın önünden her geçişiniz bir anda belleğinizde o dükkan sanki hep oradaymış gibi canlanıyor. Ama belki de o aslında her zaman orada değildi. Ya da oradaydı. Fakat bu o dükkanın, daha doğrusu o "mekan"ın kendine ait geçmişinin tamamen farklı bir gerçekliği olduğu olgusunu değiştirmiyor. Demek istediğimi umarım anlatabilmişimdir.

Bir diğer yandan etrafımızda olan biten "herşey"den haberdar olmamız, dünyanın bütün bilgisine sahip olmamız da imkansız. O yüzden kendi bildiklerimizi mutlak kabul etmek, doğruyu ve yanlışı, güzeli ve çirkini, gerçek ile yalanı (ya da simulasyonu) çok kesin çizgilerle birbirinden ayırabilmek oldukça zor. Özellikle doğru veya yanlış herhangi bir malumatın oldukça hızlı yayıldığı bir iletişim ağına sahip olduğumuz bu dönemlerde gerçeğin önemi fazla kalmıyor. Bir zamanlar dinin yaptığı dogmatik ve kesin kabul edilmesi gereken ya da kabul etmemizi bekleyen bir çok kaynak var şimdi. Marx muhtemelen "Din kitlelerin afyonudur" derken günümüzde yazılı ve görüntülü medyanın, kitle iletişimin ulaşabileceği bu gücü öngörememişti. Çünkü şu anda dinin yerini tutabilecek kadar güçlü bir iletişim, haber ve malumat alma/verme sistemi mevcut. İnsanlar TV ekranında gördüğü, internette bilgisayar ekranından okuduğu, radyoda duyduğu herhangi bir şeyi o konuda yeterince bilgi sahibi olmadan fanatikçe kabul edip savunmaya o kadar meyilli ki. Bence burada işin daha da ironik kısmı bu mecraların "din"i de kullanarak da insanları bir şekilde kontrol etmesi. Din tabi ki her zaman güçlü bir iktidar aracı fakat dini de kontrol eden şu durumda başka bir mecra olduğu için ben kitle iletişimini dinden çok daha kuvvetli bir iktidar aracı olarak görüyorum. Tabi bu benim fikrim; ben buldum diyemeyeceğim. Plagiarism'e girer. Bu fikre kapılmamda baş etkenlerden biri kuşkusuz Baudrillard'dır.

Özellikle internet insanlara inanılmaz bir sosyallik sunarken bir yandan da inanılmaz bir yalnızlığa ve izolasyona doğru çekiyor insanı. Aynı anda yüzlerce, binlerce insanla kendinizle ilgili oldukça mahrem birçok şey paylaşabiliyorsunuz. Doğruluğu oldukça şaibeli "bilgi"lere ulaşmak oldukça kolay (wiki, ek$i vb.). Bir yandan bireyin gerçekten kendine ait birşeyler bulması için inanılmaz geniş, uçsuz bucaksız imkanlar sağlarken aynı zamanda bireyin beynini gereksiz, yanlış ya da tam doğru olmayan, eksik bir sürü şeyle donatmasına neden olabiliyor.

Kaynağı ne olursa olsun (kitap, dergi, internet vb.) yeni bir bilgi edindiğimde daha önce bildiklerimin ışığında bu yeni bilgiyi sorgularım, ya da tam tersini yaparım. Daha önce bildiklerimi yeni öğrendiğim bilgi ile sorgularım. Ki bu çağda olması gerekenin bu olduğunu düşünüyorum. Okduğum, gördüğüm ya da duyduğum bir şeye saplanmak yerine kendimi bulmak ve geliştirmek adına her yeni bilgiye şüpheyle yaklaşıyorum. Kulağa biraz nihilistçe gelebilir ama dogmatik olmaktan daha iyi sanırım. Sonuçta insanın kendini bulması uzun bir süreç. Hayatının tamamını alabilir. Almalıdır. Kendimi karakter olarak da sahip olduğum bilgi olarak da yeterli görmemeyi tercih ediyorum.

Hayatımda mutlaka "olduğum gibi kabul edilmek" istediğim ütopik bir dönemim olmuştur. Hatırlamıyorum. Bu bencillik. Bencillik kötü değil. Ben de bencilim; herkesten önce kendimi düşünürüm. Herkesten çok kendimi severim. Ama bu huyum diğer insanları da çok sevmemi sağlıyor. Kendi mükemmelliğimle etrafımdaki insanlara da tabiri caizse "level atlatıyorum" =) Fakat "beni böyle kabul et ya da benimle muhattap (ya da muattap ya da muattab ya da herneyse) olma" genelde karşınızdaki insan sizde onu rahatsız eden birşey olduğunu belirttiğinde verilen bir cevaptır. Böyle bir durumda bu şekilde kestirip atmak yerine "benim bu hareketim, özelliğim eğer karşımdakini incitiyorsa, kırıyorsa ve sadece bu insan değil başka insanlar da aynı şeyden rahatsız oluyorsa bu bana da zararlı olan birşey olabilir" diye düşünmek ve belki o özelliğimizden kurtulmamız gerekebilir.

Hayatınızda belki size çok faydası olabilecek, çok sevebileceğiniz ya da sizi çok seven bir çok insanı kaybetmenize neden olabilirsiniz farkına varmadan. Yapılması gereken şey sadece durup biraz düşünmek ve bazı şeylerin farkına varmak.

PS: bu blog'u yazarken daha önce çok fazla dinlemediğim bir maudlin of the well albümü olan My Fruit Psychobells...a Seed Combustible albümünü dinliyordum. baya muhteşemmiş.

Photographers, Designers, Illustrators, Are Suckers

2009-03-19T22:30:00.003+02:00

Hatunun meme ucunun aşağı yukarı tekabül etmesi gereken yerde ceket düğmesi olması kasten mi yapılmış yoksa tesadüf mü?

17 Mart 2009 Salı

2009-03-17T22:07:00.002+02:00

A Textbook Tragedy diye bir grubun Intimidator albümünü 3 kez ard arda dinledim dün. Çok sevdiğimden değil. Anlamaya çalıştığım. Albümün çok iyi olduğunu hissediyorum. Fakat yakalayamadığım birşeyler var. Onları yakalamaya çalışıyorum. Bİraz yakaladım. Ama sanırım yakalamak için yolda başka hiçbirşeyle meşgul değilken dinlemem lazım. Kolay bir albüm değil. İyice kendini vererek dinlemesi gerekiyor insanın.

10 Mart 2009 [Part II]

2009-03-10T00:38:00.002+02:00

Şimdi msn'de Ersin'le konuşurken Ulver'in son albümünden bahsettim de.

Albüm gerçekten çok enteresan. Oldukça yavaş, depresif ve tribal.

Hatta aşağı yukarı şu şekilde açıkladım albümü Ersin'e:

Paralel evrenlerden kesişik galaksilere zırplar gibi. Rüya soundtracki olabilir. Bir çok alakasız şey aynı anda karşısına çıkıyor insanın sanki. Trenle Alice'in harikalar diyarından ağır çekim transit geçerken pencereden yansıyanlar. Otlar, çimenler, çiçekler, mantarlar. Bir biriyle alakasız bir çok kesitler. İnsanlar ve masalsı yaratıklar bir arada. Hem kırmızı başlıklı kız. Ama olgunlaşmış. Bir tarafta da Caspar David Friedrich ve William Turner'ın tablolarını anımsatan bir atmosfer. Hem hüzün hem huzur bir arada. Mutluluk yok ama mutsuz edecek birşey de yok insanı. Yine de gerginlik yaratan bir sakinlik var.

Bir kısmı gerçekten Ersin'e anlattıklarım. Bir kısmını da şimdi ekledim.

10 Mart 2009 Salı

2009-03-10T00:06:00.002+02:00

Neredeyse 1 aydır hiçbirşey yazmıyorum. Yazacak birşeyim olmadığından ya da tembellikten değil. Pek vaktim olmadığında. Vaktım olduğunda ise yazmak istemicek kadar yorgun oluyorum.

Gerçi çok ciddi değişiklikler olmadı hayatımda ya neyse. Bir takım şeyleri aslında istediğimi sandığım kadar istemediğimi fark ettim. Lamb of God'ın, Pure Reason Revolution'ın son albümlerine ve Orange Tulip Conspiracy'nin albümlerine kafayı taktım biraz (bir de yatmadan önce son zamanlarda Ulver'in Shadows of the Sun albümün dinliyorum birazcık depresif ama iyi geliyor yatmadan önce). Uzun zamandır hiç review yazmadığım müzik blogcuğuma onlarla ilgili birşeyler yazacağım. Onun dışında Ispanak ile emin adımlarla kariyerimize devam ediyoruz. Bu da beni inanılmaz mutlu ediyor. Önümüzde 3 kesin bir tanesi (teknik olarak) bugün, 3 tanesi de muhtemel konserimiz var. Bu muhtemel konserlerden 1 tanesi oldukça büyük bir organizasyon diğer ikisi de oldukça sıkı festivaller. (fingers crossed).

Hayatımda herşey yolunda ve çok mutluyum. Annemi ve kardeş(ler)imi çok seviyorum. Onlar sayesinde kendimi hiç yalnız hissetmiyorum. Bir de gerçekten her zaman yanımda olacağından şüphe duymadığım arkadaşlarım da var. Daha ne olsun =)

Sanırım bundan sonra hedeflerimi biraz büyütmem lazım. Çünkü müzik, iş ve okul konusunda kendime koyduğum hedeflere şu anda ulaştım. Yeni hedeflerim hepsinde bir sonraki aşmaya geçebilmek (ki müzikte bu da olacakmış gibi duruyor).

Şu anda hayatımda tek boşluğunu hissettiğim şey sanırım hem güzel, hem entellektüel, hem de karakteri sağlam (kısa süreli keyifler için kendini abuk subuk şeylere, kişilere kaptırmayan; kendine güvenen, kıskanç olmayan; özgür ama düşünceli vb.) bir sevgili. Çok ütopik sanki ama bulan da buluyor. Ben neden bulamayayım ki şimdi (şimdi değil tabi genel olarak).

Sıkıcı bir blog oldu bu =)

High Hopes

2009-02-18T23:41:00.004+02:00

Nostaljik olacak biraz ama dün ofiste High Hopes dinlerken çok sevdiğim bu PF şarkısının hayatımda oturduğu köşenin bambaşka olduğunu hatırladım bir anda.

PF'nin dünya üzerinde dinlemekten en çok haz aldığım gruplardan olmasının yanında hem bu grubu "en az" (kelmi anlamıyla) benim kadar seven insanlarla birşeyler paylaşmak hem de bu insanlarla beraber çok sevdiğimiz PF'yi kendimizce yüceltmek için bir projede çalışmak çok keyifliydi. Keyifin ötesinda hayatımda daha duygulandığım başka bir an hatırlamıyorum desem herhalde yalan söylememiş olurum.

Bunların ötesinde her anlamda PF adına Türkiye'de yapılan en önemli organizasyon olduğunu ve hak ettiğinden çok daha az övgü ve ilgi gördüğünü düşünüyorum bu projenin. Bir grup üniversite öğrencisi tarafından bir yılı aşkın bir sürede kan, ter ve gözyaşının birbirine karıştığı yoğun bir hazırlık döneminin ardından sahneye konulan müthiş görsel ve işitsel bir şov vardı. Kendi ürettiğimiz custom videoların ve sahne dekorlarının yanında PF'nin kendi görsellerini de kullandığımız ve biraz (sadece High Hopes'ta aslında) performans da eklediğimiz bu şov, hayatım boyunca unutmayacağım ve hatırlayıp da bu video'yu izledikçe tüylerimi diken diken eden bir anı olarak kalacak hayatımda.

İşte o müthiş gecenin son 10 dakikası da burada. Gerçekten inanılmaz bir finaldi. Daha sonra diğer videoları da koyacağım blog'uma.

Bunu da Bunu da Alın Bana!!!!

2009-02-18T12:28:00.002+02:00

Buraya bakın

Doğumgünüm Yaklaşırken...

2009-02-17T14:04:00.003+02:00

21 Mart Cumrtesi

aşağıdakileri istiyorum:

Bunun erkeği kalmamış sanırım ama arayın bulun banane.

Bu buradan

Bu buradan

Bu da buradan alınır.

Biraz da Komiklik ve Her Zamankinden

2009-02-11T22:23:00.003+02:00

Totally Looks Like diye bir siteye rastladım bugün stumble ederkene. İki tane seçmece imaj da koyayım buraya beğenen olursa girsin diğerlerine bakıversin değil mi?

Bir süredir yazı yazamıyordum blogcuğuma. Bu aralar hayatımda pek bir değişiklik yok. İş ve ev arası mekik dokumaca devam ediyor. Yalnız geçen perşembeydi sanırım. 29 Ocak olması lazım. Şirketle ilgili çok içaçıcı olmayan gelişmeler yaşandı. Tek tasarımcı kaldım baya bir yük bindi omuzlarımla. Allahtan patron da iyi kötü Freehand kullanabiliyor ve tasarımdan biraz anlıyor da elimizdeki 5 işten 4ünü ben yapıyorsam 1 tanesini o yapıyor.

Çok önemli bir müşteriye teklif vermek için cumartesi günü tam gün ötesi çaılşmak zorunda kaldım. Maaşlarımızı alamamıştık ama haftasonu içi sağolsın patron bana biraz borç verebildi. Saat 23.20 gibi işten çıktım direkt Taksim'e uçtum. En son tek başıma Taksim'e gittiğimde de inanılmaz eğlenmiştim yine çok acayip bir gece (ve sabah) geçirdim. Eskiden servis elemanlığı yaptığım Dogzstar'a gittim ve yine içtiğim içkilerin yarısından fazlasına para ödemedim. hehehe... Eskiden beraber çalıştığım Salih'le bol bol muhabbet ettim. Manyak patronlarımla takıldım. Arada iki tane (kardeş olan) patron birbirine girdi, onları ayırdım. sabah 5 gibi mekan kapandı ve biz de terk eyledik mekanı. Salih, Ecem, (ay diğer kızın adını unuttum) ve Dağhan. Bu elemanlardan sadece Salih'i tanıyordum önceden. Hamurabi'de börek yedik. 8'e doğru mekandan ayrıldık ve eve gittim. Tabi ki dolmuşta uyuyakaldım ama allahtan Selamiçeşme gibi evime çok uzak olmayan bir yerde uyanıp 10 dakika içinde eve varabildim. Sabah saat 10da liseden iki arkadaşımla (İnsu ve Merve) kahvaltı sözüm verdı (ki ben ayarlamıştım). Hemen duş aldım leş gibi isgara kokan kıyafetlerimi değiştirip tekrar evden çıktım. Akşa 18 - 21 arası Ispanak ile provam olduğundan gitarımı ve pedalımı da aldım. Yolda Can'ların eve uğrayıp eşyalarımı bıraktım ve Merve ve İnsu'yla buluştum. Çok keyifli bi kahvltı ettik ve çok güzel sohbet ettik. Sonra Can'lara döndüm. Tam evden ieri giriyordum ki beni "hadi dans etmeye gidiyoruz helelöööööy" diye dışarı attılar. Baya bir kaybolma seansından sonra gideceğimiz mekanı bulduk. Haliyle geç kalmıştık.

Dans olayı da şöyle bir şeymiş; Ayşe diye bir arkadaşım !f İstanbul'da çalışıyor ve onun açılış partisinde belli bir koreografiye göre dans edilecekmiş vs. vs. gittiğimiz yer bi dans stüdyosuydu. Biz biraz işin dalgasındaydık ama baktık olay ciddi hemen ortamı terk ettik. Eve dönüp provaya kadar Wii oynadık =) prova bittiğinde ise 36saati aşkın bir süredir uykusuzdum. oğrudan eve döndüm ve eve geldikten 1 saat sonra kadar bayıldım direkt.

Bu seferki yazımda hiç öyle entel kuntel muhabbetlere girmedim. ehiehieh. böyle.

Brainstorm

2009-02-03T00:52:00.002+02:00

Hayat genelde birşeylerle mücadele ederek geçiyor. Zaman ilerlerledikçe ve daha ciddi sorunlar çıktıkça karşımıza bir zamanlar dünyamızı yıkan olayların ne kadar ufak ve üzülmeye çok da değer olmadığını, zamanında gereksiz yere aşırı tepki vererek hayatımızı kendimize zehir ettiğimizi anlıyoruz.

Belki bazı şeyleri anlamak için belli bir olgunluğa ulaşmak gerekiyor ya da bazı şeyleri yaşamak. Belki de hakkaten birkaç sene, hatta birkaç ay önce (belki birkaç hafta önce) hayatımızın en büyük problemleri hayatımızın o dönemi için öyle. Yine de çok da büyütmemek gerekiyor bazı şeyleri. Ben gerçekten "sorun" ve "zorluk" denilen şeylerin ne olduğunu geçtiğimiz 1 sene içinde öğrendim belki.

Aile içi problemler, geçim sıkıntısı, hayatıma girip çıkan kızlar, iki yüzlü insanlar, kimden ve nereden çıktığını anlamadığım iftiralar... Sonuçta bu yaşadıklarımın sonunda hayatta gerçekten neyin önemli olduğuna kesin bir karar vermeye çok yaklaştığıma inanıyorum. Karar verdim mi tam olarak? Hayır. Fakat yine de sevdiğim kızın beni terk etmesinden, değer verdiğim ve bana da değer verdiğini düşündüğüm bir insanın bana kazık atmasından ya da tuttuğum takımın maçını kaybetmesinden daha önemli şeyler olduğunu anladım diyebilirim sanırım. Bunun ne olduğunu çok net olarak göremiyorum ama ne olmadığını (ya da neler olmadığını) en azından net olarak görebiliyorum.

Hayatın farklı alanlarını kesinlikle birbirinden ayrı tutup birbirine karıştırmamak gerekiyor. Mantıklı olmanız gereken yerde duygularınızı, amatörce uğraştığınız bir işe profösyonelliği sokmamak lazım. Tabi buna karar vermek de o kadar kolay değil. Mesela karşı cinse (cinsel ayrımcılık yapmayalım hadi "ya da kendi cinsinize") duyduğunuz ilgi duygusal mı yoksa fiziksel mi anlamak bazen oldukça güç oluyor. Anlamak için bazen deneyimlemek gerekiyor. Deneme yanılma da aslında bilimsel bir metod olduğundan dolayı bu ilginin ne olduğunu tam olarak anlamak için duygularınızı bir kenara bırakmanız gerekiyor. Kendimle çeliştim, farkındayım. Ama zaten ilginin sebebi duygusalsa o kenara bıraktığınız duygular siz istemesenizde aynen geri gelecektir.

Bir de bir insandan beklentilerinize o insanı iyice tanıdıktan sonra karar vermek gerekiyor. Yoksa uğradığınız hayal kırıklığı karşınızdakinin değil sizin kendi hatanızdır. Tabi bazen tanıdığınızı sandığınız insanları şöyle tekrar bir gözden geçirdiğinizde gerçekten ne kadar aptal durumuna düştüğünüzü görmek de acı bir gerçek oluyor.

İnsanlardan beklentilerimin seviyesi düştükçe hayattan olan beklentim artmaya başladı açıkçası. Neden bilmiyorum ama hayatımın geri kalanını yalnız geçirecekmişim hissine kapılmaya başladım. Çünkü haz aldığım şeyler, beni mutlu eden şeyler, keyif aldığım şeyler aynı zamanda bir o kadar nefretle dolduğum konular olmaya başladı. Bu yüzden ilgili olduğum şeylerle ilgili olabildiğince bilgi ve deneyim sahibi olmaya çalışıyorum. (gerçi bu aralar kitap okuyamama sorunum var ama halledeceğim onu).

Mesela "müzik". Bu aralar çok farklı ve yeni şeyler dinlemeye çalışıyorum. Ve kabul ediyorum ki dinlediğim şeyler o kadar kolay hazmedilebilecek şeyler değil. Ve itiraf ediyorum bir kısmını ben de çok hazmedemedim. Çoğunlukla daha kulağımın alışık olduğu hiyerarşik şeyleri daha kolay yakalıyorum haliyle ve onlara takılıyorum bazen. Fakat bazen o kadar bambaşka bir şey yakaklıyorum ki müzikte. Belki kulak alışık olmadığı için beyin başlarda bir engel koyuyor ve duymamı engelliyor o farklılıktaki güzelliği. Bu yüzden olabildiğince farklı şey dinleyip, deneyimlemeye çalışıyorum. Farklı sesler, tonlar, ritmler... Alışılagelmiş, geleneksel olan ses hiyerarşisinin dışına çıkışlar... Bazen öyle şeyler yakalanabiliyor ki. İşte o zaman gerçekten keyif almaya başlıyorum müzikten. Farklı müziklerin konvansiyonlarını bambaşka bir janra eklemleyen ve/veya adapte edebilen müzikleri de çok seviyorum. O an benim duyduğum uyumlu ya da uyumsuz bir sesler kompozisyonu değil. O müziği icra eden kişinin yaptığı müzik (türü/türleri), kullandığı enstruman, kayıt teknolojisi vs. konusundaki bilgilerini aktardığı bir lecture gibi geliyor bana. Eğlenmek ve tüketmenin ötesinde bir keyif alabiliyorum o zaman dinlediğim şeyden. Notadan fazlasını duyuyorum. Dahası bir şeyler öğrendiğimi düşünüyorum. Ve bu kalıpların dışına çıkabileceğimi hissettiriyor bana. Çünkü dinlediğim müzikte müzik üzerindeki hakimiyetin onun nasıl subvert (tam Türkçeye nasıl çeviririm bilemedim bunu) edebileceğini deneyimliyorum.

Fotoğraf konusunda da benzeri bir durum söz konusu mesela. Bir fotoğrafa sadece güzel diye bakmak çok aptalca geliyor bana. Çünkü o zaman fotoğrafı sadece bir görüntü olmaya indirgiyorsunuz. Öncelikle fotoğrafın bir süreç ve bir nesne olduğunu unutmamak gerek. Daha sonra ise tabi ki bir performanstır fotoğraf. Hem fotoğraf çekenin hem de fotoğrafı çekilenin performansı (tabi ortada fotoğrafı çekilen bi şahıs varsa). Fotoğraf sadece çekilen değil oluşturulan, bir süreçten geçen bir "nesne"dir. Ve bu süreçte bir görüntü işlenir. Tabi müzikte de olduğu gibi fotoğrafın bir tarihi vardır, farklı görüntüler oluşturmak için kullanılan farklı teknikler vardır. Bu da fotoğrafın tarihsel süreci boyunca farklılık gösterir. Bunların yanında tabi ki teknolojik bir takım gelişmelere de ister istemez bağlıdır fotoğraf. Kendisi zaten teknolojik bir gelişmenin ürünü. Hatta sırf bu yüzden fotoğrafın bir tarihi değil "evrimi" olduğunu söyleyen kişiler de yok değil. Çok çok kısaca özetlemek gerekirse güzel fotoğraf benim için hızlı tüketilen ve ticari bir estetiğin ötesine geçemeyen, çabuk ilgi çekip aynı hızla can sıkan fotoğraftır. Ortalıkta da bu tarz "güzel fotoğraf çeken" gırla insan var.

Nereden nereye geldim ya... Neyse işte sanırım bu düşüncelerim yüzünden yalnız kalıcakmışım gibi geliyor hayatımın geri kalanında. Ya da hayattaki yegane amacıma ulaşabilirsem belki o kadar da yalnız kalmam. Ama yine de yalnız olurum tahminen. Tercihen.

Shuffle

2009-01-23T00:27:00.001+02:00

İki gündür iş yerinde bütün müzik arşimi listeleyip (gerçi çok kısıtlı bir bölümü var iş yerindeki bilgisayada arşivimin) shuffle yöntemi ile müzik dinlemekteyim. Baya uzun zamandır yapmıyordum. Ne kadar zevkli olduğunu unutmuşum. Ama yine de albüm albüm müzik dinlemek daha hoşuma gidiyor.

Ofiste Bir Günümden Bir Alıntıcık

2009-01-16T20:49:00.004+02:00

Patronum (Erkan) ofisin hemen karşısındaki Yücel Simit'ten simit sipariş etmiştir ve saat 5'ten sonra sipariş göndermedikleri için ben alıp getirmişimdir siparişleri. Mutfaktan tabak ayırlamaya çalışırken:

Erkan: Aşkım gel burada yiyelim simitleri.
Ben: Tamam Bebeem.
.
.
.

Seviyorum işimi ve patronumu.

Plus

2009-01-15T23:49:00.001+02:00

John Zorn's The Moonchild Trio

from AllTimeGreatestHits

Note To Self

2009-01-15T23:09:00.001+02:00

A Textbook Tragedy
Baroness
Mouth of the Architect
Kylesa

from MusikFactory

Arada Bir Yapılması Gereken

2009-01-06T08:05:00.002+02:00

Sabah 6'da kalkıpofiste henüz kimse yokken bilgisayar karşısında kahve içip blog yazmak =)

Bir de bu akşam Dogzstar'da konserim var Ispanak grubu ile. Gelsenize =)

Before I Die I Want To... Part II

2009-01-05T01:31:00.002+02:00

Kardeşim bir önceki posta yorumunda sormuş sen ne yapmak isterdin diye ölmeden önce. Ben de yeni bir post olarak yazayım dedim.

Açıkçası yapmayı düşündüğüm ya da istediğim özel bir şey yok. Öleceğimi bilsem bile normal hayatıma devam ederim. Ki zaten hepimiz öleceğimizi bilerek yaşıyoruz. Çok enteresan geliyor bu bana.

Before I Die I Want To...

2009-01-04T10:34:00.002+02:00

http://beforeidieiwantto.org/

Nicole Kenney ve KS Rives isimli iki tane insancığın projesiymiş. Bütün polaroidlere bakamadım ama hoşuma gitti fikir. Bu amcayı da Robert Kolej'de çok sevdiğimiz bir müdürümüz vardı Mr. Pelosi diye, ona acayip benzettiğim için seçtim. Bakılası bence.

Rüya Gördüm

2009-01-02T00:06:00.000+02:00

Uzun zamandır rüyamda savaş görmüyordum ve de bana zarar gelmiyordu rüyalarımda. Geçen gece rüyamda savaş gördüm ve sırtımdan vuruluyordum sonunda. Öyle uyandım.

Yılın Son Günü

2008-12-31T00:08:00.001+02:00

Bazen babam gibi davranıyorum. O zaman sevmiyorum kendimi. Ha babamın hiç mi iyi yönü yok? var. Ama ben olumsuz davrnaışlarını taklit ettim zaman (istemsizce) rahatsız oluyorum zaten.

Happy New Year

2008-12-30T16:17:00.000+02:00

28 Aralık Pazar

2008-12-28T11:36:00.002+02:00

Dün Ali Artun'un kitabını bitirdim sonunda. Biraz uzun sürdü ama işten eve evden işe yolculuk yaparken okuyabildiğim için anca bitti. Evde kitap okuyamıyorum. Neden bilmiyorum ama çabuk dağılıyor ilgim kitaba.

Bir de güldüm güldüm, kendimi yerlere attım kahkahalarla sonra da yattım uyudum.

1 Is The Loneliest Number

2008-12-27T01:04:00.002+02:00

Keşke hayat matematik kadar kesin olsa. Gerçi matematikte de bazı çıkmaz durumlar N/A denklemler oluyor. Fakat o durumların bile bi kesinliği var kendine özgü.

mtematikle aram baya iyiydi Lise'de şimdi ise tekrar falan yapmadığım için uzun zamandır çok çok unuttum. Sayıları severim.

sevdiğim sayılar mesela 1, 3, 11, 16, 21 ve 83'tür.

Hepsinin hayatımda önemli yerleri var 21.03.83 doğum tarihim.

16 şu ana kadar oturduğum ve en sevdiğim apartmanların ve İstanbul ilçesinin numarası.

11 ortaokulla ilgili bir anısı var bunun da. uzun hikaye değil ama yazmak istemedim.

1 ise malum the loneliest number.

Fakat 1 enteresandır. Bazen fazlalıktır. Bazen herşeyinizdir. Bazen etkisizdir. Bazen en iyi olmayı, liderliği temsil eder.

1 bazen yeter size. her zaman da yetebilir.

21 Aralık Pazar

2008-12-21T22:34:00.003+02:00

Bazen fazla egoist olduğumu düşünüyorum ama çevrem (ailem, yakın arkadaşlarım vs.) de bunu tetikliyor bir çok zaman. Zaten koç burcu olmanın getirdiği bir kendine güven ve kendini beğenme durumu var. Bir de etraftan aşırı olumlu tepki alınca gaza geliyor insan.

Yine de... Tanıdığım en zeki insan değilim, en yakışıklı da değilim veya ingim olan herhangi bir alanda en yetenekli... Ama hepsinde ortalamanın oldukça üstündeyim =D hehe...

In Spite Of...

2008-12-21T03:37:00.003+02:00

Blog'umda müzikle ilgili şeyler yazcağımı söylemiştim daha önce.

Saybia'nın "in spite of" şarkısını lisedeyken ve üniversitenin ilk bir iki yılında inanılmaz severdim ve çok dinlerdim. Çok uzun zamandır dinlemiyordum (hala çok seviyormuşum). Çok güzel şarkı. =)

Bu kadarcık. hehe...

Çok Yoğunum

2008-12-18T02:29:00.001+02:00

Bu mevsimde evde nasıl sivrisinek olabilir? Bunun açıklamasını istiyorum!

Dünya'nın Çapı...

2008-12-17T18:33:00.004+02:00

Ay çok güldüm. Facebook'ta Fan Page'im var bi tane. Tanımadığım acayip insanlar hayranım oluyor.

örneğin:

Vítor André Ferreira Monteiro
Leonardo Hip Herrera

ama favorim budur: 阿謙

kendisi uzak doğulu bir emo genç :D

I wanna...

2008-12-17T18:23:00.002+02:00

Yazılarıma başlık mı koysam? Daha mı fiyakalı olur o zaman?

NIN'in Closer şarkısını seviyorum. Çok romantik bence.

DANGEROUS PINGU

2008-12-16T11:44:00.003+02:00

VERY VERY DANGEROUS! REPORT TO THIS NUMBER IF SEEN: THERE IS NO NUMBER!!!!

15 Aralık Pazartesi

2008-12-15T21:25:00.001+02:00

Bugün anneannemin cenazesine gittim. Her canlı ve düşünme kapasitesine sahip varlık gibi ben de arada sırada ölümü düşünüyorum.

Ne kadar kötü olabilir ki?

14 Aralık Pazar

2008-12-14T04:38:00.003+02:00

Aslında 13 Aralık Cumartesi...

Bu sabah kahvaltısında -çay ve sigaraya ne kadar kahvaltı denirse artık- okuldaki son dönemim geldi aklıma. Özledim. Sırf kendim için birşeyler üretmeyeli bayağızaman oldu. Bu blog biraz oyalıyor beni. İyi de ediyor. Yazı yazarken ve müzik yaparken özgür hissediyorum kendimi.

Ali Artun'un kitabını almayı unutmuşum yanıma. Kitap bitince onunla ilgili bir yazı yazasım var ama kısa olur herhade. Şu portre yazısını da toparlayamadım kafamda bir türlü.

Bu arada özgürlük demişken... sahi nedir özgürlük? Bir seçim mi yoksa hak mı? Hayatın akışına kapılıp gitmek mi yoksa ona yön vermek mi?

Bana özgürliük bir ironi, metafor, Platon'un mağarasındaki bir gölge ya da Baudrillard'ın çokça sözünü ettiği bir simülasyondan fazlası değilmiş gibi geliyor. Reel anlamda bir özgürlük sanki mümün değilmiş gibi (kelimenin hakkını veren). Yine de hayal kurabildiğimiz sürece özgürüz sanırım ve kurduğumuz hayaller kadar.

Konser iyi geçti soranlara teşekkürler...

13 Aralık Cumartesi

2008-12-13T01:43:00.001+02:00

I'm as mad as Hell and I'm not going to take it anymore.

I don't have to tell you things are bad. Everybody knows things are bad. It's a depression. Everybody's out of work or scared of losing their job. The dollar buys a nickel's worth; banks are going bust; shopkeepers keep a gun under the counter; punks are running wild in the street, and there's nobody anywhere who seems to know what to do, and there's no end to it.

We know the air is unfit to breathe and our food is unfit to eat. And we sit watching our TVs while some local newscaster tells us that today we had fifteen homicides and sixty-three violent crimes, as if that's the way it's supposed to be!

We all know things are bad -- worse than bad -- they're crazy.

It's like everything everywhere is going crazy, so we don't go out any more. We sit in the house, and slowly the world we're living in is getting smaller, and all we say is, "Please, at least leave us alone in our living rooms. Let me have my toaster and my TV and my steel-belted radials, and I won't say anything. Just leave us alone."

Well, I'm not going to leave you alone.

I want you to get mad!

I don't want you to protest. I don't want you to riot. I don't want you to write to your Congressman, because I wouldn't know what to tell you to write. I don't know what to do about the depression and the inflation and the Russians and the crime in the street.

All I know is that first, you've got to get mad.

You've gotta say, "I'm a human being, goddammit! My life has value!"

So, I want you to get up now. I want all of you to get up out of your chairs. I want you to get up right now and go to the window, open it, and stick your head out and yell,

"I'm as mad as hell,

and I'm not going to take this anymore!!"

(Network, 1976)

12 Aralık Cuma

2008-12-12T17:31:00.003+02:00

İlk defa işten blog yazıyorum. Çok Heyecanlı.

Neredeyse 2 saattir bişey yapmadım. Yarım saate çıkıcam. Bir de F klavye. Yavaş yazıyorum. Sanırım The Haunted dışında başka bir şey dinlemedim. Versus albümün'den Trenches'i repeat'e aldım. Harflerin yerlerine 3 aydır kullanmama rağmen tam alışamadım F klavyede. Uzun bir şey yazarken baş dönmesi ve mide bulantısı oluyor.

Dün gece yarırsına doğru anneannemi kaybettik. Beklenen birşeydi. Ben çok etkilenmedim ama annem kötü oldu. Bu sabah da sinirleri bozuk olduğu için saçma sapan tersledi beni işe çıkmadan önce.

Oha bir anda 180 derecelik bir dönüşle Tiamat'a geçtim Misantropolis, Amanitis, Maliae... sırasıyla...

9 Aralık Salı

2008-12-09T03:11:00.002+02:00

Her zaman hiçbir şeyin kolay olmadığını düşünmüşümdür. Bir şeylerin gerçekleşmesini kolay ya da zor kılan bence gerçekleşmesini istediğiniz şeyi ne kadar istediğiniz ve bu konuda ne kadar çabaladığınız. En azından enerjinizi, gücünüzü verdiğiniz şey ne kadar yorucu da olsa, ne kadar zor da gözükse, onu seviyorsanız sonunda bütün bu zorluklara değer olduğunu görüyorsunuz.

Sonunda hissettiğiniz yorgunluk ve yıpranmışlık bedeninizde ve ruhunuzda belki kalıcı, belki geçici izler bırakıyor. Fiziksel olarak yaralandığınızda kalan ize bakıp o ine sebep olan yarayı nasıl aldığınızı hatırlamanız gibi. Yaranın izine bakarsınız. Olayı hatırlarsınız. Ama o yara artık acımıyordur. Sadece izi vardır. Çok derin değilse bir süre sonra iz de kalmaz; acı, derin olan yarada bile kalmaz (zırt pırt yarayı deşmezseniz tekrar). Ve o ize sebep olan olay ve acı geçmişinize ait bir anı (acı ama tatlı bir anı) olarak yerini alır.

Şimdi bu yazdıklarım, tamamen serbest çağırışımla Susan Sontag'ın yazdığı bir şeyi hatırlattı bana. Başkalarının Acılarına Bakmak'ta tarihi olayların fotoğraflarıyla ilgili bir şeydi. Kelimesi kelimesine doğru hatırlayamadığımdan özet yapacağım: Toplumsal bilinç oluşturmak için kullanılan tarihsel olayların fotoğrafları olaylara değil kendilerine referans verirler gibi bir şeydi. Fotoğraflara Tarihin izleri diyebilir miyiz acaba? Bizim yara izlerimiz de bizim bedenimizin ve ruhumuzun fotoğrafları mı? Kendi bilincimizi oluştururken deneyimlediğimiz olayların izleri...

Bu izleri takip ettiğimizde gerçekten de hayatımızda hiçbir şeyin kolay olmadığını görebiliriz bence. Fakat durduğumuz yerden geçmişe bakınca bunların önemli olduğu kadar da önemsiz olduğunu idrak edebilmemiz lazım. Kalıcı olan yaranın kendisi değil, acısı değil, izidir en fazla. Bu izler geçmişle bağımızı kurar. Kendi tarihimizde ileri geri ilerlememizi sağlar.

Bazı izler görünümümüzü çirkinleştirebilir dışarıdan bakınca. Bir şehrin mimarisindeki çirkin, eğreti ve o şehre ait gibi durmayan varoşlar, gecekondular gibi. Fakat o izler de o şehrin gerçeğidir. O şehrin iç güzelliğini ve potansiyelini anlayınca, kabul edince zaten bu gecekonduların da o şehrin tarihi olduğu gerçeği fazla rahatsız etmez sizi. Yine de bu yapılması gereken şeyler olduğu gerçeğini değiştirmez ya da onları görmemezlikten gelmeyi gerektirmez. Eğer doğru şeyler yapılırsa gayet kabul edilebilir bir kültür çeşitliliğininz parçası oluverir o varoşlar, izler. Bir güzellik olmaz belki ama çeşitlilik her zaman (hadi çoğu zaman olsun abartmayalım=)) iyidir.

Peki kolay mı bu yazdıklarımı gerçekleştirmek? Yazmak ya da konuşmak kadar kolay mı? Değil. Ama imkansız da değil.

9 Aralık Salı

2008-12-09T00:21:00.003+02:00

Gece yarısı saatleri kafa karıştırıcı oluyor.

Bugün yaptığımı söylediğim şeyler aslında 8 Aralık Pazartesi gününe aittir.

Bugün bayramın ilk günüydü. Sabah sevgili kardeşciğimle dedemi ziyarete gittik. Babam oradaydı, küçük halam oradaydı. Sonra büyük halamın kızı geldi ilk önce. Bebeği var 1.5 yaşında. Çok şirin bir şey. Sevdik onu. Sohbet ettik. Sonra Büyük halamın oğlu geldi karısıyla. Onlarla da sohbet ettik. Sonra eve döndük.

Bir de Amerika'dan Onur gelmiş. Akşam da onunla görüştik biraz. Yarışa gidecekmiş yarın.

Sabah bir de annemle tartıştım. Neden bayramda (alzheimer olan) anneannemi ziyarete gitmiyomuşum da "babam çağırdı diye" dedeme gidiyormuşum... Kendisine nedenini açıkladım... sevmiyorum orada olup olmadığımın farkında bile olmayacak çok kısa bi süre farkında olsa bile sonradan unutacak ve gördükçe kendimi çok kötü hissetmeme sebep olacak bir insanın yanına gitmeyi. Zorunluluk olarak değil içimdn geldiği için her bayram dedemi ziyaret ederim. Hatta bazen sırf özlediğimden giderim dedemi ziyarete. 90 yaşında olmasına rağmen hayatta gördüğüm en enerjik insanlardan biri. İnanılmaz pozitif enerji alıyorum adamdan. Umarım ben de onun gibi bir ihtiyar olurum.

8 Aralık Pazartesi (abartmasam mı?)

2008-12-08T01:24:00.000+02:00

Öncelikle neden blog'larımın saatleri yanlış onu anlayabilmiş değilim. Düzeltmesi nereden yapılıyor acaba? bakıcam birazdan.

Bir de insan enstrumantal bir şarkı dinlerken hep kendisini anlatan sözleri olduğunu hayal ediyor. Çünkü sözü olan şarkıların çoğunda tam 'işte bu şarkı beni anlatıyor' derken öyle bi yer geliyor ki 'bu olmasa' diyor insan.

Of bütün pazar çok fena tembellik yaptım. Haftaiçi işte bütün gün bilgisayar karşısındayım zaten. Pazar pazar neden kitledim ki kendimi bilgisayara.

6 Aralık Cumartesi

2008-12-06T15:12:00.000+02:00

Dün Ispanak'la kayıt yaptık. Fena olmadı. Evde güzel bi sistemle dinleyince çok cici geliyor sesler. Sonrasında da içki falan içtik. Kafalar oldu 1 milyon. Güzel geceydi.

Yine dolmuşta uyuyakaldım. Dolmuştan bi indim: dedim "Neredeyim lan ben?". Sabahın 6sında sahil dolmuşu olmadığı için Ziverbey dolmuşuna bindim. Abuk subuk bi yerde indim. Neyse allahtan gündüz tarifesi başlamıştı da eve çok pahalıya dönmedim. Dalai Lamalığa bak sen. Yani uyicamı da biliyodum dolmuşta ama yine de bindim. Evimi seviyorum napam.

5 Aralık Cuma

2008-12-05T16:53:00.000+02:00

bugün Blog açtım.

bu üçüncü.